Oei, ik groei...

Mijn eerste officiële bezoek aan het consternatiebureau is een feit! Of is het nou consultatiebureau? Afijn, jullie weten vast wat ik bedoel. Eerst moest ik helemaal uitgekleed worden. Dat vond ik best genant, er waren immers ook baby's en peuters van Het Andere Geslacht aanwezig! Gelukkig wikkelde mama me gelijk in een lekker warm doekje. Daarna werd ik gewogen en gemeten en ik wil gelijk één ding duidelijk maken: IK BEN NIET KLEIN!!! Dat heb ik zooooooo vaak gehoord de afgelopen weken, dat ik een lief (oke, dat klopt wel) klein poppetje zou zijn. Even voor de duidelijkheid: ik ben al 55.5 cm lang en dat is BOVEN het gemiddelde! En ik weeg 3845 gram, je had papa moeten zien kijken joh! Die had niet verwacht dat ik al zo zwaar zou zijn. Ja, die hypo allergene melk is niet kinderachtig! Daarna was het wachten wachten wachten in mijn doekje in papa's armen. Mmm ik dommelde lekker weg en droomde weer over grazende koeien en melk quota, tot ik mijn naam hoorde. Het klonk als Hemels Harp-getokkel. Wat ik zag deed mijn droom direct uiteenspatten: de arts die me naar binnen riep associeerde ik bepaald niet met Hemelse liederen... Afijn, ze was wel heel lief voor me hoor. Ze deed haar pink in mijn mondje en die had ik er wat graag afgebeten als ik al tandjes had gehad. Ze luisterde naar mijn hartje en mijn longen, ik keek naar haar vlassige haar. Ze scheen met een lichtje in mijn ogen, ik schold haar uit voor rotte vis ("ah, wat maakt ze lieve geluidjes!" zei ze. Ze moest eens weten...) Allemaal leuk en aardig totdat ze een of ander schrikreflex bij me testte, ik schrok me een hoedje! Ik zweer je, zodra ik mijn strikdiploma heb, kom ik terug en bind ik haar schoenveters aan elkaar. Gelukkig duurde het niet lang meer voor we mochten gaan. Thuisgekomen vroeg Toffie -onze kat- gelijk hoe het was geweest, of ik al net zo zwaar was als hij. Nog niet Toffie, nog niet...