Je kan m'n rug op! (buikje vol van...)

Buiten prikjes en honger om, ben ik een
heel lief schattig meisje!

O o o, wat een week. Ik had al veel eerder willen schrijven, maar moest voor mijn zieke mama zorgen. Hulpeloos moest ik toekijken hoe Slijm, gewapend met een fikse voorraad brandhoutjes, zo van mijn lijfje oversprong naar dat van mama. En ja hoor, binnen mum van tijd ging mama zo akelig uit haar ogen kijken, moest ze zich vastklampen aan mijn commode en belandde rillend en zwetend tegelijk in haar bedje. "Zullen we aan de dominee vragen of hij mama's hoofdje ook even kan verfrissen?" vroeg ik nog aan papa, maar papa zei dat dat vroeger al gebeurd was, toen mama nog een baby was. Ik zag de logica hier niet van in, dan doet ie dat toch nog een keer??? Er zat voor mama niets anders op dan Paraceta-molletjes te nemen, in bed te liggen en maar te wachten tot het een beetje beter ging. Ik had er mijn handen vol aan wanneer ik thuis was hoor: mama kusjes geven, lief naar mama lachen, bemoedigende woorden toespreken, enz. enz. En het heeft geholpen, het vuur is gedoofd: mama is weer op de been!

Hier was ik nog een kleine baby. Ik trilde toen als
Marijke Helwegen als ik op mijn buikje lag...

Valentijnskaart van Daan!

Afijn, voor dit allemaal begon was IK weer eens de dupe, de sigaar, de pechvogel, de sjaak. Vorige week gingen we voor de verandering weer eens naar het consultatiebureau, dit keer was er een mevrouw die erg veel op een chocoladeletter leek. Ook zij was weer heel lief voor me: ze vroeg hoe het ging, of ik zo lekker aan het kletsen was ('dat hoor je toch?') en toen deed ze iets waar ik een spuughekel aan heb: ze draaide me op mijn buikje! Eventjes vind ik niet erg, maar ik heb het al snel gehad, dus ik zette het op een brullen joh! En weet je wat die mevrouw zei tegen papa en mama? Dat ze mij dit nog MEER en nog LANGER moesten laten doen, het liefst zo'n 10-15 minuten achter elkaar!!! Het was dat ik geen kant op kon, zo op mijn buikje, anders had ik haar even laten voelen hoe sterk mijn beentjes gebaby-gymd zijn en dat ik vuistjes van staal heb, rrrrrr! Als ik zó moet liggen, kan ze m'n rug op, letterlijk en figuurlijk! Toen ze me weer terugdraaide en ik aanstalte maakte om flink uit te halen, zette ze nog even twee flinke spuiten in mijn been: mijn 'vrienden' Pneu en DKTP-Hib kwamen weer op bezoek, ik zal het verhaal niet nog eens herhalen, lees het nog maar eens na op 'BOOS! (rappers in mijn lijfje)'. Toen we weer thuis kwamen, kwam de stoom nog uit mijn oren. Uiteraard was mama weer eens een minuut te laat met mijn flesje. Oehhhh, dan kan ik zo tekeer gaan! Terwijl ik ein-de-lijk de melk naar binnen kon gieten, boog papa weer de spijlen terug van de box, draaide de losgetrapte schroeven vast en kalmeerde de diertjes van mijn mobile. En toen... gebeurde er iets wat alles weer goed maakte: er was post voor me gekomen, voor MIJ! Van Daan!!! Het was een Valentijnskaartje, waarin hij mij de Liefde verklaarde... Ik kreeg er mijn buik vol van, van vlinders dan wel te verstaan. De prikken, het buikliggen, de te laat geserveerde maaltijden: alle zorgen verdwenen als sneeuw voor de zon en ik ging met een grijns van oor tot oor mijn bedje in...

Papa en ik tijdens papa-dag

Afgelopen vrijdag, tijdens de eerste papa-dag (mama lag nog ziek op bed), vertelde ik het tegen papa dat ik zóveel vlinders in mijn buikje had. "Is goed hoor meisje" zei papa toen "maar voorlopig blijf je nog wel papa's kleine meid hè?!"

Pyromaantjes en het verfrissende doopwater



Met vriend Daan: tussen de flesjes door filosoferen we wat
over het leven...

Lieve lezers van mijn levensverhaal, de sneltrein die 'opgroeien' heet dendert maar door. Inmiddels ben ik volledig ingeburgerd bij 'de kindjes' en is mama weer aan het werk. Zoals jullie inmiddels weten zijn er niet alleen kindjes bij 'de kindjes', maar ook de familie Slijm kruipt rond en parasiteert er vrolijk op los. Ook bij hen ben ik inmiddels volledig ingeburgerd: iedere dag gaat er wel een lid van de familie mee naar huis. Vorige week heeft de oudste nicht van de familie de boel behoorlijk op stelten gezet in mijn lijfje: ze was fikkie aan het stoken en niet zo zuinig ook! Ik kreeg het bloedheet en werd er vreselijk onrustig van. Mijn oplettende mama had in de gaten dat ik het niet naar mijn zin had en meette direct mijn temperatuur. "Koorts" was haar conclusie. Wat het is, weet ik niet, maar ik weet wel dat ik het uitgilde. Niet veel later stopte ze één of ander beestje in mijn billen, een Paraceta-mol. Dat molletje zette direct de kraan open en probeerde het vuur te doven. Hij kreeg het vuur wel onder controle, maar niet volledig gedoofd. Dus deed mama een poosje later nog zo'n molletje in mijn holletje: het was een spannende strijd, maar de mollen deden goed hun best!

Mama, die jurk is toch véééél te groot!

Koorts of niet: ik ben en blijf blij!

De dag erna namen papa en mama mij mee. Ik kende de plek niet, maar het was er wel gezellig: oma was er ook. Zij deed mij een veel te grote witte jurk aan, ik kon mijn voeten niet eens meer zien! Ze liep met mij in haar armen een grote zaal in en gaf mij toen weer aan mama. Ineens stond er een man naast me met een grote zwarte jurk aan en wat hij deed was erg welkom: hij verfriste mijn hete hoofdje met heerlijk koel water, mmmm! Hij zei er ook nog wat bij, maar dat kon ik niet helemaal volgen. Iets over mijn Vader, maar dan niet mijn papa Erik: nee, hij had het over een Hemelse Vader. Even dacht ik dat deze Hemelse Vader iets in mijn oor fluisterde of werd ik bevangen door de hitte van het vuur dat nicht Slijm weer in mijn lijfje opstookte? Ik meende een glimp van witte vleugels te zien, of was het de weerspiegeling van mijn jurk in het verkoelende water? Tijd om hier verder over na te denken had ik niet: een diepe slaap overviel mij en toen ik weer wakker werd lag ik opnieuw in oma's armen...