Mijn eerste foek-joe dag...

"Ze is zóóóó lief, ze huilt haast nooooit: alleen als ze honger heeft!" Dat hoorde ik papa en mama echt werkelijk tegen iedereen zeggen. Zo irritant vond ik dat: net alsof ik een heilig boontje was. Ik wil niet braaf zijn! "Ze sliep met 7 weken al dooooooooooor" hoor ik mama dan weer gillen. Brrrrr.... Ik zal d'r eens krijgen, dacht ik. Zo gezegd, zo gedaan: afgelopen zaterdag pasten opa & oma SnorFiets een avondje op mij. Normaal ga ik inderdaad altijd heel braaf slapen als ik mijn laatste flesje op heb en slaap dan door tot de zon mij komt wekken. Daar had ik geen zin meer in, er was dan ook zoveel te zien bij opa & oma! Dus toen papa & mama mij weer ophaalden, legde oma verbaasd uit dat ik niet wilde slapen en vooral de vleermuis op het plafond wel erg interessant vond. Jaaa, die oma is zo gek nog niet... Dus pap en mam dachten dat ik wel even lekker zou gaan uitslapen, nou mooi niet he! Ik zette mijn inwendige wekkertje om 4 uur en ging toen roepen dat ik honger had, hihi! Mama was helemaal verbaasd toen ze bij me kwam kijken en me een flesje kwam geven. Bingo! De volgende nacht deed ik hetzelfde, haar wallen hingen tot onder haar kin toen ze weer bij me kwam kijken, ik kwam niet meer bij van het lachen. Toen moest zij ook lachen, zich niet realiserende dat ik haar uit zat te lachen, haha! Dat was afgelopen nacht en ook vandaag heb ik me eens van een hele andere kant laten zien: Slapen? Dat is zóóó 2011, heb ik dus NIET gedaan vandaag (oke, ben even weggedommeld in de MaxiCosi) en toen die lieve mevrouw van het consultatiebureau naar me ging kijken en 'koediekoedikoe' ging doen, ben ik heel hard gaan huilen. Lekker puh... En dan vinden ze het ineens schattig? Ik snap er niks van. Thuisgekomen deed ik net of ik moe was, dus mama legde mij een beetje opgelucht op bed. Grapje, hahaha! Ze was net beneden toen ik ging roepen dat ik helemaal niet moe was en dat ik eruit wilde. En ja hoor, niet veel later kwam ze me lekker weer halen. Ehm.... dacht ik toen: dorst! Ja, ik heb dorst! Mama, ik wil een flesje! Dus mama maakte een flesje voor mij, maar na vijf minuten wist ik dat dit 'm toch ook niet was. Hihihi, ohohohoh, ik ben een beetje op de plaagtoer. Als mama d'r lipje begint te trillen, produceer ik gauw even een lachje: dan krijgt ze toch weer een beetje hoop op verbetering. Ja zo ben ik dan ook wel weer hè... Ik word echt wel weer de Brave Noémi die ik altijd was hoor. Maar vandaag niet: vandaag ben ik lekker stout!

Over mijn grootje...

Dit verhaal gaat over mijn grootje, mijn overgrootje. Gisteren zijn we bij haar geweest. Zij woont ook al zóóó ver weg (papa had het over het nultwintig-gebied???) Mijn overgrootje is de mama van oma èn de oma van mama. Ze is al hééééél oud, al bijna éénduizenhonderdenveertien maanden, ikke bijna drie. Ik werd er een beetje draaiierig van toen ik dat hoorde...

Mama (32), oma (62), overgrootje (92) en ik (0)

Mijn overgrootje woont in een heel groot huis, samen met allemaal andere oude mensjes. Toen we daar gisteren aankwamen, zaten ze allemaal om een grote tafel heen. Ik zei nog 'denken jullie wel om je rug? Jullie kunnen beter wat rechter op zitten' maar daar gingen ze niet op in. Mijn overgrootje was heel lief voor me, ik heb nog even op haar schoot gelegen. Of was het nou op haar boezem? Of op haar buik? Het voelde wat anders dan dat ik bij mama lig, of papa, of opa of oma... Maar ze was in ieder geval heel lief voor me.
Uiteraard kwam ik niet alleen voor luchtige zaken, ik was er ook als voorzitster van de WPL (Werkgroep ter Preventie van Luieruitslag) om een vergadering voor te zitten, waarin we het eens uitvoerig over de kwaliteit van de luiers aldaar moesten hebben. Ik heb de dames (en heer, er was één heer bij) nog wat tips gegeven welke luiers ze het best kunnen gebruiken, hoe vaak te laten verschonen, etc. etc. maar ik had niet het idee dat men ook iets met mijn adviezen gaat doen. 'Eet ze haar koekje niet op?' vroeg de mevrouw naast ons steeds aan mama, net toen ik wilde beginnen over het effect van hypo-allergene melk op de ontlasting...

Tijdens de vergadering van de WPL. Ik had niet
de indruk dat mama het erg serieus nam...

Ik vond dat men nogal vaak dezelfde vragen stelde. Mama vertelde me later dat die mensjes daar niets aan kunnen doen.
Ik vond het een onvergetelijke dag, maar kreeg niet de indruk dat dat door de luitjes aldaar ook zo ervaren werd. Ach, als mijn grootje me maar niet vergeet...

Effe wennen...

Ik wind Knorretje al om mijn polsje en zwieper
zo tegen de babygym thuis!

"Oooooowww, wat gaat de tijd toch snellllll" hoor ik regelmatig om me heen. Eerst begreep ik niet wat daarmee bedoeld werd, maar als ik goed oplet, merk ik wel wat veranderingen: truitjes die ineens te strak worden of waarvan de mouwtjes niet meer verder komen dan halverwege mijn onderarm. Rompertjes die mama niet meer goed van onderen dicht krijgt. "Nou meid, dit is de laatste keer dat je 'm aanhebt, je bent eruit gegroeid". Verder krijg ik steeds meer dorst, maar het meest bizarre is dat ik steeds meer ga ontdekken: ik ben nu volop aan de 'babygym', ik kan al heerlijk tegen dingetjes aan slaan en trappen, al gaat het nog niet echt gecontroleerd. Dan -hoppakeeeeee- gaat mijn arm weer ergens heen en ineens voel ik dat mijn handje iets raakt. Dat is leuk! Thuis heb ik een mooie babygym van de collega's van papa & mama, bij opa & oma SnorFiets gym ik erop los tussen de knalkleuren en Ernie die me van boven vrolijk toe lacht. Vandeweek, toen papa mij een flesje gaf, had ik ineens een stuk vacht van Toffie in mijn handje, hihi!!

Hierrrr die fles, anders maak ik van Toffie een sphynx!

Ja, nu snap ik wat men bedoelt met 'de tijd gaat snel'... Mama gaat bijna weer werken en vanaf dan ga ik twee dagen in de week naar 'de kindjes', zoals mama dat noemt. En één dag in de twee weken naar opa & oma SnorFiets. Bij de kindjes ben ik nu twee keer wezen wennen. Nou ja, dat wennen was meer voor mama bedoeld hoor, ik voelde me gelijk thuis! Ik heb kennis gemaakt met de rest van de familie Slijm (Nicky had gelijk), wat een etterbakjes zitten daar tussen zeg: zitten constant de kindjes te plagen en één of andere vage neef van de familie ging ook steeds met mij mee, zelfs naar huis toe! Ook bij opa & oma ben ik al wezen wennen, mama ging toen met de mama van Nicky een dagje naar de sauna. Geen idee wat dat is, maar ze kwam in ieder geval helemaal bezweet weer terug!
Nou mama, ik ben al ge-wend hoor, nou jij nog!

Mmmm... hoe kan ik die Ernie nou eens
te grazen nemen?

BOOS! (Rappers in mijn lijfje)

Hier ben ik nog helemaal vrolijk naar oma aan het lachen...

Nou bind ik ècht haar schoenveters aan elkaar! Ik laat een windje in haar gezicht! Ik krabbel haar neus open met mijn scherpe nageltjes! Ik plant mijn vuistje op haar oog! Ik trappel haar tanden eruit met mijn voetjes! Ik kan wel janken, zo BOOS ben ik. Eerlijk gezegd heb ik ook gejankt en niet zo zuinig ook. Normaal doe ik dat alleen als ik honger heb of als ik heel moe ben, maar dit keer was ik boos en had ik pijn! Ik zal vertellen hoe dat zo gekomen is... Ik was met papa en mama weer eens op het consultatiebureau en die mevrouw daar vroeg aan me hoe het met me ging. Dus ik vertel heel enthousiast over wat voor leuke dag ik had gehad: oma had die dag op me gepast en we hadden veel naar elkaar zitten lachen. We waren ook nog buiten geweest, het was heerlijk weer! En oma had me flesjes melk gegeven en me lekker geknuffeld. Ik vertelde ook over mama's verjaardag en over de andere baby's van mama's gym. Halverwege mijn verhaal liep die mevrouw naar de koelkast. Ik dacht dat ze wat lekkers voor me ging pakken, mmmm! Maar toen ze weer bij me zat, duwde ze zomaar een naald in mijn beentje! En ook nog een in mijn andere beentje!!! Ineens hoorde ik vanuit mijn lijfje  'haaaai, ik heet mini-Pneu 1 en dit is mijn maatje mini-DKTP-Hib 1'. Het waren twee kleine monstertjes die mijn lijfje binnen waren gekropen. 'Wat komen jullie doen, jullie doen me pijn!' gilde ik. 'Wij komen even de weg blokkeren, wijffie. Anders komen straks Grote Pneu en Grote DKTP-Hib en die zijn pas ècht vervelend!' Zo gezegd, zo gedaan: de mini-monsters begonnen enorme muren en blokkades te bouwen in mijn lijfje, ik gilde het ondertussen uit... Zó gemeen, ik had nou juist zo'n leuke dag en de zon scheen en iedereen deed zo lief tegen me. En dan ineens krijg ik dit! Ontroostbaar was ik... Nu zijn die kleine monsters met die gekke namen (klonk een beetje alsof het rappers waren) weer weg en is de pijn ook weer weg, gelukkig. Maar die mevrouw van het consultatiebureau hoort nog van mij! En van mijn vuistje, mijn voetje, mijn nageltje en mijn kontje...

Mevrouw van het consultatiebureau: volgende keer
plant ik mijn linkervuistje op jouw rechteroog!

Mama en de mama's

Even uitrusten bij neef Emiel en neef Sepke

Nicky kan maar niet van Daan afblijven, Daan blijft er heel
coooool onder...

Driehondervierentachtig maanden is ze geworden, mijn mama. Ik werd laatst twee maanden: wat een verschil! Het was erg gezellig dat mijn neefjes & nichtjes er waren, en Daan èn Nicky! Ik vertelde Daan en Nicky over Slijm: hoe hij zijn intrede had gedaan, wat voor overlast hij had veroorzaakt, maar dat hij nu bijna helemaal vertrokken was. "Wacht maar tot je naar het kinderdagverblijf gaat" zei Nicky, "daar zit de hele familie Slijm te wachten op onschuldige kindjes!" en ze vertelde in geuren en kleuren hoe oom en tante Slijm haar hadden zitten plagen. "Ik word gepest door Berg!" jammerde Daan. Hij liet me zijn hoofdje zien wat bedekt was met een soort geel mutsje. Jeetje, dat zag er ook wel heel zielig uit! Verder klaagden we nog een beetje door over Hik, Krampje en Boer en over het weer. Ik merkte dat Nicky wel erg gecharmeerd was van Daan: ze kon haar handjes niet van hem afhouden. Gelukkig kon ik hier goed over praten met mijn grote nicht Juliska en Konijn: zij zeiden dat dat helemaal niet erg was, Daan is gewoon een leuke jongen en dat mocht Nicky ook zo ervaren. Mama zei me later precies hetzelfde, volgens mij spelen die onder één hoedje! Bij neef Emiel heb ik weer heerlijk liggen chillen, terwijl neef Sepke volop grapjes zat te maken. Het was een enerverend dagje en het kostte dan ook wat tijd en tranen voor ik in slaap kwam...

en nou zit Nicky aan mij: snap je dat nou?

In de armen van tante Jet. Achter mij ligt Daan bij zijn papa
en dáárachter ligt de DS bij neef Merlijn

Even mijn hart luchten bij het altijd luisterende oor van
nicht Juliska en Konijn

Mama en de mama's... en wij baby's natuurlijk!

Toen mama mij de volgende ochtend waste en aankleedde, vertelde ze dat we naar allemaal andere mama's en baby's gingen. Mama had gym gedaan met die andere mama's. Zonder veel succes, dacht ik nog: waarom hebben ze anders van die dikke buiken gekregen? Toen we Daar binnenkwamen, zag ik allemaal andere mama's mèt baby's maar zonder dikke buiken. Dussss... toen de mama's stopten met gym, verdwenen ook al gauw hun dikke buiken? Ik snap er niks van... De mama's kletsten wat, wij baby's brabbelden, dronken en huilden wat...

Slijm

Lekker chillen met Daan, nog voordat Slijm kwam

Ik heb het gevoel dat mijn lijfje niet meer helemaal van mij is. Dat de regie door Iets Anders is overgenomen: ongeveer een week geleden heeft Slijm zijn intrede gedaan. Slijm stond ineens voor mijn neus en zat net zo snel ìn mijn neus. En in mijn keeltje, precies daar waar normaal de melk naar binnen moet stromen. Met als gevolg dat ik eerst gekke reutelende geluidjes ging maken, dat de melk niet meer goed naar mijn maagje kon komen en dat ik een beetje begon te hoesten. Toen ik laatst nog met Daan zat te chillen, was er niks aan de hand. Het begon toen de nicht en tante van mama langskwamen, even daarvoor was Slijm gearriveerd. Toffie had Slijm niet binnen gelaten, zei hij. Wie o wie dan wel? Twee dagen later kreeg ik visite terwijl ik in mijn box aan het kletsen was met de diertjes van mijn mobile: het was Julie die even een kijkje kwam nemen, Julie is ongeveer net zo oud als Nicky! Maar ook Julie wist niet hoe Slijm in mijn lijfje terecht was gekomen. Goed, Slijm had het dus slim aangepakt: niemand had hem binnen zien komen. Mama ging met mij naar de dokter. Zij gaf mij druppeltjes, waardoor Slijm zijn biezen zou pakken en mij verder met rust zou laten. Mama vroeg nog of ik de dag erna wel mijn 1e prikjes mocht krijgen, dat mocht gewoon zei de dokter. Prikjes??? Neeeee!!! Ik voelde me al zo ellendig met Slijm op bezoek, zou ik nou nòg meer vervelende gasten binnenkrijgen? Toen papa en mama mij de volgende dag meenamen naar het consultatiebureau nam ik me voor eens een stevig gesprek aan te knopen met die mevrouw daar. Ze hing met haar gezicht boven me en ik kon niet anders dan naar die tanden kijken, wow! Ik had nog nooit zulke grote tanden gezien!!! Even was ik van mijn stuk gebracht, maar ineens realiseerde ik me weer wat me te doen stond: de prikjes tegenhouden! Dus ik begon heel zielig te huilen en te hoesten. De mevrouw met de tanden zei dat het beter was de prikjes even uit te stellen. Fjieuw, kwam ik daar even goed vanaf!!

Toffie, weet jij wie Slijm heeft binnengelaten?

De dag erna nam mama mij mee naar een groot gebouw waar papa en mama werken. Slijm was intussen langzaam zijn koffers aan het pakken merkte ik, maar Slijm was wel boos, heel boos! Daardoor moest ik nog best veel hoesten. Het was zo leuk op het werk van papa en mama: er waren heel veel mensen die naar mij keken en naar me lachten en zeiden dat ik zo op papa leek. 'Dat trekt wel bij' zei mama toen. Die aardige mensen gaven allemaal mooie cadeautjes aan mij: een mooie babygym die ik ook wel eens bij Nicky heb zien staan, kan ik lekker tegenaan slaan (zou ik ook kunnen doen bij mijn mobile, maar dat wil ik die lieve diertjes niet aandoen) en een hele grote octopus met muziekjes in zijn poten! Even was ik Slijm helemaal vergeten, maar toen we weer thuiskwamen zat hij me toch weer te kietelen, ettertje... Inmiddels is Slijm bijna klaar met inpakken, ik heb het gevoel dat hij nu toch bijna gaat vertrekken. Drinken gaat ook weer ietsje makkelijker, tot grote geruststelling van papa en mama...

Julie en de diertjes van mijn mobile wisten ook niets van Slijm

Lekker bezig op de babygym: Octopus en Toffie houden
een oogje in het zeil