Mijn eerste 'tebblut'

Post Scriptum

"Oh wat errug!" riep ik.
"Wat is errug?" zei mama.
"Oh wat ERRUG!!" herhaalde ik, "ik ben helemaal vergeten te vertellen over mijn hippe opa!"
Mama drukte me op het hartje dat dat helemaal niet 'errug' was, dat ik dat dan zou bewaren voor de volgende keer, maar lieve lezers: jullie begrijpen natuurlijk wel dat dat he-le-maal NIET 2012 is, he?! Bewaren is voor bejaarden, als ik NU iets wil zeggen, dan doe ik dat ook NU! Ik ben een hippe baby en ik wil snelsnelsnel iets op het 'wurreltwaajtwep' plaatsen, de digitale snelweg kent wat mij betreft geen maximale snelheid en twitteren is niet voor vogeltjes, maar voor snelle hipkippen zoals ik.
Goed, komt ie: mijn hippe opa. Nou heb ik eigenlijk twee hippe opa's: opa Hennie is nog echt een Snelle Jelle hoor, zo bakt ie ze nog bruin in het pannenkoekhuis en zo staat het zweet op zijn rug in de sauna! Ook heeft opa Hennie een echt 'aajfoon'. Geen opa die achter de geraniums gaat zitten dus... Opa Snor vertelt wel veel over geraniums, maar gaat er ook nog voor geen goud achter zitten! Opa Snor heeft geen aajfoon maar wel een echte 'tebblut'! Toen ik laatst bij opa & oma was, hadden ze een verrassing voor mij: mijn eerste eigen tebblut! Ik was helemaal in mijn nopjes, voelde me zo hip! Oma vertelde dat mama er ook nog mee heeft gespeeld, maar ik denk dat oma een beetje in de war was, want tebbluts zijn echt helemaal één-en-twintigste-eeuw hoor! Oke, de tebblut was wel ietsje groter en zwaarder dan die van opa, maar wel heel mooi met al die kleurtjes...

Met mijn eerste tebblut, geweldig toch?

Werkt verslavend hoor, zo'n tebblut!

Toen ik alle 'eps' had 'gudaunloot' en mijn oogjes vierkant zagen van het getwitter, zette oma mij even rustig bij opa neer op de bank. Opa had net zijn knisperboekje opengeslagen en ik wilde natuurlijk graag een stukje meelezen. Dus knisperde ik vrolijk opa's knisperboekje tot een knisperig hoopje. Wat dat betreft is het bij opa toch ook soms weer gewoon ouderwets gezellig!


Zo, dat wilde ik jullie nog even 'watseppun', nu ga ik gauw een slaapje pakken.
Vind ik leuk!

Opa heeft ook zo'n leuk knisperboekje!

Homo ludens

"Zit mijn haar nog goed, mam?"
"Het zit weer mooi sluik op je voorhoofdje geplakt, schat!"
Un peu nerveus zweefde ik in mijn MaxiCosi de woonkamer van Daan binnen. Daan verwelkomde me op de schoot van zijn vader. We hadden weer een date, een echte 'eet-deet'. En niet zo maar eentje: nee, Daan's papa en mama zouden ook meegaan: extra spannend dus! Ik voelde een lichte druk op mijn ranke schoudertjes. Misschien vonden ze me toch niet goed genoeg voor hun Daan? Zou ik wel genoeg eten voor hun jongen? Mijn onzekerheid verdween als sneeuw voor de zon toen mama mij naast Daan zette: samen speelden we met zijn koekjestrommel, daar op de schoot van Daan's papa...

Daan, mag ik een koekje uit jouw trommel?

Het was een lange wandeling, ik had er trek van gekregen! Eenmaal aangekomen bij de Uylenburg, zette mama mij rechtop in de wandelwagen. Ik koos voor een boterham zonder korstjes, met smeerkaas. En een paar slokjes melk. Daan had stevige trek en nam een boterham met korstjes. Ook zijn melkfles ging er met vliegende vaart in. Ja, de liefde van de man gaat door de maag!

Liefde is... samen spelen

Liefde is... samen delen!

Even achter je rug om iets pakken, hoor Daan!

Met een rijstewafel in de hand,
lach ik zo verschrikkelijk charmant!

Eenmaal terug in huize Tetteroo genoot ik nog even na met een sapje en knabbelde ik voorzichtig aan mijn rijstewafeltje. Daan schrokte een pak crackers weg. Zijn papa en mama en mijn mama genoten net van een prinsessengebakje toen Daan mij zijn trein liet zien: een schitterend houten exemplaar! Al spelend hadden we de grootste lol, veel te snel was hij weer daar: het niet te omzeilen Afscheid...

Terwijl ik enkele dagen ervoor lag te spelen met Naomi, Sylvana en Toffie, realiseerde ik het me ineens: dat ik een ware homo ludens ben, een spelend mens. Spelen is mijn lust en mijn leven! Ik doe het op mijn buik, mijn rug en zittend. In bed, in de box en op de grond. Met boekjes, beestjes, vriendjes en vriendinnetjes. Als ik net wakker ben, als ik moet gaan slapen en tussendoor. Thuis, bij opa & oma, bij de kindjes: ja, spelen is echt mijn ding. Homo ludens non urinat in ventum (een spelend mens plast niet tegen de wind in): daarvoor heeft ie het veel te druk, haha!
Ik maakte geluidjes op de trompet en Sylvana produceerde hiermee de mooiste melodieën, geweldig hoe zij kan zingen! "Niet zo gillen!!" riepen haar papa en mama steeds. Ik vond het schitterend en genoot met volle teugen, terwijl de glazen in het kastje stonden te trillen. Toen ik zag hoe Naomi en Toffie met de jojo aan het spelen waren, dacht ik: dat wil ik ook! Spelen met mijn grote broer...

Acta est fabula, Lectori salutem! ('het spel is afgelopen, lezer gegroet!')

Au, mijn tong verzwikt...

Wat Naomi kan...

...kan ik toch ook?!

Geweldig, die afleidtruc: dan kan ik gauw hun eten pikken, hihi!

Lekker spelen met Sylvana en Naomi...

Zitfeestjes en -vlees

Feestje bouwen met Leonie & Toffie

"Wanneer mag ik nou eens mee naar een feestje?" riep ik naar papa en mama toen zij de deur uitliepen. Ik lag heerlijk in de armen van Leonie, maar was toch een beetje jaloers. In het avondzonnetje zwaaiden wij papa en mama uit, ze gingen naar een bruiloftsfeestje van mama's nicht Anne-Wil. "Zaterdag gaan we naar de 1e verjaardag van Nicky, schat!" riep mama vlak voor zij het portier dichtsloeg. Geen idee wanneer zaterdag was, nou ja. Eerst lekker spelen met Rogier & Leonie, zij kwamen die avond op mij passen en zo bouwden wij ons eigen feestje.



Luidkeels zingen Isabella en ik de jarige Nicky toe!

Je zou het niet zeggen misschien, maar
mama en ik waren helemaal in ons nopjes!

Aapje feest nog even door met Nicky's hoedje, ik houd
het voor gezien...

De bewuste zaterdag kwam al sneller dan verwacht, ik vond het zo spannend om naar een feestje te gaan! Wat houdt een feestje eigenlijk in? vroeg ik me af. De kamer zat vol met mensen, zittende mensen. Ze zaten keurig in een kringetje, wat een grappig gezicht! En daar was de jarige Jet: Nicky, mijn grote vriendin, was alweer één jaar geworden die dag: oh, ze leek nog groter dan ik me haar kon herinneren! Ze zag er keurig uit in haar mooie jurkje en was helemaal overdonderd door alle cadeautjes en aandacht die zij kreeg. Daar zat ze dan als het middelpunt, in het midden van de kamer. Ik heb goed opgelet hoe dat moet, zitten: dat zag er niet zo moeilijk uit, dacht ik nog bij mezelf. Isabella was er ook, en net als ik had ook zij haar ouders meegenomen. Samen met Isabella heb ik voor Nicky gezongen, wat een feest was dat! Moe, maar met een glimlach op mijn gezichtje èn met het hoedje van Nicky kwam ik weer thuis, bij Toffie...
Een paar dagen later was het weer raak: oma Fiets was jarig en ik mocht er de hele dag feest komen vieren, want papa en mama moesten werken. Heb veel kiekeboe spelletjes gedaan, lekker gezeten in de Grote Stoel en met mijn tandjes zitten knarsen: dat is zo'n leuk gehoor!

Ene, tweeje, drieje...

Kiekeboe!!!

Het echte feest was echter een aantal dagen erna: toen kwam de familie en was er wederom FEEST! En wéééér een zit-feestje! "Goed opletten meid", zei ik tegen mezelf, ik had het gevoel dat ik ook al bijna kon zitten. Ik kon het natuurlijk al een beetje, zolang ik maar een steuntje in mijn rug kreeg. Maar ik wilde los zitten, vrij zijn, de wind in de rug voelen... Ik observeerde, analyseerde, interpreteerde en een kleine week later was het raak! "Ze kan zitten!" riep juf Leonie opgetogen toen mama mij op kwam halen bij de kindjes, ik was die dag precies acht maanden geworden. Mama wilde het natuurlijk gelijk zien, maar toen voelde ik hem opkomen hoor: De Druk. En onder De Druk krijg ik nog geen pepernoot voor elkaar. Mama had dat in de gaten en wees De Druk de deur. Mama zat nog even wat te kletsen met juf Leonie, terwijl ik tussen haar benen zat. En ineens.... voelde ik niets meer om me heen, mama was een beetje naar achteren geschoven en ik bleef zitten! De dagen erna heb ik veel geoefend en het lukt me steeds een beetje beter. Ik denk dat ik de komende tijd maar veel zit-feestjes moet bezoeken om van mijn billen zitvlees te maken...

Op schoot bij neef Tjibbe. Ehm... nee, hij hoeft
zich nog niet te scheren

Het is nu even te warm om te zitten hoor!

Wat zit je te kijken, mama?



Minnie, kijk eens wat een leuke toren!

Kijk Minnie, zo leg je die toren neer



En zo breek je hem af, hihi!

Het ondergeschoven kind

Sorry pap, het zal nooit meer gebeuren...
Ben je niet boos, pap?
Het spijt me pappie, o het spijt me zo!
Oma attendeerde me erop: "Noémi, je hebt nog niet verteld hoe je eerste vaderdag is geweest?!" Met pijn in mijn buikje gaf ik toe dat ik dat inderdaad nog niet gedaan had. Mijn lieve pappie, mijn allesje, mijn grote held, ...

Was ik het vergeten omdat er simpelweg minder aandacht wordt besteed aan vaderdag dan aan moederdag? Staan alle papa's in de schaduw van de mama's? Zijn de papa's als het ware de ondergeschoven kindjes van de samenleving? Kan. Maar ik ben het daar niet mee eens, want ik heb een super-papa! Daarom vertel ik nogmaals, met vuur in het hart, over de liefste man ter wereld: (sorry Daan) mijn papa...

Bij de kindjes had ik iets moois voor papa gemaakt, al heb ik geen idee wat het moest voorstellen (papa en mama ook niet trouwens), verder hadden mama en ik nog lekkere geurtjes gegeven en mooie foto's in lijstjes om op te hangen. En een mooie cd! Ook heb ik papa extra vaak geknuffeld en een mooie bruine trui gebreid. Maar helaas, die kwam in handen van mama...

Zo zal ik de komende 5 jaar de douane
tegemoet lachen!

Dat papa zo belangrijk is werd mama en mij heel duidelijk gemaakt toen we op het gemeentehuis waren om een paspoort voor mij te laten maken. Mama had keurig mijn pasfoto meegenomen, die we de week ervoor hadden gemaakt. Mama gaf net haar eigen 'iedentietijtsbuhwijs' aan de mevrouw van het gemeentehuis, toen deze vroeg om een of ander toestemmingsformulier. Een robot zou deze vraag met meer emotie hebben gesteld, maar goed. 'Toestemmingsformulier?' vroeg mama. Het lipje van de mevrouw werd nog dunner toen zij uitlegde dat er geen paspoort zou worden gemaakt voor zij de handtekening van papa zou hebben. Zo! Dat is klare taal, dacht ik toen bij mezelf. Die papa van mij is wel HEUL belangrijk zeg! Dat was zo helder als Heineken, op die maandagmiddag, in het gemeentehuis, bij de eerste mevrouw in mijn leventje die NIET naar mij gelachen heeft...
Ik vertelde mama hoe lief ik papa vind (en hoe lief ik mama vind natuurlijk), waarop mama zei dat papa inderdaad heel lief is. Ze vertelde dat zij ook een hele lieve papa heeft: mijn opa Snor. Met opa Snor is het altijd leuk, ik heb hier eerder over gezongen in mijn liedje:

We gaan naar opa, we gaan naar oma,
daar ben ik al vaak geweest
We gaan naar opa, we gaan naar oma,
want daar is het altijd feest (2x)

Want daar kan ik lekker spelen
Opa leest een boekje voor
Ik hoef mij niet te vervelen
Daar zorgt oma steeds weer voor

Biologieles van opa Snor, boeiend
maar vermoeiend...

Nu de zon wat meer gaat schijnen en het buiten warmer wordt, heeft opa Snor de boekjes ingeruild voor wat anders: biologieles. Hij neemt mij dan mee naar het park en vertelt in geuren en kleuren over de wilde geranium, de ratelaar en de akkerdistel. Om het allemaal goed in me op te nemen, sluit ik dan mijn oogjes en concentreer me op de stromen informatie, de indringende geuren en het getjilp van de vogeltjes. Helaas gebeurt het nog wel eens dat ik op zo'n moment in slaap val. Oh, het is allemaal zo boeiend maar ook vermoeiend.


Nou pap, ik hoop dat je niet verdrietig bent dat ik niet eerder over deze bijzondere dag heb geschreven. Speciaal voor jou heb ik een gedichtje gemaakt...

Papa is mijn liefie
papa is mijn held
Heb ik jou wel eens
over mijn papa verteld?

Hij knuffelt me de hele dag
en kust me hier en daar
speelt 'kiekeboe' en 'handjeklap'
geeft hapjes fruit en flesjes pap
staat altijd voor me klaar

ja, papa is mijn liefie
papa is mijn held
en ik vind dat dat
wat vaker mag worden vermeld!