Stappen met mijn vriendjes

Allemaggies, wat heb ik het druk gehad! Verjaardagen, deets met vriendjes en tussendoor ook nog eten, slapen, poepen, plassen, lachen, huilen en zwemmen natuurlijk. Ik snap niet waar mensen de tijd vandaan halen om dan ook nog eens te gaan LOPEN! En toch was ik er zelf, op de achtergrond, op MIJN manier ook wel mee bezig hoor. Ik liep natuurlijk al een poos achter een karretje, aan een handje en achter de feiten aan, maar los... dat was me nog een stap te ver. "Je moet er niet teveel over nadenken, Memi" zei mijn vriendje Daan. "Je moet je gewoon laten vallen en dan vang je je weer op met je andere been". Mmmm, nee dat onbedachtzame is niet mijn stijl. Voor mij geen 'grote passen, snel thuis'. Ik wil het gewoon gelijk in één keer goed doen. Dus bleef ik nog een poosje zitten: bij oma op schoot, tijdens haar verjaardag; met opa Snor op de grond, al wijzend naar en vol verwondering over de ventielaator op het plafond; bij opa Hennie op schoot, terwijl hij vertelde over zijn uitje naar Frankrijk; op de grond in de studeerkamer, terwijl ik mijn afschriften zorgvuldig bestudeerde en die van papa en mama uit de mapjes friemelde. Tsja, geld om los te lopen had ik wel, maar ik miste nog de kaapaasieteiten ervoor.

Zoooo gaat de molen, de molen,
de molen...

Oma is jarig en op een verjaardag
hoor je in een kringetje te ZITTEN!

Opa Hennie, vertel nog eens over 'vroegâh'?!

Op een dag had ik gezellig met Nicky afgesproken om een pannenkoekje te gaan eten. Maar welke pannenkoek zou het worden? We sloten even onze ogen, zodat we onze volledige aandacht konden richten op deze moeilijke beslissing. Na een uurtje waren we eruit: we deelden een pannenkoek met suiker! Toen onze buikjes weer waren gevuld en we op de grond aan het spelen waren, keek Nicky mij ineens diep in de ogen. "Ga je mee stappen?" vroeg ze op bloedserieuze toon. "Stappen?!?!" riep ik uit "Dat mag ik pas als ik zestien ben en dat moet ik dan eerst aan papa en..." maar Nicky was al opgestaan en naar de andere kant van de ruimte gelopen. Goed voorbeeld doet goed volgen, dus liet ik voor het eerst van mijn prille leventje de tafel -mijn steun en toeverlaat- los. Onze mama's staakten onmiddellijk hun gesprek, ik voelde een deken van verwachting zwaar op mijn schoudertjes drukken. Ik besloot ervoor te gaan en deed snel één-twee en liet mij toen gauw weer op de veilige grond zakken. Direct daarna hoorde ik mama's kaak op diezelfde grond klappen en kwam haar tong voorbijrollen. Terwijl ze nog even knipperde met haar ogen, hijgde ze "Liep ze nou LOS????"
Nicky's mama kon niet anders dan mama's scherpe waarneming te bevestigen.

Even knuffelen met Nicky. Maar
ik houd me toch liever aan de
tafel vast...

Nicky, weet jij al welke pannenkoek je neemt?
Even DIEP over nadenkennnnnnn...

Nu was het de kunst om ze niet gelijk die hele hand te geven. Dus zette ik de dag erna nog eens quasi-nonchalant drie stapjes, zodat ook papa kon zien dat ik het in me had. Weer een dag later besloot ik een kleine show weg te geven en dribbelde gezellig van papa naar mama en weer terug. Zelfs Toffie keek trots toe! Die dag was ik de Held in Huis...
Een nieuwe week brak aan, waarin ik het weer hartstikke druk had: naar de kindjes, spelen met Hugo, mama vermaken tijdens haar mamadagen, hetzelfde met papa op papadag. Dus voor lopen had ik echt geen tijd. Toen het weekend aanbrak, kon ik de drukte van me afspoelen in het heerlijke zwemwater: samen met vriendje Levi en de oudere kindjes had ik de grootste lol en al gauw stapte ik ze vrolijk achterna. Ook tijdens de vierennegentig-en-een-kwartste verjaardag van overoma durfde ik mijn stapkunsten zo nu en dan te laten zien, maar solidair als ik ben sloot ik me bij de club van de oudjes aan en dribbelde braaf mee achter mijn eigen mini-rollator. Daarin was gelukkig nog wel wat ruimte voor de vele harten die ik daar stal met mijn gulle glimlach en hartelijke handkusjes!

Omdat je een blokje kaas nooooooit alleen mag laten liggen



Is 't koud daarboven?

Samen met mijn Burggraaf-neven en nicht

Een ontspannend bad met Daan

En een verkwikkend bad met Levi en de eendjes

Na weer een drukke werkweek, waar weinig ruimte was voor het Losse Lopen, heb ik een radicale keuze gemaakt: vanaf nu zet ik geen stapjes meer, maar loop ik. Punt.
Lopen naar mama om een koekje te bietsen. Lopen naar Toffie om hem te aaien (of te epileren). Lopen naar mijn vriendjes om te gaan spelen. Lopen naar dat leuke meisje, dat zo lief lachend op MIJ afloopt. En als we dan tegenover elkaar staan, naar elkaar staan te grinniken, dan wil ik zien waar zij vandaan komt. Dus kijk ik snel achter dat ding wat mama 'spiegel' noemt, maar gek genoeg is daar niks te zien.
Veel lopen dus en soms loopt mijn neus gezellig mee...

Oma, je moet nòg harder fietsen!

Zucht... Hoe zou het Lopende Leven eruitzien?

Koekje, my precious, kom maar bij Noémi!

Lopen is gezond, maar zorg dat je af en toe even pauze neemt
en genoeg drinkt!

Nu ik kan lopen, is tennissen
de volgende stap: indraaien en dan
een dubbelhandige forehand...