Wat was ie weer goed he, die week voor Pasen...
Bij mij begon die week eigenlijk nòg iets eerder, want elf dagen voor Pasen kwam Daan bij mij spelen. En als Daan er is, is het goed. Met Daan kan ik lachen, spelen en eten. Op een gegeven moment zat Daan een lekker appeltje op te peuzelen naast zijn mama op de bank. Nou ben ik niet iemand die zomaar voor alles gaat staan. Wel als er iets te smikkelen valt! Dus trok ik mij op aan de bank waar Daan zat en pakte ook een stukje. Daan vond het niet erg hoor! Wij gaan later namelijk trouwen in gemeenschap van voederen, niet op culinaire voorwaarden. Eerlijk zullen we alles delen...
 |
Daan denkt: ik kan maar beter lachen, want ik heb hier
niks te vertellen met al die dames |
De goede week zette zich voort: een paar dagen later zouden we pannenkoeken gaan eten bij Rogier en Leonie. Mama had wel eens pannenkoeken gebakken en daarmee won ze definitief mijn zieltje. Wat vond ik dat lekker! Toen we binnenkwamen, wilde ik direct aan tafel en deed mijn mond al open. Maar in grote-mensen-land gaat dat er toch iets anders aan toe. Eerst moest er wat gedronken worden en wat gekletst. Alsof Leonie mijn gedachten kon lezen, kwam ze met de mededeling dat ze speciaal voor mij lekkere koekjes had gehaald! Ik houd van die vrouw... Na een beetje spelen, kletsen en rondkruipen, was het eindelijk zover: Rogier had een hele grote stapel pannenkoeken gebakken. Ooooo, wat waren die lekker! Ik heb er drie helemaal opgegeten, met suiker. Rogier werd die dag mijn held, mijn voorbeeld, mijn idool. Ik kon mijn oogjes niet meer van hem afhouden. Ze glunderden alleen al bij zijn aanwezigheid. Mijn mondje krulde om tot een brede grijns als hij naar me keek. Ik vroeg aan mama of we een mooi groot standbeeld in de tuin konden plaatsen van deze pannenkoekenbakker, maar het was duidelijk dat mama mij niet had verstaan. "Vind je het zo lekker, schat?" was haar antwoord. Ik moet echt wat aan mijn articulatie gaan doen...
 |
Spelen met Leonie, terwijl we wachten op
de grote pannenkoek-attack! |
Pasen brak aan. Dan vieren we dat Jezus is opgewekt. Nou ik was ook opgewekt hoor, want opa en oma zouden komen eten. Blijer kan je mij niet maken! Ik zal jullie niet weer vermoeien met alle culinaire details. Hoe meer ik daarover zou vertellen, des te hongeriger zou ik ervan worden. Oma gaf mij een mooi boekje van Nijntje in luilekkerland. Hoe zou ze daar nou toch op gekomen zijn?
"Noémi, waar laat je al dat eten toch?" wordt mij dikwijls gevraagd. Tsja, metabolistisch gezien, is het natuurlijk een groot raadsel: ik eet als een dijker, maar ben nog altijd zo slank als een den (al vindt papa dat ik een beetje een buikje begin te krijgen. Van wie zou ik dat nou hebben?), rara hoe kan dat? Voor iedereen een raadsel, behalve voor mama. En papa. En oma. En de juffen bij de kindjes. Zij zijn de gelukkigen die mij regelmatig van een schone luier mogen voorzien. Zeeeer regelmatig, als u begrijpt wat ik bedoel ;-) Na al dat eten in die Goede week, hield ik het echt niet meer. En zo gebeurde het dat ik, tijdens het badderen met mijn dierenvriendjes, de natuur haar vrije loop moest laten gaan. Mandela werd op de trein gezet, de onderwatertrein...
 |
Lekker badderen: wat fris
je daar toch altijd weer van op! |
 |
| Op mijn Paasbest op de bank, met opa en oma |
De Goede week voor Pasen, wat is dat nou voor mij? Vasten is niet zo mijn ding. Ik doe liever goede dingen voor anderen: zo duw ik Toffie graag de kamer door, zodat hij zelf niet hoeft te lopen. Ik probeer alles van meerdere kanten te bekijken: zo is dat schaapje wat we laatst tijdens een wandelingetje zagen niet alleen maar shoarma, nee: het is ook wol. Net zoals mama niet alleen de vrouw is die mij op de wereld heeft gezet, nee: ze is ook degene die mij van eten voorziet. Vandaag ging ze iets nieuws proberen, vertrouwde ze mij toe. Ze had laatst op twentievorkitsjen gezien hoe je verse spinazie kon wokken, zonder dat het drassig werd van het vele vrijkomende vocht. "Je moet zorgen dat de wok goed heet is!" liet ze mij weten. Ik keek vol bewondering, maar ook met enig ongeduld toe, hoe ze deze mevrouw van de televisie probeerde na te doen. Eerlijk is eerlijk, geen druppeltje overtollig vocht op mijn bordje tegengekomen. Maar die smaak... alsof ik mijn oor stond leeg te likken, yak! Doe voortaan maar gewoon die diepvriesspinazie mam! En laat dat koken maar aan papa over. Mag jij de pannenkoeken doen.
.JPG)
