Bal(len)sport

Au...
Ik heb mijn netvlies verzwikt. Al een paar weken geleden hoor, maar ik heb er nog steeds last van. Dacht eerst dat er iets mis was met mijn oogjes, aangezien ik nog maar één kleur zag, maar na wat tekst en uitleg van papa en mama is het me volkomen duidelijk: de kleur die mijn oogjes heeft doen verzwikken heet 'EK oranje' en deze kleur is werkelijk o-ve-ral te zien op het moment. Mama had zelfs een t-shirt voor papa, mij en haarzelf geregeld in die kleur. Ik snapte er de ballen van, maar nu heb ik het helemaal door: ons Nederland moet zo vaak mogelijk de bal in een soort hokje trappelen en ze moeten ervoor zorgen dat er géén bal in hun eigen hokje komt. Als ze dat constant goed doen, dan worden ze Eu-roo-pees-kam-pie-joen. Mama vertelde dat twee jaar geleden ons landje Nederland bijna Wi-rolt-kam-pie-joen is geworden, dat ze twee hele belangrijke wedstrijden samen met Daan's mama heeft gekeken op een of ander Grieks eiland met een moeilijke naam. Waarom ze dat nou helemaal daar moesten kijken? Wij hebben thuis toch ook teevee? Afijn... ik denk dat mama het over een ander groepje voetballers had, want wat ik afgelopen zaterdag heb gezien... Nee, daar kan ik geen kam-pie-joe-nen van maken, hooguit arme-oenen.
Nou kijk ik wel vaker teevee, het liefst als ik naar bed moet en geen zin heb om mijn laatste flesje te drinken. Ook al zet mama de teevee dan uit, dan nog kijk ik graag: ook een zwart beeld is een mooi beeld.

Hup Holland Hup! (en ik 'Hup' ook voor Jamaica, ook
al doen ze niet mee)

Altijd blijven lachen, ook als je nog maar twee tanden hebt!

Afgelopen zaterdag was het dan zover: Nederland moest de eerste wedstrijd spelen, tegen Legoland. Mama trok mij mijn EK oranje t-shirt aan en daaronder mijn oranje rompertje (als het zou uitlopen op t-shirts ruilen, moest ook mijn ondergoedje natuurlijk wel in stijl zijn) en zelf had ze zich ook aardig uitgedost. Ik wilde wel persé mijn rastaslofjes aan: Jamaica is namelijk ook mijn landje. Ik ben dan weliswaar in Nederland geboren, maar mijn echte roots, waar twee celletjes mijn hele 'ik' hebben bepaald, liggen toch echt daar in Jamaica. "Gaat Jamaica ook voetballen, mama?" vroeg ik, waarop zij zei dat Jamaica geen Europees land is èn ze niet zo heel erg van het voetballen zijn. Toen ik vroeg wat voor sport ze dan wel deden, zei ze "bobslee". Zou dat iets met Bob Marley te maken hebben?
Afijn, het was heel gezellig thuis tijdens de wedstrijd, er waren allemaal andere mensen bij en ook een aantal kindjes. Een van die kindjes heette Levi en hij was maar twee maandjes ouder dan ik! Details over de wedstrijd zal ik u besparen, dat is wellicht te pijnlijk. Maar wij zijn gewoon blijven lachen en zeggen met Hoop in ons Hart (en met een nog grotere Hoop in mijn Broek): volgende keer beter!

Levi drinkt nog even moed in...



Met Levi en Levi's mama!

Ik ga maar een boekje lezen, want dit lijkt nergens op natuurlijk...

Tripp(el) Trapp(el)

Trippel trappel, trippel trap...

Wie bij deze openingstekst aan 'het paard van Sinterklaasje' denkt, zit er falikant naast: degene die mij, of mijn foto's, regelmatig ziet is het vast opgevallen dat ik moeilijk stil kan liggen. Ik trek maar wat graag mijn beentjes op, sabbel dan soms nog even aan mijn teentjes of bekijk zeer uitgebreid wat voor sokken mama mij die dag heeft aangedaan, en laat vervolgens mijn beentjes weer heel hard neerklappen. O dat vind ik zo leuk!! Ook rol ik graag van de ene zij op de andere en tegenwoordig rol ik nog nèt een stukje verder: dan lig ik ineens op mijn buik. Blinde paniek soms, want hoe-kom-ik-toch-weer-terug? Sinds kort wil ik me vanuit die buikpositie nog wel eens opdrukken. Uiteraard onder luid gekreun want ondanks dat ik al twee zwemlessen heb gehad, heb ik nog niet de schouderpartij van Inge de Bruijn te pakken. Als ik dan iets in mijn vizier krijg, terwijl ik daar zo lig op mijn buik, zou ik het liefst er naar toe willen kruipen om het te pakken. Maar ja, hoe doe je dat? Het volgende sprongetje zal me dat vast leren.


Olifantje, weet jij waar
meneer Streepje is gebleven?
Hij heeft lange grijze benen
en oranje oren...

Ik lig graag op mijn zij

Stoute pop, ik heb je
eindelijk te pakken!



Ja, ik trek graag de aandacht. Zo was ik vorige week met zwemmen het enige meisje tussen al die stoere knullen. Terwijl zij allemaal druk lagen te spartelen in het water, was ik bezig een plan te verzinnen om me eens te kunnen ONDERSCHEIDEN van dat haantjesgedrag. De inspiratie bleef weg, mijn creatieve brein liet me in de steek. Dus likte ik als een dorstig poesje aan het zwembadwater en liet vervolgens een keiharde boer: zo, toen had ik wel bekijks! Tjsa, if you can't beat them, join them...
Diezelfde middag kwam mijn lieve Daan bij me spelen. Mama had de dag ervoor een echte TRIPP TRAPP gekocht. Dat is volgens mij Noors voor 'dure meegroeistoel'. Bij de kindjes zit ik ook wel eens in zo'n stoel, heel prettig want dan kan ik 'op niveau' meepraten met de andere kindjes. Maar thuis moest ik er nog wel een beetje aan wennen hoor, ik wil zo graag tripp(elen) en trapp(elen) en dat wordt lastig in zo'n stoel.

Daan geniet een degelijke opvoeding met veel aandacht voor
etiquette: dat kan je nu al zien!

Ik sabbel voorzichtig aan mijn korstje...

Afijn, terug naar Daan: die kon al zo goed stilzitten in die stoel. Ik zat ademloos toe te kijken hoe hij zijn 3-gangen lunch verorberde: melk, brood met smeerkaas en als toetje een broodkorst. Je kon duidelijk zien dat hij weet hoe het hoort, etiquette en elegantie zijn hem niet vreemd! Gelukkig was er na deze chique bedoening nog tijd om lekker 'op z'n baby's' te spelen.

Ik voel dat hij kijkt, niet kijken Noémi!!



Daan is een echte bink, zijn shirt is het daarmee eens!

Ja, het is een echte bink hoor, die Daan! En voor wie dat nou nog niet in de gaten heeft, kan het zien aan het shirt wat hij droeg.
Veel te snel was daar weer het afscheid. We keken elkaar langdurig in de ogen, terwijl onze handjes elkaar vonden. Dag Daan, tot gauw! Ik vond het weer fijn bij jou...

Dag Daan, zien we elkaar gauw weer?