Noémi: mei 2013

Met Wind in mijn haren en Slaap in mijn ogen...

Terwijl ik uit het raam naar de stromende regen staar, dwalen mijn gedachten af naar de heerlijke vakantie in Jamaica...

“Some people feel the rain. Others just get wet.”

Jamaica, oftewel 'Jamrock' is het land waar ik gemaakt ben, het land van mijn oorsprong, oftewel: het land waar mijn roets liggen. Iedereen gaat op een zeker moment in het leven op zoek naar zijn of haar roets. Ik vond het de hoogste tijd dat ik de mijne zou gaan vinden.
Papa en mama hadden mij goed op de reis voorbereid. Zo vertelde mama dat we eerst de hele dag in het vliegtuig zouden doorbrengen. Vliegen is voor mij een wassen neus: of het nou vier of veertien uur duurt. "No problem, it is just a situation", liet ik mama weten. Waarop zij antwoordde dat ik nu al een Jamaicaanse instelling had.
In het vliegtuig heb ik eens goed mijn 'entertainment skills' getraind: ik kroop behendig tussen de vele stoelen door en als ik weer een vermoeid stelletje zag, trok ik me even op, liet mijn Oral-B-tandpasta-met-kauwgom-smaak-smile zien en om het feest compleet te maken zwaaide ik nog even naar deze arme zielen. Dat was het moment waarop ik de eerste harten van de vakantie begon te stelen...

“The greatness of a man is not in how much wealth he acquires, but in his integrity and his ability to affect those around him positively”

De laatste uren van de reis stond ik echter voor een groot raadsel: mijn lijfje liet weten dat het moe was, maar het mocht van mij nog niet slapen want buiten was het nog steeds licht! Op het moment dat de chaos compleet werd, zette de piloot de daling in en werd het buiten gelukkig donker: het teken dat ik van mezelf mocht gaan slapen.
Het zal niemand verbazen dat mijn grote "vriend" Slijm trouw met mij was meegereisd. Slijm voedde zich met Airco en Vermoeidheid en bleef de eerste week trouw aan mijn zij. Gelukkig jaagde de Zoute Zee en de Zoute Wind hem op een gegeven moment weg. Echter, de eerste dagen van de vakantie maakte ik kennis met een nieuwe vijand: zijn naam was Tijd. Tijd heeft mij helemaal in de war gemaakt. Zo werd ik de eerste dagen wakker met een licht knorrend maagje en riep ik uit: "Goedemorgen papa en mama, ik zou wel een flesje pap lusten!", waarop meestal na enig aandringen een klein lichtje aanging en ik twee paar nòg kleinere oogjes zag. "Lieve schat, het is 2 uur 's nachts, ga maar lekker slapen." Nu gaat in Jamaica niets op tijd, dus begon ik luidkeels te protesteren. Op de een of andere manier hebben ze het steeds weer voor elkaar gekregen mij opnieuw in slaap te brengen. Tijd zorgde er ook voor dat ik overdag ineens heel moe werd en ik 's avonds geen trek had in mijn eten. Enigszins jaloers zat ik dan te kijken naar de vele grote Amerikanen & Canadezen die in het restaurant met goed gevulde borden voorbij drilden. Allemachtig, wat waren die mensen dik! De meesten waren heel lief tegen mij, zwaaiden naar me en gilden vanalles wat ik niet verstond. Ze aten alsof ze thuis niks kregen, maar aten vrijwel nooit hun bordje leeg. Foei!
Ook deden die Amerikanen & Canadezen vaak een potje bingo. "Dat doen ze toch ook bij overoma in het verzorgingshuis?"
Gelukkig nam Tijd na een kleine week ook afscheid van mij en liep hand in hand met Slijm naar de maan.

“Who are you to judge the life I live?
I know I'm not perfect
-and I don't live to be-
but before you start pointing fingers...
make sure you hands are clean!”

Ik genoot intens van de vele ventilatoren, lichtknopjes, laatjes, deuren en van de Jamaicaanse 'black bird'. Maar hoe hard ik ook zocht, ik kon mijn roets maar niet vinden...
Op het strand ontdekte ik het zand en groef erin met mijn handjes. Geen roets.
In zee genoot ik van het spartelen en voelde met mijn teentjes het warme water. Ook geen roets.
Op een dag ontdekte ik vanaf het strand een trap naar het zwembad. Zouden daar mijn roets liggen? Tussen die mensen die de hele dag met hun grote witte lijven in het zwembad de ene na de andere cocktail weg zaten te tikken, die niet één keer het zwembad verlieten om eens te gaan plassen of zich opnieuw in te smeren? Ik betwijfelde het, maar MOEST toch echt even een kijkje nemen en zo kroop ik behendig te trap op. Papa of mama rende dan achter mij aan. Zo lief dat ze mee gingen zoeken naar mijn roets! Maar ook daar lagen ze niet...
"Mama, wat zijn roets eigenlijk?"
"Het zijn de wortels van je bestaan, Noémi" was haar antwoord.
Maar hoe ik 's avonds ook speurde op al die volgeschepte borden: ik kon geen wortel vinden tussen de callaloo, curry met geit en cheesecakes.

“When one door is closed, don't you know that many more are open”

Enkele keren tijdens de vakantie, verlieten we het terrein van het hotel en gingen naar onze Jamaicaanse familie. Ik werd onthaald alsof ik een prinses was: van alle kanten werd ik geknuffeld, gewiegd, gekust. Fostia, Kymani en Kimone konden geen genoeg van me krijgen. Ook tante Maxine was dol op mij, en ik op haar! Ik kon mijn ogen niet afhouden van haar mooie glimmende sieraden en haar huidje wat zo donkerbruin als rozijntjes was. Oom Andy schudde met zijn drets en fluisterde lieve woordjes. Maar hoe goed ik mijn best ook deed, ik verstond er geen bal van! Wel voelde ik vriendschap en verbinding, herkenning en geborgenheid. Tegenover mijn familie woonde de 13-maanden oude Justin. Precies Daan, maar dan donker en met een kroeskopje.
Tijdens de vakantie kreeg mama hele zere handjes en moest naar de dokter. Daar moesten we heel lang wachten, want de dokter was er niet. Toen papa vroeg wanneer de dokter terug zou komen, zei de mevrouw bij de balie: "Soon come". Dat betekent dat hij er ieder moment kan zijn, maar dat hij ook nog wel een paar dagen weg kan blijven. Gelukkig zat er een jongetje in de wachtkamer die zo verstandig was geweest zijn speelgoedautootje mee te nemen. Hij reed het autootje naar mij toe en ik gooide het dan weer terug. We hadden zoveel plezier!

"In high seas
or low seas,
I'm gonna be your friend"

Mijn zoektocht naar mijn roets had ik inmiddels opgegeven. Gek genoeg kreeg ik toen het gevoel dat ik ze al gevonden had, maar waar waren ze dan? Bij het oude huis van Bob Marley, de naamgenoot van mijn prenatale ik, voelde ik me helemaal thuis.

“Emancipate yourselves from mental slavery.
None but ourselves can free our minds.”

Na een week zat ik niet alleen in 'the rhythm' maar ook weer in het ritme. Met een goed gevuld maagje en slaap in mijn oogjes liet ik me zonder tegensputteren in mijn bedje zakken.
Hallo Minnie, hallo Muziekkoe, hallo Bunny, hoi Mug! Alle vier kropen gezellig bij me...

“Don't worry about a thing, every little thing is gonna be alright”

De wereld draait door, de tijd staat niet stil, alles verandert. Zo kwam er een eind aan deze heerlijke vakantie. Nog even dansen met de lieve dame van het reanimatieteam. Wat leuk dat ze daar dezelfde muziek hadden als wij thuis!

“One good thing about music, when it hits you, you feel no pain.”

Terug naar huis ging een stuk sneller dan heen. Met een rap tempo vlogen we door de nacht.
Aan de ene kant vond ik het jammer om dat fijne land met die heerlijke zee, dat mooie zand en die hartverwarmende mensen te moeten verlaten. Maar ook weer fijn om thuis te zijn, om Toffie weer te zien (Toffie was ook lekker op vakantie geweest op drie-hoog-achter bij de papa van Naomi en Sylvana) en weer in mijn eigen bedje te slapen.

"I've been here before
and will come again..."

Daar zit ik dan, aan een kant van het raam terwijl aan de andere kant het zachter is gaan regenen en zelfs een zonnetje doorbreekt. Met een koffer vol gestolen harten, een hoofd vol herinneringen en een rugzak vol mooie ervaringen. Niemand die me dit kan ontnemen...

“Me only have one ambition, y'know. I only have one thing I really like to see happen. I like to see mankind live together - black, white, Chinese, everyone - that's all.”

Alle quotes zijn van Bob Marley, mijn Jamaicaanse oudoom.