Kont en Klauwzweer

Dag lieve digivrienden, wees niet ongerust: ik ben nog onlaajn hoor! Ik kreeg zoveel ongeruste iemils, watsepjes en reeskoekberichtjes: allemaal mensen die vroegen hoe het met me was, dat ze al zolang niets meer van me vernomen hadden. Nou lieve mensen, ik heb het ont-zet-tend druk gehad. Dat peuteren is geen peulenschilletje! Mijn voeten groeien als kool, de rest van mijn lijfje als een tierelier, mijn woordenschat breidt enorrum uit en ik begrijp steeds meer.
Leuk, errug leuk, maar ik kan het met mijn grote-meiden-laarzen niet altijd bijbenen.
Om dit intense meeleefmoment nog een beetje te versterken, zal ik er nog bij vermelden dat ik op een gegeven moment zelfs ZIEK werd! Het was weer zo'n papadag die, net als alle andere papadagen, heel verdrietig begon: mama ging weg... Met de zilte tranen in mijn oogjes moest ik weer aanzien hoe zij de deur uitliep, terwijl ik nog net met een trilling in mijn stem een laatste noodkreet uit kon brengen: "Mamaaa!"
Normaal gesproken ben ik mama na twee minuten alweer vergeten en duik ik nog gauw even met papa onder de wol voor kiekeboespelletjes en speelt papa verstop-de-aajfoon, waarna ik die altijd weer vliegensvlug gevonden heb. Maar dit keer was anders... Ik bleef hangen in de teneur.
Mijn banaantje liet ik staan, mijn boterhammetje schoof ik weg en mijn roseeviceetje duwde ik afkeurend van me af. Ik voelde me niet lekker en niets kon die dag een glimlach op mijn gezicht toveren. Zelfs de thuiskomst van mama maakte mij niet zo blij als anders.
De volgende dag kreeg ik pukkeltjes op mijn handen en weer een dag later zelfs op mijn voeten. Daar baalde ik stevig van, want ik heb mijn handjes juist zo hard nodig: om te klappen, te kleuren, te zwaaien, om Toffie te slaan, om Minnie uit mijn bed te gooien, om op de grond te roffelen en dan te roepen "Mama, kom zitten!" Ook kijk ik graag met mijn handjes, al zeg ik tegen mama braaf dat ik dat doe met mijn ogen (en dan zeg ik dat mijn handjes op mijn billen zijn).
Eerst werd gedacht aan de waterpokken, al had ik die in mijn babytijd al gehad. (zie pokkenzooi) Maar aangezien die pokkenzooi beperkt bleef tot mijn handjes en voetjes, kwam al gauw een andere diagnose, waarvan ik de naam maar niet kan onthouden. Andere mensen hadden er kennelijk ook moeite mee, want die moesten steeds gelijk denken aan Kont en Klauwzweer. Dat vond ik wel toepasselijk klinken: mijn klauwtjes deden aardig zeer en zoals jullie weten heb ik regelmatig last van rode billen.

Scheuren in Snorremans Avonturentuin

Ik tel tot drie-wieler!

Hyper van de adrenaline in
zo'n Ferrari!

Met Minnie op stap in de Jumbobus

Minnie, houd vol: we zijn er bijna!

Gelukkig kon ik tijdens mijn Ziekte toch nog de dingen blijven doen die ik zo leuk vond. Fietsen is daar één van. Ik cross tegenwoordig met mijn driewieler helemaal zelluf de woonkamer en de straten door, of over de staart van Toffie of de voeten van papa. Hup, in zijn achteruit zo tegen de muur aan en dan weer de tafel omver. Heeeeeerlijk! Ook bij opa en oma fiets ik graag en hard. Auto's zijn ook nog steeds favoriet. Ik ben er nu achter dat je een auto hebt, maar ook een bus en een trein. Vroeger noemde ik alles op wielen gewoon "auto". Maar deze slimme meid maakt nu al onderscheid en schijt niet alleen meer onder. Ik vind het ook heerlijk om te wandelen met de poppenwagen. Dat doe ik vaak als ik bij opa en oma ben. Laatst kwam ik zelfs de opa en oma van Nicky tegen! "Ben je lekker met oma aan het wandelen?" vroegen ze toen.

Kijk oma, daar heb je de opa en oma
van Nicky!

Wat zou er gebeuren als ik nu die stokken afpak?

Daarnaast ben ik dol op lezen: alleen of op schoot, dat maakt me niet zoveel uit. En teevee kijken is natuurlijk helemaal fantastisch. Dan zet ik mijn allerliefste blik op, houd mijn hoofdje schuin en vraag met een heel hoog stemmetje: "Dora kijken, ja?"
Ook kon ik nog boodschapjes doen met mama, dat doen wij altijd op mamadag. Vaak kopen we dan fruit voor onszelf en fruit voor papa (papa eet altijd heel ander fruit dan wij, ik zal toch eens vragen waarom dat zo is)...
De pukkeltjes verdwijnen nu weer als sneeuw voor de zon en ik maak me op voor wat komen gaat. En wat dat is? Dat lezen jullie een volgende keer!

Lekker op schoot, samen met Daan

Boekje lezen met mijn lieve nichten Nina en Noa

Mag ik mijn ogen alweer open doen?

Fruit voor mama en mij...

... en fruit voor papa