Van schaterlach naar vlinderslag

Hèhè, eindelijk is het gebeurd hoor: ik heb gezwommen. Dat had ik natuurlijk al vééééél eerder willen doen, maar steeds was er wel Iets wat roet in het eten gooide. Wat voor Iets, vraagt u zich wellicht af?
Daar komen ze, de roet-gooiers, de saboteurs, de schoften die het mij niet gunden:
1) Slijm (zwemmen met Slijm is zoiets als per ongeluk op je buik rollen en niet meer terug kunnen: erg benauwend). Doei zwembad.
2) Mama die persé een radiosatelliet wilde zien en die niet zo snel kon vinden èn ook nog in een wegopbreking terecht komen, waardoor er geen tijd meer was om te zwemmen: adieu kans-op-zwemmen in Drenthe.
3) Papa die, ziek als een hond, lag te spoken in de nacht voor onze eerste zwemles. Hallo mama's slapeloze nacht, dag kans op een ochtendje waterpret.



Inge de Bruijn...

... en Noémi van Horsen: zelfde postuur toch?
Garantie voor groot zwemsucces!

"Ik verpulver" kreunde Badpak vanuit de commodela, zij lag daar al zo lang te wachten op het moment dat ze om mijn ranke lijfje geschoven zou worden. Maar dat moment leek maar niet te komen. Tot vandaag! Ik veegde de slaapjes nog uit mijn oogjes, toen mama mij ineens een wel heel vreemde luier liet zien. "Wa's da-dan?" brabbelde ik met een nog brak stemmetje. "Zwemluier!" grijnsde mama en deed hem om mijn billetjes. Daarna trok ze een verbaasde Badpak uit de la, schoof haar om mijn lijfje heen en nam me mee naar de Plek der Plekken: het zwembad. Inmiddels ging mijn hartje aardig tekeer, zou het nou dan eindelijk gebeuren? Niet veel later liep mama met mij het water in. Het was net een grote badkuip, maar dan wel HEUL HEUL HEUL groot. En ontzettend diep! Al kon ik staan (en dat kan ik al een beetje, ik kan mijn voetjes al heel stevig op papa's en mama's benen zetten), dan was ik volledig omringd geweest door water, zo diep!
Jill was er ook. Mama kent de mama van Jill van de bolle-buiken-gym. Jill was al een doorgewinterde zwemster, dat zag je zo: bollig buikje, schattige spekkies, beeldig broekje en een gezellige glimlach. Nou ja, net als alle baby's eigenlijk. Afijn, dat ik aan haar zag dat ze zo ervaren was in het zwoele zwemwater kwam kennelijk doordat mama me dat verteld had.
De juf kwam, de les begon: we moesten drijven op ons buikje, drijven op ons ruggetje, hups van links naar rechts door het water en ineens -blup- zelfs even onder water. Dat was schrikken geblazen, maar snel daarna kon ik weer lachen gelukkig. Toen mama mij het water uittilde, werd niet alleen mijn lijfje weer zwaar: ook mijn ogen voelden aan als lood. Het duurde dan ook niet lang voor ik heerlijk lag te slapen, te dromen over de voetsporen van Inge de Bruijn...

Nicky & the sunshine

Als ik zeg 'Nicky' dan zegt u...? Wie mijn belevenissen op de voet volgt, roept onmiddellijk:
1) Zij is jouw grootste vriendin
2) Daarnaast is zij DE kledingleverancier ("als het knelt om Nicky's benen, is het al in mijn kast verdwenen")
Nu is het zo dat ik wel regelmatig haar nieuwste ze-past-het-niet-meer-collectie ontving.... maar ik zag heel Nicky niet meer! De reden? Onze moeders hadden het druk druk druk en daar rookten wij een vuile pijp aan. Gelukkig kwamen er een paar vrije dagen aan en hadden onze moeders besloten ons weer te herenigen. Toen we bij Nicky aankwamen, kwam ze net het steegje uitgefietst. Nou ja, haar papa fietste en Nicky zat voorop te navigeren. "Wat ben je groot geworden!" riep ik uit. Maar die woorden kwamen niet aan: ze kon me alleen maar aanstaren met haar grote ogen. Later vertelde ze dat ze me niet herkende, omdat IK zo groot was geworden. We moesten er wel om lachen en gingen gezellig spelen op het grote kleed. Nicky masseerde nog even mijn voetjes; die voelden een beetje pijnlijk aan, aangezien ik regelmatig mijn tenen in mijn mondje steek.


Nicky masseert mijn knabbelvoetjes



In Nicky's stoel! Nicky pakte maar
even een ander stoeltje voor zichzelf

Ook mocht ik even haar stoel uitproberen: ik voelde me heel stoer, maar vond het ook wel een beetje eng om zo hoog te zitten. Toen, tot overmaat van ramp, mama even uit mijn beeld verdween, had ik het niet meer: ik brulde zowat de haren uit mijn hoofd!
Na het eten las Nicky's mama ons voor uit mijn knisperboekje. Ik had het verhaal al tig keer gehoord, dus had een beetje moeite om mijn oogjes open te houden: ik wist allang hoe het zou eindigen, namelijk met de koe. Leuk hoor...




Gaaaaap... Ik ken dit boekje al



Afscheid valt zwaar

Toen was het afscheid daar: Nicky kwam nog even naar mijn maxicosi gekropen om gedag te zeggen. Ze legde haar handje op mijn hoofd. Ik kwijlde wat terug. We beloofden elkaar plechtig dat het noooooit meer zou lang mocht duren voor we elkaar zouden zien. Desnoods maar zonder de mama's...
Opgewekt vertrokken we weer naar huis. En dat opgewekte gevoel bleef, want het was heerlijk weer! Ik word zo vrolijk van heerlijk weer, zolang ik er maar niet direct mee geconfronteerd word. Dus geen zonlicht in mijn oogjes en niet teveel warmte op mijn lijfje aa uu bee. Mama had laatst een zonnebril voor mij gekocht, maar die is nog een beetje groot. Dat vind ik dus helemaal niks. Onding.


Nog iets te groot, die zonnebril

Oma kwam met een beter idee: zij had nog een hoedje liggen, wat mama had gedragen toen zij een baby was. Ontzettend 1980 dus. Maar goed, Nicky had mij verteld dat retro weer helemaal hip was, dus liet ik het hoedje maar -letterlijk en figuurlijk- over me heen komen.
Nee, het liefst geniet ik vanuit een schaduwrijk plekje van het mooie weer, aardje naar mijn vaartje he?



Kijk, opa draagt ook een hoedje!

Toffie houdt ook van
naar buiten gaan



Met oma en mama's hoedje
van 'vroegâh'

Moeder

Van links naar rechts: ik, Lieke en Stelvio. We liggen alleen
wel in dromenland...

"Goed je best doen hoor!" zei de juf bij de kindjes, terwijl ik druk bezig was een 'polvork' te versieren. Het zou mijn cadeau voor mama worden, voor moederdag wel te verstaan. Ik wilde er ook nog een lief gedichtje bij doen, maar ik ben nog niet zo van de rijmelarij dus heeft juf-lief mij een handje geholpen. De dagen naar moederdag toe bonste mijn hartje zoals het nog nooit gedaan had. Ik moest hard mijn best doen niet te verklappen wat ik voor mama had gemaakt, ik beet haast mijn tongetje eraf met mijn twee ondertanden. Braaf lag ik op de bewuste dag te wachten tot mama mij uit mijn bedje zou komen halen, spannend!

Papa aangemoedigd vanuit mijn
warme voetenzak

De dag ervoor had mama afgesproken met een paar andere mama's, van de bollebuikenclub. Kent u ze nog? Ik schreef er eerder over in mama en de mama's. En de baby's waren, net als ik, flink gegroeid. Daar waren ze dan: Suus, Lieke en Stelvio. Stelvio was uit zijn moeder's buik gekropen op het moment dat ik in de armen van mijn weer frisgewassen mama kroop, dit alles aan de overkant van de gang van datzelfde Ikazia ziekenhuis. Niet te geloven he, slechts drie uurtjes schelen wij! Terwijl de mama's bijkletsten over de combinatie van moederen en werken, discussieerden wij over opvolgmelk, aanstormende tandjes en de nieuwste maaltijden van Olvarit.
Diezelfde middag stond er nog iets belangrijks op het spel: papa moest tennissen, dubbelen zelfs! Ik had er zo naar uitgekeken, mijn eigen papa die de show zou stelen op 't center court van Barendrecht: Baan 1. Op het moment dat papa en zijn maatje gingen inspelen, kwamen ze irriteren hoor: de zandmannetjes. Grrrrr.... Ze strooiden zand in mijn oogjes, die daardoor loodzwaar werden. Hoe ik ook vechtte, het mocht niet baten: een golf van slaap overviel me als een bankrover op klaarlichte dag. Knock-out lag ik in mijn Bugaboo Buggy. Toen ik wakker werd, voelde ik dat er iets niet klopte. Er was iets serieus niet in de haak. Hoewel ik geen bal kon zien, wist ik dat het niet goed ging met papa's tenniswedstrijd. Ik voelde het aan mijn water, daar hebben jonge dames als ik een antenne voor. En wat doe je dan als liefhebbende dochter? Waarmee kan je op zo'n moment je pappie, je alles, er doorheen sleuren? Juist, met gepaste aanmoediging. 'papapapapapapapapapapa' mompelde ik zacht maar wèl verstaanbaar vanuit mijn buggy, babytaal voor 'kom op papa, zet hem op, meer spirit erin, hup feller jij, stapje naar rechts tijdens 't volleren, en nu een lob, ja en nog een, nu een gematigde return, ja en nu weer een hele harde'. Ik snap de ballen van tennis, maar mijn aanmoediging scheen te helpen: het tij begon te keren! De tweede set heb ik vanaf mama's schoot in mijn voetenzak vol bewondering aanschouwd. Wat een schitterende pot, een fantastische wedstrijd! En papa WON!!! Met zak en al sprong ik in zijn armen, mijn papa had gewonnen!

Cadeautjes van papa en mij: voor meoderdag

Moederdag was aangebroken. Zachtjes begon ik te kletsen in mijn bedje en niet veel later kwam mama mij halen. Papa toverde eerst wat cadeautjes van ons samen tevoorschijn: een luchtje, een boek en een cd. Mama was er zo blij mee! En toen gaf ik mama mijn mooie polvork-met-gedicht. Haar geluk kon niet meer op, noch het mijne...

Kroelen met Mariska

Zo blij op mijn speelmat!

De dag na moederdag had mama afgesproken met een vriendin in Sliedrecht: Mariska. Ik smolt finaal toen ik haar grappige rode haren en haar snoezige sproetjes zag. Ik kon niet anders dan lachen, en dat heb ik dan ook maar gedaan. Mariska wilde mij graag verschonen. Dus zorgde ik voor een goed gevulde luier, zo lullig als ze een schone broek zou treffen, toch? Dan zou ze het gevoel kunnen krijgen dat ze het allemaal voor niets deed. Daarna een lekker flesje, ik had het wel naar mijn zin hoor! Na de zoveelste dikke knuffel weer naar huis, met moeders mee naar haar pappot...

Verhalfjaardag (een half jaar vrijheid)

Wie bevrijdt mij uit mijn jasje?

Vijf mei was het zover: mijn eerste verhalfjaardag...
Op papa's schouders werd ik de tuin ingedragen, waar alle feestvierende gasten al op mij zaten te wachten. Mijn wipstoeltje was versierd met roze slingers, Daan kwam als eerste mijn voeten kussen en op tafel stonden rijen potjes bruine bonen met appel! Iedereen zong voor mij, ik kon niet meer stoppen met lachen en net op het moment dat de helikopter met daarin de DJ voor een swingende feestavond naast de tuin zou landen... gingen mijn oogjes open en keken twee bekende ogen mij aan. Mama.


Zo, ik red mezelf even uit mijn babygym

Ik kon er nog net een klein lachje uitpersen en dat zou een van de weinige zijn voor die dag. Mijn hemel, wat was ik moe. Kapot, gebroken, gesloopt, gaar, uitgeput: ik was nog bezig al mijn indrukken van de vakantie een plekje te geven. Toen we beneden kwamen en ik weer al die vlaggen buiten zag wapperen (net als de week ervoor, toen de Koningin haar verjaardag vierde), kwam er toch een glimlach op mijn gezicht: "Is dat allemaal voor mijn verhalfjaardag, mama?" vroeg ik hoopvol. "Nee lieverd, vandaag is het bevrijdingsdag. Mensen vieren dat ze heeeel lang geleden zijn bevrijd uit de Tweede Wereldoorlog". Daar moest ik even over nadenken. Ik vierde die dag namelijk ook mijn vrijheid, een half jaar vrijheid wel te verstaan. Precies een half jaar geleden werd ik uit mijn moeders buik bevrijd. Mijn moeder werd van mij verlost, is ook vrijheid. En papa werd die dag bevrijd van het feit dat hij maar eindeloos kon uitslapen iedere ochtend: wat een gelukkige mensen zijn wij toch!
Echt veel trek had ik die dag niet. Tijdens een klein hoestbuitje voelde ik hoe een golf melk met daarin brokjes banaan zich losmaakte, zich bevrijdde uit mijn maagje. Ook papa en mama moesten die dag allebei 'een deel des gegetene weergeven'. Ach, het zal het Drenthe-virus wel zijn, wat in onze aderen is gaan nestelen.
Ik kon niet anders dan veel slapen op deze bijzondere dag en terwijl ik stilletjes mijn vrijheid vier, kunnen jullie nog even lezen hoe mama op haar manier over vrijheid denkt...

Niemand die ons tegenhoudt:

Hokken, LAT-ten of toch maar trouwen
Stemmen we links, rechts of helemaal niet
Gaan we verhuizen of alles verbouwen?

Zelf bepalen hoe we werken,

waar we studeren, wat we smeren op ons brood…
In huis kiezen we zèlf of het warm is of koud
Nee, niemand die ons tegenhoudt!

Wat maakt dan dat wij als mens

ons soms zo laten verstijven
van angst om ‘gewoontjes’ te blijven
Niet beter dan de rest…

Klampen we vast aan zekerheid

Belangrijk is in welke auto je rijdt
Of hoeveel man je begeleidt

Verstrikt raken we in ons eigen web,

geweven van zaken die ècht nep zijn
en geen voldoening geven…
Nee, waarlijk vrij zijn zij die
de façade opzij durven zetten
Niet bang dat mensen op ze letten
In vrede met zichzelf en de ander leven…

Lente in Drenthe

Met papa in het huisje

"Viert de buurt dat wij weggaan, mama?" vroeg ik, toen ik overal vlaggen zag hangen.
"Nee hoor lieverd, vandaag viert de koningin haar verjaardag."
Zo begon onze vakantie afgelopen week, we gingen naar het verre Drenthe...
Toen we daar aankwamen en mama de autodeur opendeed om mij te bevrijden uit mijn MaxiCosi viel me gelijk iets op: wat was dat voor eigenaardige geur? Die kende ik nog niet. "Je ruikt het bos, mijn kind" zei mama gelijk toen ze mijn vragende gezichtje gezag en ze wees daarbij met haar priemende vingertje om zich heen. Ik kon het helaas niet zien, er stonden allemaal bomen voor...
Het gehele huisje was iets kleiner dan onze woonkamer thuis, maar er stond wel een hele grote commode: daar hadden met gemak nog meer kindjes op kunnen liggen!

Een diepe royale commode
is bij de Roompot -naar 't schijnt- in de mode.
Maar wat een gemis
dat er geen eettafel is:


Wat een heerlijk grote commode, he?

had wat meer comfort gebode

Ik moest wel even 'akkliematieseeren' zoals dat met een deftig woord heet: daar lag ik dan, in een vreemd bedje in een vreemd kamertje in een vreemd huisje. Gelukkig waren mijn knuffelbunnies wel bij me en sliep ik in mijn eigen slaapzakje. En als ik dan toch even moest huilen, hing al snel het bekende gezicht van mama of papa boven mijn vreemde bedje.


Met mijn ogen dicht genoot
ik van het prachtige landschap

Babygym gaat altijd door,
ook op vakantie!

Ik moet zeggen dat ik Drenthe echt fan-tas-tisch vond: je kan er zo heeeerlijk slapen! Papa en mama namen me mee naar het bos en de vennen, ik lag heerlijk in mijn Bugaboo all-terrain-car en heb van onder mijn oogleden werkelijk genoten van de schitterende omgeving. Als ik mijn oogjes opendeed, werd ik vaak verblind door het felle voorjaarszonnetje.
Ook genoot ik van alles wat Drenthe op culinair terrein te bieden heeft: flesjes melk, potjes bruine bonen met appel en sperziebonen. Papa en mama aten noodgedwongen op de bank, omdat er geen eettafel in het huisje was. Papa had zelf twee keer eten gemaakt, maar ze hadden ook iets gehaald. Maar of dat nou zo lekker was?

In een bungalowpark te Echten

Genieterdegeniet!

kon men kiezen uit vele gerechten:
Wiener schnitzel of soep
en nog meer van die troep,
waar de darmen weer tegen gaan vechten



Wat hebben ze die olifant knap nagemaakt, he mama?

Mama's tropische kip

Hoogtepunt van de vakantie was toch echt het bezoek aan de dierentuin: alle diertjes in mijn box en in mijn bedje waren daar in het groot nagemaakt, zo knap! Aapjes (maar dan zonder een roze truitje aan met 'Noémi' erop), olifanten, giraffen, haaien (en nog meer lieve visjes), tropische kippen (althans, zo noemde mama ze omdat ze de naam maar niet kon onthouden), tijgertjes (leken wel een beetje op Toffie) en nog veel meer diertjes. Ook hier heb ik grotendeels met mijn oogjes dicht liggen genieten.
De dag erna gingen we naar de Dee vierenvijftig: dat is een stapeltje stenen die iemand klakkeloos op elkaar had gestapeld. Niet zo heel boeiend, maar nou moet ik zeggen dat ik toen moe was. En ik had honger.

Met mama bij hunebed D54, gaaaaap...

Al met al was het een heerlijk midweekje weg, maar we moesten gauw weer terug want ik moest me nog even geestelijk voorbereiden op een grote happening de dag na onze terugkomst: mijn eerste verhalfjaardag...