Oh, kom er eens kijken...

Meneer Streepje, ik hoor iets in de schoorsteen!
Ga jij eens vlug kijken...

"Mam, hoeveel zwembaddiploma's heb jij?"
"Twee"
"Dan heb je niet je best gedaan hoor mam, ik heb er nu al één en ik ben veeeel jonger dan jij!"
Jahaa, ik kon het niet laten om mama even mijn zwemkunsten in te peperen. Ik had zojuist mijn Pietendiploma gehaald in het zwembad en was daar wel heel trots op! Je moest daarvoor heel veel moeilijke dingen doen, maar dat gold natuurlijk niet voor mij: ik heb alleen het Donker Parcours afgelegd en heb nog wat gespetterd en gespatterd en vond het zo wel best. De badjuf zag aan mijn lenige lijfje dat ik het allemaal in me had en zo kreeg ik van haar het officiele Pietendiploma!
Pieten... ik vond het maar rare snuiters met hun mallotige pakjes en die zwarte toetjes. Toen mama mij meenam naar het Sinterklaasfeest van de kindjes, wilde ik maar één ding: zo snel mogelijk weer weg. Uiteraard liet ik dat niet merken, want kennelijk zijn Sint en zijn Pieten heel cool: de meeste kindjes stonden te dansen en te springen. Ik heb nog wel even bij Piet op schoot gezeten en in de armen van een ander Pietje gelegen, maar was enorm opgelucht toen mama mij weer overnam.

Mijn eerste zwemdiploma is in de pocket!

Leuk. Mag ik nu weer naar mama?

Nee, ik wil niet naar Spanje! Daar ben ik al geweest...

De dagen erna kroop en kwijlde ik vrolijk in het rond. Als één kies door is volgen er meer en dat betekent dat het een en ander uit mijn billen en mijn mondje stroomde. Gelukkig niet dezelfde substantie. Zo zat ik laatst met Daan te kwijlen (Daantje-lief maakt een inhaalslag met zijn doorkomende tandjes), toen hij me ineens iets heel moois liet zien: hij had van Sinterklaas een echte tractor gekregen, met dieren en met een zingende boer voorop! Blij als een kind kroop ik erachteraan, terwijl ik gelijk de vloer dweilde (zijn mama was weer heel blij met me!)
Op een dag vertelde mama mij dat die avond Sinterklaas en de Pieten pakjes zouden komen brengen. 'Als ik maar niet weer op schoot hoef', bedacht ik me. Later die dag kwamen opa en oma en ook oom Wijn en tante Jet. En twee Pietjes erachteraan! Ik schrok me wild, maar zag al gauw dat het mijn neven Sepke en Tjibbe waren, vermomd als Piet in een waar Pietenpak. "Lopen er dan nu twee Pieten in jullie kleertjes rond?" vroeg ik verbaasd, maar zij zeiden dat dat niet zo was. Mmmm, dacht ik, hoe komen ze dan aan die pakken? Van de vrachtwagen gevallen? Gestolen? Tijd om hier verder over na te denken was er niet: de telefoon ging, het was Sint! Hij had een zak met pakjes bovenaan de trap gezet. Dat was wel lief van Sint. Buiten regende het namelijk en anders zouden alle pakjes nat worden. Sepke en Tjibbe zaten te stuiteren als een tennisbal, ik was een en al kalmte: ik liet het allemaal langs me heen gaan. Ik kreeg best een hoop cadeautjes, waaronder een spannend Woezel & Pip-boekje. Ik wilde er een stukje uit voorlezen, maar mama zat er steeds doorheen te kletsen. Eigenwijs als ik ben, trok ik me er niks van aan en bleef stug doorlezen...

Mama, je zit door me heen te praten! En doe alsjeblieft
die mallotige sokken uit...

Hoe zou neef Sepke aan dat Pietenpak gekomen zijn?
Welk Pietje loopt nu in zijn kleren?

Inmiddels hebben Sint en zijn Pieten weer de benen genomen, volgens mama zijn ze terug naar Spanje. De bofkonten, gaan daar zeker lekker de winter doorbrengen nu het hier zo koud is?!
Ik ga weer verder met Groeien & Ontwikkelen en alles wat daarbij komt kijken...








Oh, kom er eens kijken
wat ik in mijn broehoekje vind
alles verkregen
door die harde wind

Een zompig hoopje, ongekend
moeder houdt haar hoofd afgewend
de zwaveldampen zijn penetrant
als ze in je neus zijn belahand...

Ik kruip! (door de mazen van de wet)

Ik kwam deze foto tegen van mama
met oma in hun Pietenpakken. Volgens
mama is het 1-aprilkleding.
Grapje zeker...

Zoetjes gaan de paardenvoetjes, trippel trappel trippel trap.
Maar dit is NIET het paard van Sinterklaasje!

Kwijlen en dwijlen bij Daan

... en stroooooi dan wat lèèèkkers... (noemen ze dit nou de
Rapley-methode?)

Get up, stand up...

'Stukke beter!' dacht ik bij mezelf, toen ik mij voor het eerst in de box tot een staande positie had opgetrokken. Nu zat ik tenminste niet zo tegen die spijlen aan te kijken. Wat een uitzicht, wow! Ik trok me al langer op tot op mijn knietjes, dat vond ik wel hoog genoeg. Maar ja, die spijlen he...
Met een voldaan gevoel zat ik van mijn wijdse uitzicht te genieten, toen papa verbaasd de achterdeur binnenstapte. Het was papadag die dag, wat betekent dat mama aan het werk was. Via de moderne communicatiemiddelen werd mama direct op de hoogte gebracht van mijn Grote Prestatie.
Niet veel later kwam mama binnengestormd alsof ze achterna werd gezeten door een zwerm wilde wespen. 'Je kan staaaaaaaaaaaan!!!' gilde ze uit en ik werd overladen door kroeltjes, knuffels en kusjes. Ze zette me terug in mijn box en verwachtingsvol ging ze ervoor zitten. Lieve mensen, jullie begrijpen natuurlijk wel dat ik niks, NIKS op commando doe he. Dus liet ik mama gewoon lekker zitten met die blik.
Mijn obstinate bui waaide, gelukkig voor mama, gauw over en 's avonds toen ze mij op bed had gelegd, besloot ik haar alsnog te verrassen. Ze had me net neergelegd in mijn slaapzakje en rommelde nog wat in mijn kast. 'Dit is mijn kans!' dacht ik en ging gauw-gauw-gauw eerst zitten en trok me, met mijn laatste kracht van die dag, op. Klaas Vaak had namelijk al wat zand in mijn oogjes gestrooid en wat van mijn spierballen weggesnoept. Toen mama de kast dichtdeed en richting mijn bedje draaide, stond ik haar met een grote grijns aan te kijken. 'O wat goed, wat knap van je!' riep ze uit, terwijl ze zelf op haar knietjes ging zitten. Voor het eerst kon ik mama nu op eigen kracht recht in haar ogen kijken...
Toen ik de volgende ochtend wakker werd, zag ik in eerste instantie haast niets. Ik riep enkele malen 'wakker!' in mijn eigen taaltje en niet veel later kwam mama aangekropen. Niet dat ik mama zag, ik zag immers haast niks zoals ik net vertelde, maar ik rook de geur van mijn nog-niet-wakkere-en-ongewassen-mama. Haar hand veegde mijn haardos uit mijn oogjes en zowaar zàg ik haar ook. 'Ach meisje, je haar wordt lang he. Vandaag ga je met papa naar de kapper' vertelde ze me. Kapper? Zo eentje die bomen kapt? Ik had werkelijk geen benul wat een kapper was, ik liet me maar meenemen (alsof ik een keus had). Even later gingen we een ruimte binnen met allemaal vrolijke dames die naar me zaten te lachen. Mama ging op een stoel zitten en kreeg een mallotig schortje om. Ik zat haar net even vierkant uit te lachen op haar schoot, toen een van de dames aankwam met nòg zo'n mallotig schortje en ze die bij mij omdeed. Daar zat ik dan met mijn goede gedrag. Ik was blij dat Daan mij zo niet kon zien. De dame van het schortje pakte een schaar en knipte in mijn haartjes. Het werd gelijk een stuk lichter om me heen en ineens merkte ik papa op: hij zat in de stoel naast me en ook zijn haartjes werden geknipt! Ik wilde mezelf natuurlijk graag goed bekijken in de spiegel voor me en draaide alle kanten op met mijn hoofdje. Dit maakte het wel een beetje moeilijk voor de knip-mevrouw, maar toch slaagde ze erin mijn betoverende krullen weer in model te krijgen. Uiteraard was ik eerder klaar dan papa (ik heb makkelijk haar he), dus heb me nog maar even vermaakt met de plaatselijke stoelpoten.
Zo, ik ga nog even wat druifjes eten: dat kan ik namelijk helemaal zelluf! En dan voer ik mama ook gelijk even, vind ik leuk!

Dag weelderige krullen, hallo bloempot!

Papa, schiet eens op! Ik ben al klaar hoor...

Pico bello!

Mama, wil jij nog een druifje van me?



Grapje! Ik eet 'm lekker zelf op...

Dreumes nog an toe!

Hoera! Ik ben nu dan ècht 1 jaar!

Mijn hoofd voelt zwaar en zit nog vol van de vele gebeurtenissen. De kater van alle Roosvicee die ik naar binnen heb geslagen is niet gering. Ik voel me nog wat rillerig van de overdosis RoZ-IJn, dé partydrug onder dreumesen (tot welke groep ik nu behoor), die ik afgelopen dagen tot mij genomen heb. Maar als mama voorstelt, the day after, om te gaan zwemmen, ben ik direct wakker, fris en alert. Vanaf vandaag mag ik naar de groep met de Grote Kindjes van één tot twee jaar!
Gelukkig passen mijn billetjes, waar alle restanten taart, limonade en andere suikerhoudende etenswaren liggen opgehoopt, nog in mijn zwembroekje. Ik heb zin om me lekker uit te sloven en met resultaat: de zwemjuf vindt dat ik het al goed doe!
's Middag komt mijn vriendje Daan bij me spelen en hebben we de grootste lol met al het nieuwe speelgoed wat ik heb gekregen voor mijn eerste verjaardag...



Er gaat niets boven de smaak van nieuw speelgoed

Laat ik bij het begin beginnen. Ik heb zo lang uitgekeken naar mijn eerste verjaardag: eerst heb ik bij Nicky mogen ervaren wat dat jarig-zijn nou inhoudt en daarna was Daan aan de beurt. Beide keren heb ik mijn grote ogen uitgekeken: ze zagen er zo mooi uit en er waren heel veel lieve mensen. Ook kregen ze allebei heel veel cadeautjes en een lekker taartje. Nou, dat leek mij wel wat! Alles begint natuurlijk met een goede voorbereiding. Daarom wilde ik zèlf de uitnodigingen voor mijn grote feest bij de mensen persoonlijk komen brengen. Mama zag dat niet zo zitten, maar stelde voor om bij één dame de kaart persoonlijk af te geven en de rest door de postbode te laten doen. "Anders heeft de postbode straks geen werk meer" zei ze. Dat had mij aan het denken gezet: dan zou de postbode geen centjes meer hebben om speelgoed te kunnen kopen! Met een goed gevoel liet ik papa de uitnodigingen in de brievenbus doen. Op ééntje na dus, die was voor mijn o zo oude overoma. Mama vertelde dat overoma niet op mijn verjaardag zou kunnen komen, dat zou te ver en te druk zijn voor dit lieve mensje. Desalniettemin was ze zo blij dat ik mijn uitnodiging zelf kwam brengen, dat ze door waterlanders overspoeld werd. Ik zou uitgebreid verslag kunnen doen van dit heerlijke bezoek, maar overoma is me voor geweest en heeft het allemaal zo mooi verwoord. Leest u maar hier. Nee, nou niet gelijk verder lezen, éérst even klikken op het woordje 'hier'...
Nu had ik mij laten vertellen dat een verjaardag gewoonlijk één dag duurt, vandaar de term 'verjaarDAG'. Nou, die van mij niet hoor, die duurt drie dagen! Namelijk één dag voor al mijn vriendjes en vriendinnetjes, één dag voor mijn opa's, oma, ooms, tantes, neefjes en nichtjes en één dag voor de kindjes. De hele gebeurtenis heeft mijn stoutste dromen overtroffen. Ik kreeg niet veel cadeautjes, nee, ik kreeg BELACHELIJK veel cadeautjes! Mijn taart was niet zomaar lekker, nee, hij was HEERLIJK! Alle mensen waren niet zomaar lief voor me, nee, ze waren WAANZINNIG lief! Ook bij de kindjes stond ik volop in de belangstelling. Nadat de kindjes twee liedjes voor me hadden gezongen, werd het me allemaal een beetje teveel en moest ik een traantje wegpinken.
Helemaal dronken van geluk (en van de Roosvicee) liet ik mij naar mijn bedje begeleiden, ik kon geen 'boe' of 'bah' meer zeggen. Is niet helemaal eerlijk, want 'boe' zeg ik namelijk nog niet.
Nu, een week later, ben ik weer een beetje bekomen van alle feestvreugde en geniet ik van al het moois wat ik gekregen heb. Afgelopen zondag mocht ik met mama op mijn mooie nieuwe roze fiets naar buiten. Toen we langs de kerk hier aan het einde van de straat liepen, begonnen de klokken spontaan te luiden! Ik keek mijn oogjes uit naar alle mensen die, net als ik, hele mooie hoedjes op hun hoofd hadden. Zoals gewoonlijk lachte ik naar ze en ze lachten vriendelijk terug, waarna ik rustig verder fietste, zo mijn tweede levensjaar in...

Daan heeft speciaal voor mij een cadeautje gekocht!



Daaahaan, doe nou niet! Mijn papa is erbij...

Nicky heeft ook wel een oogje op Daan

Nicky voelt even aan Daan's gespierde benen

En Nicky voelt even aan Daan's spierballen!

Noémi! Je vergeet Minnie!

Zo stond ik op de taart! (met mijn twee zusjes ;-))

Niemand liep ons huisje voorbij zonder te zien dat het een
wel heel bijzondere dag was!

Geniet! En drink met je maten...

Toffie's nieuwe liefde

Ik sta even stil bij wat er allemaal gebeurd
is het afgelopen jaar...

Stiekem lach in mijn vuis...eh...blokje!

Papa, wat zit er in die taart? Nicht Nina lijkt wel te zweven!

Eh... mama? Hap jij of hap ik?

Papa, geen beren op de weg maar een op
mijn hoofd...

... en de muizen dansen op tafel. IIIIEKS!!!

De kindjes zingen speciaal voor mijn verjaardag.
En ik? Ik raak hevig ontroerd...

Mmmm, ben dol op verjaardagskusjes!

Op mijn mooie nieuwe fiets!

Hihihi, kijk ons eens stiekem lachen!
















 

Verkleedpartijtjes

Kijk Anky, zo berijd je een paard! Vraag
me alleen niet hoe je hem bereidt...

Ik besluit me nog één keer om te draaien in mijn bedje voor ik papa en mama zal roepen. Behendig vis ik een sliertje confetti uit mijn haar en denk terug aan de boeiende maar vermoeiende feestweek die achter me ligt. Het begon allemaal bij neef Tjibbe: die werd vijf en dat werd groots gevierd met taart en drinken en heel veel gezelligheid. Ik mocht even op schoot bij Tjibbe's oma Elly en zelfs op het houten paard: hoi hoi, dat was fijn!


Gezellig op de bank met mijn nichten en hun nicht

Daarna waren mijn nichten Nina en Noa aan de beurt. Samen met hen ga ik het muzikale trio de 3 N's vormen, houd de bladen maar goed in de gaten! Ik werd daar compleet platgeknuffeld door allemaal mensen die me een beetje deden denken aan Buurvrouw Henny, de buurvrouw van opa & oma. Ze waren allemaal zo lief voor me en ook hier was de taart en de drank niet aan te slepen. Trots als een pauw zat ik op de bank bij mijn nichten en hun grote nicht.

Daan, ik ben voor je gevallen

Naast Daan!

En toen... pijn in mijn buikje. Mandela zat weer fijn in die sneltrein en het faxpapier naar Darmstad was dun. Als je mijn kamer binnenliep waande je je even in een moerasgebied met die zwavelige dampen die er hingen. Mama dacht dat ik een beetje zenuwachtig was geworden voor die Ene verjaardag, maar niets was minder waar, lieve lezers. De vorige keer vertelde ik over de staking in tandenland, nietwaar? Nou dat bericht heeft het een en ander losgemaakt daar in mijn tandvlees: boos, gekwetst en op de staart getrapt, zo voelden de verborgen tandjes zich. Ze zouden mij wel eens laten voelen dat er niet gestaakt werd en zo werd de volgende met kracht door mijn tere tandvleesje geduwd, met alle gevolgen van dien. Het fijne hiervan was dat ik nooit lang in één outfitje rondtijgerde: de zwavelige substantie verkende zo nu en dan het terrein buiten de gepatenteerde afbakening van mijn poezelige pampertje, waardoor mama mij regelmatig moest voorzien van een schone broek, maillot, legging, pyjama of zelfs slaapzak. Even was ik bang dat ik straks niets leuks meer zou hebben om aan te trekken om naar die Ene verjaardag te gaan...
Daan's eerste verjaardag was aangebroken, met vlinders in mijn buik en prut in mijn pamper werd ik zijn huisje binnen gedragen (hij weet hoe belangrijk papa en mama voor me zijn, dus mochten die gezellig met mij mee).
Samen met de andere aanwezige kindjes zong ik voor Daan, waarna we heerlijk op de grond met zijn nieuwe speeltjes speelden. Ik genoot met volle teugen, zelfs toen de jarige zijn bedje opzocht. Tjsa, hij is ook de jongste niet meer...
De volgende in de rij der jarigen was mijn lieve opa Snor. Maar voor het zover was, moest ik nog even gewogen en gemeten worden. Als een vrachtwagen net zijn lading heeft gelost, wordt deze ineens een stuk lichter. Het zal dan ook niemand verbazen als ik zeg dat ik maar een klein beetje was aangekomen ten opzichte van de vorige keer ;-) Mijn billetjes rookten nog wat na toen mama weer mijn luiertje omdeed en de weeg- en meetmevrouw was zichtbaar opgelucht toen mama en ik bij een andere mevrouw in de afgesloten kamer werden geroepen. Opgelucht als ik was, speelde ik vrolijk op het bureau en toen de mevrouw mij twee kleine stukjes papier gaf, was ze zeer verrast toen ik die op haar verzoek weer teruggaf. "Wat goed van jou!" kirde ze. "De meeste kindjes van jouw leeftijd stoppen ze in hun mondje!" riep ze uit. He bah, wie eet er nou papier? Doe mij maar een lekker prakje... Ik was nog druk aan het vertellen wat ik nog meer lekker vond, toen ze ineens een naald in allebei mijn beentjes ramde! Woest was ik en teleurgesteld dat Mandela uit de sneltrein was gestapt: ik had maar wat graag de inhoud van zo'n luier in haar gezicht gesmeerd.
Gelukkig was ik het incident gauw vergeten toen we aankwamen bij mijn jarige opa en ik op zijn schoot mocht zitten. Trots liet ik mijn nieuwe tandje zien en alle aanwezigen lachten vriendelijk terug...

Op schoot bij mijn jarige opa Snor

(van) Streekproducten

Oma, wat schaft de pot?

Toffie plagen

Heeft u het gehoord? Van dat feest in Haren? Wel, ze zijn ook bij mij geweest hoor, in mijn buikje. Het was één groot feest daarbinnen, ze deinden op en neer. Het resultaat? Vraag maar aan mama, die heeft alle diertjes op de Pampers vele malen voorbij zien komen. Mandela werd goed op de trein gezet: niet op de stoptrein, maar op de 'Tee Zjee Vee'. En van die fax naar Darmstadt waren de letters wat uitgelopen op het dunne papier. De bruine trui was niet stevig en dik gebreid, maar slap en te dun. Vat u 'm?
"Och meisje, het zijn zeker je tandjes weer he?" zei mama toen ze me voor de zoveelste keer verschoonde. Ik huilde dat ze aan het staken waren in Tandenland, maar dat mijn buikje zo'n pijn deed. Maar mama begreep het niet, want het enige wat ik kon uitbrengen was "papapapa bah papa".
Om mij op te beuren zong ze dan:

Zeg Noémi waar ga je hene, zo alleen, zo alleen? Zeg Noémi waar ga je hene, zo alleen.

Ik ga papa kusjes brengen, in het bed, in het bed, ik ga papa kusjes brengen, in het bed.
Ik ga mama 'n cadeautje geven, in mijn broek, in mijn broek, ik ga mama 'n cadeautje geven, in mijn broek.
Ik ga Toffie epileren, met mijn hand, met mijn hand, ik ga Toffie epileren, met mijn hand.
'k ga met oma naar de winkels, oma Fiets, oma Fiets, 'k ga met oma naar de winkels, oma Fiets.
'k ga met opa 'n boekje lezen, opa Snor, opa Snor, 'k ga met opa 'n boekje lezen, opa Snor.
'k ga een pannenkoekje eten, met opa Hennie, met opa Hennie, 'k ga een pannenkoekje eten, met opa Hennie.
Ik ga op mijn duimpje zuigen, met tante Hes, met tante Hes, ik ga op mijn duimpje zuigen, met tante Hes.
'k ga met Daan een broodje eten, bij hem thuis, bij hem thuis, 'k ga met Daan een broodje eten, bij hem thuis.
'k ga met Nicky samen spelen, op het kleed, op het kleed, 'k ga met Nicky samen spelen, op het kleed.

'k ga met Daan een broodje eten...

'k ga met opa 'n boekje lezen...

Enkele dagen later nam mama me mee naar haar werk, een collega nam afscheid en ik mocht eventjes mee. Het feest in mijn buik was nog in volle hevigheid aan de gang, maar ik had besloten die lui te negeren en me te richten op waar ik goed in ben: lachen en kletsen. Het was een heerlijke middag, ik genoot van alle aandacht! Niet veel later zat ik op mama's linkerheup, terwijl zij rechts nog wat tasjes om haar schouder droeg. Zo stonden we in de woonkamer met onze jasjes en schoentjes nog aan toen de relschoppers in mijn buikje besloten het feest via de bovenste uitgang te verlaten: ze kwamen met golven tegelijk en mama stond daar maar te kijken naar al dat natuurgeweld. Na afloop dropen ze af en dropen mama en ik nog na...
Het feest nam wat mildere vormen aan, maar ik had er nog altijd last van. Mijn lievelingseten, mijn warme prakje, smaakte me niet meer dus liet ik het maar staan. Toen papadag was aangebroken, trof ik mama met een grijs gezicht in haar bedje aan: een paar feestgangers waren naar mama's buikje afgereisd en hielden daar nu huis. Met lede ogen zag ik aan hoe mama -met haar rug in een perfecte hoek van negentig graden gebogen!- naar het toilet strompelde en de deur achter zich sloot. Wat daar precies gebeurd is, is me nog steeds een raadsel, maar na afloop zag ik het tapijt omkrullen en hoorde ik Toffie miauwend wegrennen. De bruine wolk voor de zon is die dag niet meer verdwenen.
Mama kwam later bij me zitten, terwijl ik aan mijn soepstengeltje zat te knabbelen. Ik verslikte me even en mama klopte zachtjes tussen mijn schoudertjes, zodat het soepstengelbreitje weer loskwam. Op dat moment hoorde ik in mijn buikje "Waar is het licht? Daarrrr is het licht!!!" waarna een joelende menigte zich haastte uit mijn mondje...
Alhoewel het feest zelf is afgelopen, wacht ik geduldig tot er ook een einde komt aan de after-party. Tot die tijd laat ik mijn eten staan en pink af en toe een traantje weg. Gelukkig heb ik de liefdevolle armen van papa en mama en de warme vacht van Toffie om me heen...

Ik doe even voor wat de feestgangers in mijn buikje deden:
ze pakten de boel stevig beet...

... brachten het uit balans...

... en smeten het toen neer.