Olympisch bruin

Helaas zijn ze weer voorbij, de Olympische spelen. Aangezien ik dol ben op spelen (zie Homo ludens), moest ik deze natuurlijk op de voet volgen! Samen met papa heb ik zitten smullen voor de teevee. De eerste dagen van De Spelen was mama met oma op stap, zodat papa en ik ongegeneerd voor de buis konden hangen, wat een genot was dat! Toen mama thuiskwam, moest ik me een klein beetje inhouden: ook braaf een boekje lezen, beetje kletsen met mama, mee naar de winkels, maar als mama dan die televisie aanzette, kon ik mijn grote ogen er toch niet vanaf houden hoor! Ik voelde zoveel herkenning wanneer ik die sportende meneren en mevrouwen over het beeld zag denderen. Tsja, net als ik zijn zij dol op spelen en dat was te zien!


Dat kogelstoten gaat steeds beter...

Discuswerpen: eitje!



Bij een perfecte vouwhang draait het maar om één ding:
controle over die spieren...












Als een speer die rand aantikken:
essentieel bij professioneel zwemmen!



Anky: eat your heart out! Mijn 'bonvaajur'
is veel sierlijker dan jouw knol!

Opperste concentratie bij het onderdeel
'Poldersport'

Nu, twee weken later, kan ik toch wel voorzichtig concluderen dat ik eigenlijk ook een Olympisch sporter ben: ik ben namelijk best goed in kogelstoten en discuswerpen. Ook de vouwhang heb ik al aardig onder de knie. En mijn zwemkunsten mogen er best wel zijn: ik kan al heel goed de rand aantikken van het Grote Bad. Die paardensport stelt geen bal voor, balanceren op een hobbellieveheersbeestje is vele malen moeilijker hoor. Maar waar ik ècht een kei in ben, is toch wel in poldersport: een lekker tukje doen tussen de koeien...

Als lachen een Olympische sport was,
zou ik Goud hebben gepakt!

Tussen al dat sporten door was er gelukkig ook nog tijd voor een feestje. Ik ben laatst namelijk negenendertig weken en vier dagen oud geworden. 'Noémi vertel! Wat-is-daar-bijzonder-aan-dan??' zullen jullie je vast afvragen. Nou, dat is net zo lang als dat ik in mama's buik heb gewoond! Om het even wat gelikter te formuleren, zou je kunnen zeggen: verblijftijd-in = verblijftijd-uit.
Deze bijzondere dag heb ik met mijn lieve Daan gevierd, onder het genot van -hoe kan het ook anders- een uitgebreide lunch. Ondanks Daan's lieve woordjes, het heerlijke boterhammetje en het heuglijke feit, was ik toch niet helemaal in de stemming: ik had ontzettend veel pijn in mijn mondje, die vervelende tandjes zaten te duwen tegen mijn tere tandvleesje, au au au! Dus af en toe moest ik even huilen, uiteraard weer gevolgd door gulle & brede glimlachjes!

Wat heb je aan een doorkomend gebit als
er niets te lachen valt???

"Mama, denk je dat ik later ook Olympisch kampioen kan worden?" vroeg ik laatst, terwijl mama mij van de zoveelste volgebreide luier aan het bevrijden was. "Lieve schat, je hebt nu al een plak te pakken: een bruine plak". Olympisch bruin, die pakken ze me niet meer af!

Feestelijke lunch met Daan

We kunnen gaan hoor mam, ik heb de sleutels!

Logeer & oorzeer

"We gaan naar opaaaa, we gaan naar omaaaa!" zong ik -geheel op eigen wijze- op de achterbank, terwijl ik de Woezel en Pip-slinger voor de zoveelste keer van mijn MaxiCosi rukte. Ik had paps en mams een paar daagjes samen op pad gestuurd, want ik wilde zo graag bij opa en oma logeren. Papa en mama zijn schatten hoor, maar ik was zo ontzettend toe aan een beetje ontspanning: en waar kan je die beter halen dan bij 'de Snor en de Fiets'...

Ik krijg 'm heus wel op hoor mama!

Eenmaal aangekomen dronken papa en mama nog even een bakje koffie, ik kreeg van oma een heerlijk koekje, eindelijk een van formaat! Maar mama vond mij daar nog te klein voor en at 'm zelf op. Zo flauw.

Met de benen omhoog een boekje lezen:
op en top ontspanning...

Al gauw zwaaiden we papa en mama uit, mijn uitje kon beginnen! Eindelijk tijd om op mijn gemak een boekje te lezen, lekker met de benen in de lucht, af en toe een hapje van mijn tenen nemend.
Ook heeeeerlijk in het grote bad geweest, zo leuk om met oma wat te spetteren. En uiteraard genoten van opa's grote avonturentuin, daar zat ik 'in mijn Noppies' met oma te genieten van de vele bloemen en planten waarvan ik de namen maar moeilijk kon onthouden, ze gingen het ene oor in en het andere weer uit (gelukkig heb ik mijn tebblut, waar ik het allemaal terug kan vinden).

Kom je ook in bad, oma? Het is niet
te diep hoor, je kunt er heus wel staan!

In 'mijn Noppies' met oma in de tuin

Had ik al verteld dat oma zo zalig kan koken? Ze maakte alles zelf en deed het daarna in zo'n chique potje van Ol-va r'it, duur hoor! Overdag slapen wilde ik niet, wilde zoveel mogelijk kunnen genieten van alle ontspanning. Maar als opa en oma met mij aan de wandel gingen, dan hielden mijn ogen het niet meer hoor, die klapten dan dicht als een venusvliegenvanger...
Al deze zaligheid kon echter een ding niet wegnemen: ik had zoveel pijn aan mijn oortje, au au au. Eerst lachte ik het nog vrolijk weg, deed net of het er niet was. Maar die slimme oma van mij had heus wel in de gaten dat er iets niet in de haak was. 's Avonds moest ik zo hard huilen, mijn oortje deed zo'n pijn!

Oma, is dat nou de Lonicera periclymenum of de
Coniferales Pinaceae?

Toen ik later weer thuis was bij papa en mama (ik had gelukkig wel mijn boekje uit kunnen lezen bij oma), namen zij mij mee naar de dokter. Zij keek met een apparaatje, eerst in mijn ene oortje: dat kietelde een beetje, hihi! Daarna keek zij ermee in mijn andere oortje AUWAUWAUWAUW!!!! Dat deed pijn, niet te zuinig zeg! De dokter kreeg zo'n medelijden met mij, dat ze me gauw een fles met zoete drank gaf. Ja, ze had me pijn gedaan, maar gelukkig zag ze het op tijd in en heeft het goedgemaakt.
Inmiddels geniet ik thuis weer van papa, mama en Toffie. En af en toe bij de kindjes natuurlijk! Ik ben heerlijk ontspannen geraakt van mijn uitje bij opa & oma, hopelijk zij ook van mij...

Haute-cuisine: wachtend op de
haricots rouges au pommes,
 geserveerd in een kristallen
pot van L'Ol-va r'it