Met een mond vol tanden

Lieve lezers, jullie zijn wellicht geschokt na mijn laatste bericht. Noémi die niet wil eten... dat is zoiets als een dominee die niet in God gelooft. Of een skischansspringer met hoogtevrees. Of een baliemedewerker op het gemeentehuis met humor. Niet te bevatten dus.

Bij de tandarts. O, o, wat heb ik genoten...

Gelukkig kan ik jullie melden dat ik langzaam uit het dal gekropen ben. Al heeft het even geduurd voor ik weer mijn graaslust volledig terug had hoor. Maar wat is een slager zonder goede messen? Een timmerman zonder zijn hamer? Niet veel, dus vond ik dat mijn binnensmondse trots -mijn acht tanden en vier kiezen- wel een Aa Pee Kaatje verdiend hadden en besloot met mama mee te gaan naar de tandarts. De tandarts vond het wel wat, hij was dol op kindertjes vertelde hij. Ik mocht met mama mee in de stoel en zo lagen we samen klaar voor inspectie. De tandarts keek in mijn mondje, terwijl hij een hoop 'koetie koetie-taal' richting mij uitsprak. 'Ja, koetie koetie, concentreer je nou maar op je werk, anders loop ik op mijn vijfde al met een brug en op mijn zevende met een kroon en dat zal mijn spaarvarkentje niet op prijs stellen' dacht ik bij mezelf. Mijn interne messenset was goedgekeurd, dus ik kon de praktijk met een gerust hart verlaten. Wat de tandarts precies gedaan had, weet ik niet, maar prompt kwamen alle vier de hoektanden binnen een week door. Met de positieve affirmatie 'pijn is fijn' in mijn hoofdje, kwam ik deze doorbraak weer glansrijk door. Staken de handen, dan staken de tanden. Nu had ik zestien vrienden in mijn mondje die het werk konden doen. Bofkont die ik ben!

Mijn haar huilt

Ik vond dat het tijd was voor een nieuwe start: ik had de vier-Russen (tijdelijk) overwonnen, ik was tot de tand toe bewapend, voelde me als herboren! Waarom zag mijn kapsel er dan uit als een nestje dode vogeltjes? Mama had deze onbalans gelukkig snel in de gaten en nam mij mee naar de kapster. Een hele lieve kapster, want zij gaf mij een lekker koekje! Een schortje wilde ik niet voor, want dat zou betekenen dat ik heel even mijn koekje los zou moeten laten. "Wat denk je zelf?" huilde ik haar toe. Deze lieve kapster ging de zinloze strijd gelukkig niet aan en knipte en knapte zo mijn haartjes mooi op. Deze kapster is heeeeeel beroemd, want zij knipt ook de haartjes van -jawel- mijn vriendinnetje Nicky! Je snapt dat ik na afloop wel even mijn nieuwe coupe wilde laten zien. Nicky liep al in haar pyjama, maar vond het heel leuk om mij nog even te zien. Ze bekeek mijn haartjes van alle kanten en wilde tot in detail weten hoe het was geknipt. Terwijl ik uitgebreid verslag deed, schreef Nicky het gauw op met haar samba-pen. We hebben nog even gespeeld, maar toen was het ècht tijd om naar huis en naar bed te gaan. De knuffelbeestjes in mijn bedje sliepen al, dus die kon ik mijn nieuwe haren pas de volgende dag laten zien...

Smullen van mijn koekje bij
de kapster

Trots als een pauw op mijn
nieuwe coupe!

Hoera! voor de kapster

Nicky schrijft gauw op hoe je mijn nieuwe haren maakt

De dagen erna pronkte ik waar ik maar kon met mijn nieuwe lokken. Het leven lachte mij weer volledig toe! En ik? Ik lachte terug met mijn zestien-tanden-en-kiezen. Bij opa en oma speelde ik met de bal, buiten fietste ik vrolijk rond en thuis bekeek ik uitgebreid de stapel folders met aanbiedingen.

Hierrrrrr is die bal!

Bij tante Hes

Zelfs mijn drinken lijkt lekkerder
te smaken met zo'n nieuwe haardos!

Mmmm, er ziet niks bij deze week

Hoi! Weet jij hoe laat
de trein komt?

Toen besefte ik ineens dat ik mijn sociale leven een beetje had verwaarloosd. Wat heb je aan een goed gebit als er niets te lachen valt? En lachen doe je met je maten! Mama nam mij mee naar een echte 'borrel'. Een mevrouw was klaar met studeren en gaf daarom een borrel, vertelde mama aan mij. Zoals gewoonlijk ben ik eerst even de kat uit de boom wezen kijken. Gewoon op mijn gemakje, in gezelschap van Minnie en onder het genot van een drankje, zat ik dat borrelende publiek van onder mijn tafeltje te observeren. Die kat was gauw de boom uit, dus ben ik met mama eens een rondje gaan lopen. Ook hier bleek dat die de minste tanden hebben, het meest kauwen. Al gauw kwam ik een meisje tegen van mijn leeftijd en drentelde zelfverzekerd op haar af (mama drentelde gelukkig mee met haar handjes aan de mijne, anders was ik natuurlijk languit gegaan). Het meisje in kwestie was hier duidelijk niet uit vrije wil en sloeg mijn uitnodiging met haar te kletsen vriendelijk af. Ik stond met mijn mond vol tanden. Het volgende slachtoffer was gelukkig snel gevonden: haar naam was Roos, ze was negen jaar oud en ik hoorde 'klik' nog voor ik "eten" kon zeggen. Haar moeder was 'Culinair Historica'. Zo vertelde zij dat tegen mama, waarop ik spontaan begon te watertanden. Wat het precies inhield? Geen idee, maar ik denk iets met eten en dat ze vroeger ook al aten. En dat ze noooooit gestopt zijn met eten. En dat doet mij goed! De rest heb ik niet gevolgd, daarvoor had ik het veel te druk met het netwerken met Roos: ik wilde haar armband zien, aan haar rokje trekken, zij kroop op haar beurt weer achter mij aan en tot slot hebben we samen naar de mooie draaiende ventilator liggen kijken. Het leven is vurrukkulluk!

Stapelgek op stapelen

Leuk, zo'n netwerkborrel!
Maar ik kijk het nog even aan

Hallo, mag ik even storen?

Er gaat niets boven een draaiende ventilator aan het plafond,
zucht...

Mama zegt dat ik zo'n vaste slaper ben. Hoe komt ze
daar nou weer bij?

Ken ik jou niet ergens van?

Russen op bezoek

"Geachte Russen,

Bij deze laat ik jullie weten dat ik geen gebruik meer wens te maken van jullie diensten. Ik heb nu ruim een jaar jullie activiteiten van dichtbij mee mogen maken en ik ben er eerlijk gezegd nu wel klaar mee. Vaak blijven jullie nèt iets te lang hangen en vrijwel altijd is jullie bezoek compleet onaangekondigd. De weinige voordelen die er zijn -de heerlijke drankjes waarvan ik mag genieten tijdens jullie hardnekkige aanwezigheid en de medelijdende blikken van omstanders als ik weer eens lig te hoesten als een kettingroker- wegen niet meer op tegen de vele nadelen.
Ga maar iemand anders lastig vallen, ik heb hier geen zin meer in.

Met vriendelijke groet,
Noémi"

Zo klonk mijn opzeggingsbrief naar de vier-Russen, nadat ze mij volkomen onverwacht van een dubbele oorontsteking hadden voorzien. Even twijfelde ik: het drankje dat ik driemaaldaags kreeg smaakte alsof er een engeltje op mijn tong plastte. Net als een vorige keer was mama uiterst gierig hoor, ze gaf me steeds maar een klein beetje, maar ik wilde die hele fles! Maar toen besefte ik dat het gewoon een lokkertje was, een goedkope marketingtruc. De ondraaglijke pijn die eraan vooraf ging kon geen honderd flesjes van deze suikerzoete substantie goed maken. Dus ik schreef mijn brief...

Volledig in de ban van de mooie klanken

"Noémi, je bent hier met MIJ bij het concert hoor, niet met
mijn mama!"

"Kijk je nou even naar mij, Noémi?"

Zoals gezegd was er de dagen voor die ellendige vier-Russen mijn oortjes kwamen bezeren nog geen vuiltje aan de lucht. Samen met Nicky heb ik waanzinnig genoten van een steengoed concert! Omdat er tegenwoordig een hoop gespuis op straat loopt, wilden onze papa's en mama's persé mee om ons een beetje in de gaten te houden. Vooruit dan maar... We zongen en klapten en keken onze oogjes uit!
De dag erna had ik een date met Daan. Het was prachtig weer, dus we besloten een rondje te rijden in onze buggy's. Daan is een schat van een jongen hoor, maar ik kan wel merken dat mannen niet zoveel met het huishouden hebben: zijn ramen zagen er echt niet uit! Zo aardig als ik ben, besloot ik een handje, eh... tongetje te helpen. Ik denk dat die ramen nog nooit zo schoon zijn geweest!

Zoooo, die ramen zijn weer citroentjesfris en
streeploos schoon!

Bij de kindjes ging het he-le-maal mis. Ik schrok wakker uit mijn middagdutje van een bloedverziekende hitte. Toen bleek ook nog eens dat ik me gigantisch verslapen had: normaal slaap ik bij de kindjes een half uurtje. Weet je wat dat kost, die kinderopvang? Echt niet normaal hoor, dus tsja dan moet ik natuurlijk zoveel mogelijk profiteren van alle hapjes, drankjes en speelmomentjes. Maar dit keer had ik twee uur geslapen! Afijn, ik was dus vééééél te laat wakker geworden en baadde in het zweet. En ik voelde me ook helemaal niet lekker. Terwijl ik in juf Melissa's armen aan het hallucineren was over pratende koeien en vliegende eierkoeken, kwamen papa en mama me halen.
De volgende dag bij opa en oma had ik het niet meer van de pijn. "Oma, mijn oortjes doen zo'n pijn" en ik probeerde de pijn weg te slaan. Oma, die slimmerik, had gelijk in de smiezen waar de schoen zat te wringen en lichtte gelijk mama in. Vierentwintig uur later lag ik aan de cocktails en zakte de pijn als een te wijde broek van mijn billetjes...
Later die week ging ik fijn bij opa en oma logeren. Dat is altijd zo'n feest en nu helemaal: met een fles van die lekkere drank op zak! "Oma, geef mij die hele fles maar hoor!" maar oma bleek net zo'n krent als mama en gaf mij steeds maar een klein slokje. Zou het familie van elkaar zijn?
Ook al is het heel fijn bij opa en oma, ik moet wel altijd heeeel hard werken hoor! Ik moet dan heel veel lezen en heel veel bouwen, opa zet mij flink aan het werk. Maar er is ook tijd voor ontspanning: lekker winkelen met oma en ook mag ik vaak in het grote bad!

Met en op opa kan je bouwen!

Van spelen word je zo moe, he opa?



In het grote bad bij opa en oma

Opa, oma, jullie hadden toch geen
huisdieren?

Opa leest voor uit 'de avonden' van Gerard Reve

Een weekje later lag ik nietsvermoedend in mijn bedje na te genieten van de logeerpartij, toen ze ineens weer voor mijn neus stonden: die ellendige vier-Russen. "Ik had jullie toch schriftelijk opgezegd!" riep ik verontwaardigd uit. "Deze?" zei de voorste Rus en hij scheurde de brief zo in duizend stukjes. Althans, dat denk ik. Ik kan nog niet eens tot tien tellen, dus ik zou niet weten hoeveel, maar in ieder geval heel veel stukjes. Op dat moment rende het diner, wat papa mij die avond gegeven had, als een hondsdolle massa mijn maag en mondje uit. Zo op mijn gezicht. Bah!!
Ik brulde het uit, waarna papa en mama mij van mijn maaginhoud kwamen bevrijden. Het zou niet de laatste keer zijn...
Steeds weer probeerde mama mij in slaap te zingen. Ook al klonk ze als een schorre heks, haar aanwezigheid stelde mij gerust en zo konden mijn oogjes weer even dichtvallen.
Binnen nog geen twee dagen was ik één brok zieligheid. Mijn lijfje schreeuwde om water, maar de vier-Russen waren streng: ik mocht niets eten, niets drinken. Ik mocht niet kruipen, niet optrekken, niet spelen, niet lachen, niet klappen, niet kletsen. Ze hadden me mijn joie de vivre ontnomen. Ik mocht helemaal niets. En ik kon het ook niet: ik had er de kracht niet voor. Het kleine beetje pap wat ik die ochtend toch stiekem nog genomen had, kwam er met de snelheid van het licht uit, toen ik met papa en mama in de overvolle wachtkamer van de huisartsenpost zat. Ik huilde tranen met tuiten, hetgeen een opluchtig was voor de dokter: ik was niet uitgedroogd. De vier-Russen hadden meer werk te doen, zeiden ze en zo verlieten ze weer mijn kleine lijfje en ben ik nu nog bezig met mijn herstel. Het gaat steeds beter hoor, maar de puinhoop die ze achtergelaten hebben is nog duidelijk zichtbaar. De afgelopen dagen heb ik heerlijk bij mama voor op de fiets gezeten en kon ik weer lachen naar de mensen om me heen. Ook het spelen en het kletsen heb ik weer opgepakt. Ik heb zelfs naar de teevee gekeken met Naomi en Sylvana en genoten van een broodkorst, een lange vinger en een eierkoek! En ik hoop gauw weer te kunnen smullen van mama's andijvie of papa's sperziebeentjes...
En die vier-Russen? Die komen vast weer terug, altijd sneller dan verwacht. Ach, c'est la vie(rus)...

Hoe leid ik op charmante wijze mama af en krijg
ik die gevulde koek te pakken?



Papa, mijn alles...

Lekker genieten op mijn fietsje (maar bij mama
voorop vind ik ook machtig mooi!)

Het lijkt de eerste tv wel!
Aan de buis gekluisterd met Naomi en Sylvana