Hey pannenkoek!

Samen met Daan haal ik de gekste herinneringen op
aan ons verleden...

"Weet je nog?" vroeg Daan laatst bij hem op de bank, terwijl we samen uit zijn Pinokkioboekje zaten te lezen.

"Wat weet ik nog?"

"Nou, dat we nog van die kleine baby's waren? Dat onze mama's ons samen op deze bank hadden gezet, omdat we toen zelf nog niet konden zitten, weet je dat nog?"

Ik moest even graven in mijn geheugen, maar kon het me gelukkig nog wel herinneren. Wat waren we toen nog klein zeg. "Ik weet ook nog dat ik in mama's buik zat en jij maar riep waar ik nou bleef!" zei ik tegen Daan, die het boekje alweer uit had. Ongelooflijk hoe snel die jongen kan lezen, maar dat even terzijde. "Verveelde me toen zo..." mompelde Daan.

Zo begon onze nostalgische bui die dag en begon ik te vertellen wat ik intussen allemaal al kon.

Hoe het allemaal begon, dicht tegen elkaar aan op de
grijze bank

Daan zoekt op telepathische wijze contact met mij

Daan en ik delen meerdere grote passies, waaronder eten en lachen. Maar ook zijn wij allebei gek op boekjes. Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik de Verboden boekjes nog altijd het mooist vind: boekjes met van die echte papieren bladzijdes. Die voelen zo heerlijk knisperend aan in mijn poezelige handjes. Die bladzijdes scheuren zo mooi en rafelig als ik mijn vingertjes eromheen sla en er zachtjes aan trek. Ook kan ik ze zo heerlijk verfrommelen, iets wat met mijn eigen boekjes -met de dikke bladzijdes-  absoluut niet kan. Bij opa en oma lees ik altijd graag de krant en als het even kan, grijp ik mijn kans! Zelfs de tijdschriftjes van papa en mama hebben een enorme aantrekkingskracht op mij, ik kan ze dan ook moeilijk weerstaan. Het behoeft geen uitleg waarom die boekjes de Verboden boekjes heten, neem ik aan...

Mijn gedachten dwalen af naar mijn enorme gastronomische ontwikkeling.

Met opa lees ik graag uit de krant en sla dan het liefst zelf de
bladzijdes om

Nu at ik laatst een heerlijk nieuw toetje bij opa en oma: chocolademousse, mmmmm wat was dat lekker! Maar wat echt mijn kleine hartje veroverd heeft, is toch wel de pannenkoek.


Nee hoor papa, ik heb niet aan
jouw blaadjes gezeten!
 

Met papa zat ik aan tafel te wachten op mijn eten. "Wat zouden we eten papa?" vroeg ik met die welbekende nieuwsgierige blik in mijn oogjes. "Wordt het aardappel met sperzieboontjes of aardappel met witlof of aardappel met rode kool of..."

I looooooove chocolate!

Mijn gemijmer werd abrupt verstoord toen mama iets gloednieuws op tafel zette. Dit had ik nog nooooit gezien, maar nou moest ik eerlijk bekennen dat die geur uit de keuken mij ook niet echt bekend voorkwam. Het leek nog het meest op een opgerolde krant, mijn interesse was direct gewekt! Papa sneed de pannenkoek in kleine stukjes. Ik moest even wennen aan het eerste stukje, maar daarna werkte ik zo twee hele pannenkoeken naar binnen. "Heb jij wel eens pannenkoek op, Daan?" Dat had ik beter niet kunnen vragen: zijn oogjes begonnen te fonkelen en de rest van ons samen-zijn hebben we het nog maar over één ding gehad, namelijk eten!
Later in mijn bedje lag ik te denken aan mijn liefde voor muziek. Papa en mama zetten regelmatig een muziekje op, dan ga ik vaak gelijk dansen. Maar soms kan ik door die muziek de liedjes van mijn Vrolijke Vormenkever of mijn Pratende Theepot niet horen en op die momenten moet ik gewoon voor mijn dreumesrechten opkomen. Gedecideerd kruip ik dan op de versterker af, zet de volumeknop zachter, druk de bas nog even in en zet dan de versterker uit. Niet geheel overtuigd van mijn daden, zet ik de versterker dan toch weer aan. He nee, toch maar weer uit. Aan, nee uit, toch aan, weer uit, aan, uit, aan, uit, cd-speler aan, laatje open... verder dan dat kom ik meestal niet: papa en mama kunnen dit kennelijk niet altijd waarderen (ik snap niet waarom) en beginnen dan druk 'nee' te roepen (waarvan ik de betekenis niet ken) en halen me vervolgens daar weg. Dan maar verder met kleuren sorteren of torentjes stapelen. Probeert u het later nog eens...

Multi-tasken is mij niet vreemd: eten en
een toren bouwen tegelijk!

Mama, zachtjes roep ik soms haar naam. Maar meestal heb ik het over papa en eten. Of over opa. Laatst gingen we naar opa Hennie. Opa Hennie was thuis aan het oppassen op hondje Fedde. Hondje Fedde is net zo groot als Toffie, maar dan wel ietsje drukker. Afijn, hondje Fedde is een heel schoon hondje, want steeds als ik een beetje had gedronken of gegeten, probeerde hij mijn gezichtje en handjes schoon te likken. Dat vond ik niet zo leuk hoor. Soms riep hij 'woef!', precies zoals in mijn Dierengeluidenboekje.
Toen mama mij een schone broek gaf, wilde hij zelfs mijn billen schoon komen likken. Gelukkig haalde papa hem toen even weg. Ik vraag me af of hij ook, net als wij mensen, met een bestekje eet? Sinds kort eet ik met mijn mooie Woezel & Pip bestekje. Dat heb ik gekregen van overoma toen ik nog een heel klein baby'tje was.
Ik heb nog even gezellig met hondje Fedde gespeeld, maar was toch wel een beetje opgelucht toen ik weer thuis was bij onze rustige Toffie. Ik ben dan wel al een hele meid, maar diep van binnen voel ik me toch nog wel een beetje klein hoor...

Bij opa op de koffie

Spelen met hondje Fedde

Sjiekdefriemel hoor, dat Woezel en Pip-bestek!

Knappe wind die mijn oortjes koud krijgt!