Willie Wortel

Geef die fles maar hier papa, ik kan het zelf wel...

Kusje?

Mam, alsjeblieeeeeeefffft: mag ik van tafel?

Toen ik vanmiddag weer eens hopeloos met mezelf in de knoop lag onder de babygym, kwam mama met verrassend nieuws: vandaag zou ik mijn eerste hapje krijgen! Ik had al meerdere baby's gesproken over dit magische moment: de verhalen over de zachte zoete smaak van banaan deden mij opnieuw het water in de mond lopen. En nu was het zover! Ik vond dat ik er wel aan toe was, die fles melk ken ik inmiddels wel. Laatst nog rukte ik de fles uit papa's handen, terwijl ik in zijn armen lag: 'Geef maar hier pap, ik kan het zelluf!'

Wat is nòg erger dan de jeuk van waterpokken? Precies,
de smaak van Olvarit Wortel...

Mama zette mij in mijn wipstoeltje, deed mijn slab om en kwam even later met een bordje en een lepeltje aangelopen. Ze proefde even voor, maar ik zag aan haar gezicht dat ze het zelf nog maar net binnen kon houden. 'Hier schat, lekkere worteltjes!' zei ze quasi-blij. Worteltjes???? Geen banaan dus, ach nou ja: ik kan nog heel mijn leven banaan eten. Het lepeltje kwam dichterbij, het raakte mijn lipjes en... JAK!!! wat een ranzige troep, smerige zooi! Dit geef je je hond nog niet te eten. Ze deed nog een paar pogingen en om zeker te zijn dat het niet aan haar lag, probeerde papa ook nog iets bij me naar binnen te krijgen. Maar nee hoor, ik ben heel consequent: als ik het niet hoef, dan hoef ik het echt niet! Kom nou maar op met die banaan, dan pas kunnen we weer verder praten...

Pokke(n)zooi

Er is weer een nieuw figuur mijn nog jonge leventje binnen gekropen: haar naam is Varicella Z.
Zo dadelijk hier meer over...
Eerst naar het afgelopen bezoek aan het consultatiebureau. Een bijzonder bezoek, aangezien vlak voor mij mijn naamgenoot bij het prikkenmonster naar binnen ging. Alleen werd haar naam geschreven als Noëmi, heeeel anders dus eigenlijk dan mijn naam. Afijn, ik werd zoals gebruikelijk eerst gewogen en gemeten: vijfenzestig centimeters en éénenzestighonderdvijfentwintig grammen, aanzienlijk langer en ietsje lichter dan de gemiddelde baby van mijn leeftijd. Ik zag mijn carriere als fotomodel al voor me... Eenmaal binnen bij de prikkenfee(ks) zette ik me al schrap: ik mag dan wel blond zijn, maar ben zeker niet op mijn kalende achterhoofdje gevallen. De lieve lachjes en opbeurende woorden zijn er slechts om mij een beetje te ontspannen voor die ellendige naalden in mijn beentjes worden gezet. Dit vrouwmens vertelde dat ze docent babymassage was. Fijn. Ook al was ik erop bedacht, toch verrasten de helse pijn en de barbaarse werkwijze van DKTP-Hib en Pneu mij weer. Echter, voordat zij hun pijnlijke werk konden voortzetten, werden ze als twee hulpeloze projectielen in de hoek geslingerd: knock-out. Het prikkenmens had wat met mijn benen zitten schudden en kneden en zo snel als de pijn gekomen was, zo snel was deze ook weer weg. DKTP-Hib en zijn maat lagen volledig uitgeschakeld in de hoek en ik hoefde niet meer te huilen. Zo zoet als suiker verliet ik de kamer in de armen van mijn moeder...

Met mijn pokjes bij papa: mama had mij wantjes aangedaan,
zodat ik niet kon krabben (en niet kon duimen)

De familie Smurf hield de wacht over mij...

Hoe kom ik nou weer zo terecht?

'Dag Noémi, mijn naam is Varicella Z' hoorde ik die avond, terwijl ik weer in mama's armen lag, drinkend uit mijn flesje. Ze zat me ongelooflijk te pesten en fikkie te stoken in mijn lange slanke lijfje. Ik werd er helemaal naar van en moest direct weer huilen. 'Die vervelende prikken toch' zei mama sussend, maar mama kon niet weten dat die twee hulpeloze zielen ergens in een hoekje van mijn lijfje lagen, nog schreeuwend om hun moeder. Nee, dit dametje had ik nog niet eerder ontmoet, maar zij liet er geen gras over groeien! Het getreiter ging nog een tijdje door en niemand die het door had. Totdat ik de volgende dag bij 'de kindjes' uit mijn bedje werd gehaald en een van de juffen schrok toen ze mij een schoen broekje omdeed. Mama werd gelijk gebeld en ik hoorde haar iets zeggen over waterpokken. Papa en mama kwamen mij al snel halen en ik mocht met hen mee naar huis, veel eerder dan normaal. Het begon aardig te jeuken op mijn lijfje, gelukkig smeerde mama me af en toe in met een soort verkoelend schuim. De volgende dag mocht ik niet terug naar de kindjes, maar werd ik bij opa & oma SnorFiets gebracht, waar ik weer heerlijk werd vertroeteld. De dag erna mocht ik wéér naar opa & oma, dit keer mocht ik er zelfs blijven slapen! De familie Smurf hield de wacht over mij. Hoi hoi, ik vond het zo leuk! Nog heerlijk met oma gelachen om die malle mevrouw die daar zonder armen in de tuin stond. Niet te hopen dat zij waterpokken krijgt en even flink op haar wangetjes wil krabbelen! 's Nachts werd ik wakker en kon echt niet meer slapen. 'Oma, oma, ik ben wakker en ik wil lekker met je kletsen, oma, omaaaaa!' riep ik en even later kwam oma zonder haar bril (ik herkende haar eerst even niet) bij me kijken. Later viel ik wel weer in slaap, maar kreeg van dat geklets wel al heel vroeg honger. Sorry oma dat ik je zo vroeg uit je bedje heb gehaald! Ik vond het erg fijn bij opa & oma.
Toen ik weer naar huis ging, zwaaide ik nog even en Varicella Z. zwaaide mee...

Hihihi, oma, heb je die mevrouw zonder armen in de tuin gezien?
Hahaha!

Frisse wind



Toffie stapt in zijn reiswieg, op weg naar de kapper

Opa, volgens mij neemt Sepke me in de maling

Voelen jullie het ook? Er hangt iets in de lucht. Wat dat dan is, weet ik niet precies: het lijkt nog het meest op een frisse wind. Zelf laat ik wel eens een windje wat niet zo fris is: dus dat is het niet. Nee, het ruikt naar vernieuwing, verfrissing, verandering... Het begon laatst met onze kat Toffie: zoals jullie weten heeft Toffie hele lange haren, vééél langer dan Poessie van opa Hennie en tante Hes. "Toffie moet weer naar de kapper" zeiden papa en mama. Zo gezegd, zo gedaan: Toffie kwam als herboren terug, hij was zijn wilde haren kwijt.

Toffie weer terug van de kapper, waar is de rest van Toffie
nou gebleven?

Alwéééér op mijn buikje... vooruit dan maar

Toen ik de vorige keer bij opa en oma was, waren mijn grote neven Sepke en Tjibbe er ook, dat vond ik zo gezellig! Terwijl ik me zat uit te leven op de babygym, gingen zij met opa Snor naar buiten, even een frisse neus halen. Ik weet niet wat opa met ze gedaan had, maar ze waren helemaal moe toen ze weer binnenkwamen: het was net alsof ze een grote fles melk op hadden! Dus erg veel aan mijn neven had ik niet... Later in de middag kwamen ze weer een beetje bij kennis en wilden met me kroelen: vooruit dan maar. Ach, ze zijn wel heel lief hoor...
Mama kwam laatst op het rare idee om mij iets aan te trekken wat zij zelf als baby aanhad: een of ander gek roze pakje, zag er niet uit natuurlijk: zóóóó 1980! Afijn, ik heb het even toegelaten, maar om duidelijk te maken dat ik hier echt niet de hele dag in wilde liggen, heb ik het lekker helemaal natgeplast, hihi! Dag pakje, doe de groeten aan Wasmachine he! Nou maar hopen dat ze hier van geleerd heeft, is dus duidelijk GEEN teken van vernieuwing (ben geen retro-baby). Had ik verteld van mijn opa Hennie? Die kreeg ineens pijn in zijn hartje, zo zielig! Hij moest toen gelijk naar het ziekenhuis, het zat helemaal vast bij zijn hartje. Net zoals het wel eens vast zit in mijn neusje. "Krijgt opa dan ook een beetje zout water in zijn hartje?" vroeg ik aan mama. Nee, ze gingen het wel los maken, maar niet met zout water. Ik weet niet meer hoe ze dat wel deden hoor, was zo'n moeilijk woord! Gelukkig zit het nu niet meer vast en heeft opa geen pijn meer in zijn hartje. Het is dat ik nog niet kan tekenen, anders had ik een mooie tekening voor opa gemaakt. Ik kan wel heel goed kleien zegt mama, maar toen ik voorstelde om dan een mooi kleiwerkje te maken voor opa, schudde mama nee... Flauw hoor! Nou, ik pak later nog wel een ander moment om te schrijven, ik pak namelijk alles wat in mijn bereik ligt met mijn natgesabbelde handjes...



Wat moet ik hier nou weer van vinden?

In mama's pakje, zóóó 1980... (maar goed dat
Daan me niet heeft gezien zo)