Verkleedpartijtjes

Kijk Anky, zo berijd je een paard! Vraag
me alleen niet hoe je hem bereidt...

Ik besluit me nog één keer om te draaien in mijn bedje voor ik papa en mama zal roepen. Behendig vis ik een sliertje confetti uit mijn haar en denk terug aan de boeiende maar vermoeiende feestweek die achter me ligt. Het begon allemaal bij neef Tjibbe: die werd vijf en dat werd groots gevierd met taart en drinken en heel veel gezelligheid. Ik mocht even op schoot bij Tjibbe's oma Elly en zelfs op het houten paard: hoi hoi, dat was fijn!


Gezellig op de bank met mijn nichten en hun nicht

Daarna waren mijn nichten Nina en Noa aan de beurt. Samen met hen ga ik het muzikale trio de 3 N's vormen, houd de bladen maar goed in de gaten! Ik werd daar compleet platgeknuffeld door allemaal mensen die me een beetje deden denken aan Buurvrouw Henny, de buurvrouw van opa & oma. Ze waren allemaal zo lief voor me en ook hier was de taart en de drank niet aan te slepen. Trots als een pauw zat ik op de bank bij mijn nichten en hun grote nicht.

Daan, ik ben voor je gevallen

Naast Daan!

En toen... pijn in mijn buikje. Mandela zat weer fijn in die sneltrein en het faxpapier naar Darmstad was dun. Als je mijn kamer binnenliep waande je je even in een moerasgebied met die zwavelige dampen die er hingen. Mama dacht dat ik een beetje zenuwachtig was geworden voor die Ene verjaardag, maar niets was minder waar, lieve lezers. De vorige keer vertelde ik over de staking in tandenland, nietwaar? Nou dat bericht heeft het een en ander losgemaakt daar in mijn tandvlees: boos, gekwetst en op de staart getrapt, zo voelden de verborgen tandjes zich. Ze zouden mij wel eens laten voelen dat er niet gestaakt werd en zo werd de volgende met kracht door mijn tere tandvleesje geduwd, met alle gevolgen van dien. Het fijne hiervan was dat ik nooit lang in één outfitje rondtijgerde: de zwavelige substantie verkende zo nu en dan het terrein buiten de gepatenteerde afbakening van mijn poezelige pampertje, waardoor mama mij regelmatig moest voorzien van een schone broek, maillot, legging, pyjama of zelfs slaapzak. Even was ik bang dat ik straks niets leuks meer zou hebben om aan te trekken om naar die Ene verjaardag te gaan...
Daan's eerste verjaardag was aangebroken, met vlinders in mijn buik en prut in mijn pamper werd ik zijn huisje binnen gedragen (hij weet hoe belangrijk papa en mama voor me zijn, dus mochten die gezellig met mij mee).
Samen met de andere aanwezige kindjes zong ik voor Daan, waarna we heerlijk op de grond met zijn nieuwe speeltjes speelden. Ik genoot met volle teugen, zelfs toen de jarige zijn bedje opzocht. Tjsa, hij is ook de jongste niet meer...
De volgende in de rij der jarigen was mijn lieve opa Snor. Maar voor het zover was, moest ik nog even gewogen en gemeten worden. Als een vrachtwagen net zijn lading heeft gelost, wordt deze ineens een stuk lichter. Het zal dan ook niemand verbazen als ik zeg dat ik maar een klein beetje was aangekomen ten opzichte van de vorige keer ;-) Mijn billetjes rookten nog wat na toen mama weer mijn luiertje omdeed en de weeg- en meetmevrouw was zichtbaar opgelucht toen mama en ik bij een andere mevrouw in de afgesloten kamer werden geroepen. Opgelucht als ik was, speelde ik vrolijk op het bureau en toen de mevrouw mij twee kleine stukjes papier gaf, was ze zeer verrast toen ik die op haar verzoek weer teruggaf. "Wat goed van jou!" kirde ze. "De meeste kindjes van jouw leeftijd stoppen ze in hun mondje!" riep ze uit. He bah, wie eet er nou papier? Doe mij maar een lekker prakje... Ik was nog druk aan het vertellen wat ik nog meer lekker vond, toen ze ineens een naald in allebei mijn beentjes ramde! Woest was ik en teleurgesteld dat Mandela uit de sneltrein was gestapt: ik had maar wat graag de inhoud van zo'n luier in haar gezicht gesmeerd.
Gelukkig was ik het incident gauw vergeten toen we aankwamen bij mijn jarige opa en ik op zijn schoot mocht zitten. Trots liet ik mijn nieuwe tandje zien en alle aanwezigen lachten vriendelijk terug...

Op schoot bij mijn jarige opa Snor