Liefde voor muziek

Wàààt! Gaat het muziekfeest niet door?!

Hier zing ik voor Daan het hoogste lied

Vandaag was ik weer vroeg wakker, want er stond een belangrijk uitje op de agenda: samen met Daan (is al speciaal genoeg) naar de bibliotheek (oooooo, somebody stop me!) voor een sessie 'muziek op schoot': echt zoiets voor mij! Ik was een en al opwinding toen we bij Daan aankwamen. Dat mannen veel slapen is me nu wel duidelijk: het is papa's grootste hobby. Maar ook Daan kan er wat van, hij lag -zoals altijd als ik op bezoek kom- op één oor. Dus maar lekker in zijn box gespeeld, ik vermaak me wel hoor. Toen Daan eenmaal wakker was en we diverse glimlachjes hadden uitgewisseld, was het tijd om naar 'de bieb' te gaan. Daar aangekomen bleek het hele feest niet door te gaan: de muziekmevrouw was door een hond gebeten. Ik denk dat de hond zèlf de gebeten hond is, maar ja... Geen muziekfeest dus. Niet veel later kwam Daan's vriendje Pim aan. Ook Pim had zijn moeder meegenomen. We besloten er zelf maar een feestje van te maken en zijn heerlijk gaan liggen, rollen, kwijlen en lachen in de bieb. Pim en ik hadden het goed naar ons zin, Daan was duidelijk minder in zijn hum: hij mompelde iets over een sprongetje maar ik denk dat hij de teleurstelling van het geannuleerde muziekfeest maar niet van zich af kon zetten. Hij moest duidelijk een toontje lager gaan zingen. We hebben er gewoon eigenhandig een leuke muzieksessie van gemaakt door zelf mooie geluiden te produceren.

Tête a tête met Pim, terwijl Daan
even de andere kant opkijkt

Oei! Betrapt door Daan

Ach... mannen? Ze kunnen dan wel veel noten op de zang hebben, maar ik speel nog altijd de eerste viool! Op de terugweg naar huis viel ik al gauw in slaap en droomde over alle liedjes die mama altijd voor me zingt:

(op de melodie van 'Marina')
Noémi, Noémi, Noémi,
kom jij weer een keertje bij mij
Noémi, Noémi, Noémi,
jouw glimlach maakt mij steeds weer blij

Kom je met me spelen
Glimlachjes uitdelen
Jouw zachte handjes strelen
mijn lachende gezicht

Kom je met me rollen
Achter Tof aan hollen
Papa en mama dollen
dit lijkt wel een gedicht


(op de melodie van do re mi)
No é mi fa so la ti
eet bij oma spaghetti
is dol op patisserie
smaakt zo goed bij de high tea

Papa is in diepe slaap
Kijk! daar buiten loopt een schaap
Mama bakt een broodje aap
en zo gaat het liedje door door door door... (eindeloos herhalen)


(op de melodie van 'la cucaracha')
We gaan naar opa, we gaan naar oma,
daar ben ik al vaak geweest
We gaan naar opa, we gaan naar oma,
want daar is het altijd feest (2x)

Want daar kan ik lekker spelen
Opa leest een boekje voor
Ik hoef mij niet te vervelen
Daar zorgt oma steeds weer voor


(Op de melodie van 'vader Jacob')
Tandje poetsen (2x)
Poets je mee? (2x)
Doe je mond maar open (2x)
Hopsakee! (2x)

Misschien is het tijd voor mama om de lier aan de wilgen te hangen. Ach, ik moet altijd wel lachen om haar liedjes...

De tand (des tijds)

Ken je dat gevoel? Dat gevoel van 'er-hangt-iets-in-de-lucht-maar-ik-weet-niet-wat'. Ik ken dat gevoel inmiddels maar al te goed: steeds staat er iets te gebeuren, maar ik weet niet wat ik ervan moet verwachten want alles is zo NIEUW voor mij. Ook dit keer was het raak. Er zat iets aan te komen, maar kon mijn kleine vingertje er niet op krijgen.

"Komt wel goed, schatje"

Nou ben ik echt een klein ochtendmensje. Doordeweeks gaan rond half zeven mijn luikjes open en vertel ik gelijk aan een ieder die het horen wil (en ook aan een ieder die het NIET wil horen) wat ik heb gedroomd, wat ik die dag wil gaan doen, hoe ik mijn haartjes gekamd wil hebben die dag, wat ik aan wil, wat ik wil eten, hoe laat ik wil drinken, etc. etc. Omdat papa en mama in het weekend de hele dag bij me zijn, wilde ik nòg langer van deze dagen genieten en zette mijn inwendige wekkertje gerust een uurtje eerder. Of zij dat ook zo leuk vonden, is me nog niet helemaal duidelijk, moet ik eerlijk zeggen. Papa heeft sowieso een beetje moeite om aan de dag te beginnen. Het liefst wil hij de hele ochtend met mama, Toffie en mij knuffelen. Daarom praat ik hem regelmatig een beetje moed in: "komt wel goed, papa" zeg ik dan en leg ter bemoediging mijn handje op zijn schouder. Even de tanden op elkaar...
Weer terug naar dat gevoel waar ik het eerder over had: op een goede dag (nee, niet Goede Vrijdag, maar de dinsdag ervoor) kwam oma erachter wat het was: "Je hebt een tandje!" riep zij blij, ik wist niet eens wat een tandje was. Kennelijk had het iets te maken met mijn mondje, want het water gutste er al enige tijd uit. Ik dacht dat dat met Daan had te maken, of met al die lekkere hapjes die ik krijg, maar het feit dat ik de laatste tijd met een drijfnat shirt lag kwam dus kennelijk door een tandje in mijn mond. De En Oo Es werd gebeld, de champagneflessen opengerukt, opa rende met het blijde nieuws de straat op, mama barstte in huilen uit, Toffie kreeg eindelijk respect voor me en de Koningin gaf me een lintje: mijn eerste tand was een feit...

"Nee mama, ik zal overoma niet plagen"

Hand in hand, kameraden...

Afgelopen zaterdag gingen mama, Tand en ik naar overoma toe: zij was die dag elfhonderdzestien maanden oud geworden. Ik had twee dagen ervoor de leeftijd van vijf maanden bereikt, verschil moet er zijn he?! Overoma was dolblij om me te zien en ik werd gelijk tegen haar zachte boezem aangelegd, twee opgedroogde bronnen die het gevecht tegen de zwaartekracht opgegeven hadden. Het was een intiem onderonsje en ik voelde haar aan de tand over vroegâh. Hoe ik het ook formuleerde, ze begreep mijn vragen niet, ik beet mijn tanden er stuk op! Dus hielden we het maar bij simpelweg zitten en lachen naar elkaar. Hand in hand, als echte kameraden.
Later gingen we ook nog even naar boven, waar overoma met andere overoma's en een overopa woont. Ik lachte mijn tandje bloot, waarop zij direct een fanclub oprichtte. Ik had deze mensjes al eens eerder gezien, alleen leken ze zich dat niet te herinneren. Toen had ik ze nog met haar op mijn tanden toegesproken, door me flink te bemoeien met hun luierzaken (zie "Over mijn grootje")
Dit waren zij kennelijk vergeten: het ene na het andere compliment vloog over tafel. En ik? Ik stond met mijn bek vol tanden...
De dag erna gingen we naar de hondertwintig-maanden-oude Juliska, mijn oudste nicht.

Met overoma, oma en mama

Kletsen met tante Kirsten, oom Wijn was een beetje jaloers

Met tante Kirsten en Juliska. Oma moest zeker niezen?

Ook daar weer het gebruikelijk liedje: veel knuffelen, kroelen en kletsen met alle aanwezigen. Uiteraard kon een kroelpartij met tante Kirsten, neef Emiel en nicht Juliska niet ontbreken!
Moe maar voldaan gingen we weer naar huis. De tand des tijds slaat duidelijk toe en laat zijn sporen na. Maar nog niet voor mij, dan moeten er eerst nog wat tandjes bij!

Boekenwurm

Daan, stinkt jouw boekje zo of zijn het de sokken van
je bovenbuurvrouw?

Onlangs heb ik weer een date met mijn lieve Daan gehad. Ik had hem al zo lang niet gezien! Hij was, net als ik, enorm gegroeid. Daan vertelde dat hij sinds kort aan de hapjes zat en dat hij alles lustte. Dat verbaasde me helemaal niets: zijn melkflesjes zijn meestal in vijf minuten leeg en nu bleek ook dat hij zijn hapjes met bord en al naar binnen werkt. Stoere Daan! Hij had een verrassing voor me in petto, spannend! Ik zat al te vissen bij welk restaurant hij gereserveerd had. Ik zag het al helemaal voor me: hij aan de ene kant van een spaghetti-sliert, ik aan de andere kant. Of misschien lunchen bij een leuke boulangerie? Samen lekker aan een korstje knabbelen... Maar ik zat er gigantisch naast: Daan nam me mee naar de bibliotheek, naar een sessie 'babylezen'. Tot overmaat van ramp had hij ook nog zijn vriendje Pim uitgenodigd. De romantische muziek stopte abrupt, mijn tere hartje brak in vele stukken.

Daar in 'de bieb' viel het me ontzettend mee allemaal: het LEESVOER was zeer smakelijk en er waren nog andere baby's op dit evenement afgekomen. Ik lag lekker naast mijn Daan, hij raakte zelfs mijn voetje aan!
Ook was er een meisje dat steeds aan me zat. Eerst was het nog heel subtiel, af en toe een tikje, maar toen ze duidelijk naar me ging grijpen met haar handjes, was voor mij de maat vol: zij ging duidelijk haar BOEKJE te buiten!

Hier zet ik mijn tandje-in-opkomst in een stuk Zware Literatuur

Sinds deze dag is er een nieuwe liefde in mijn leven gekomen: de liefde voor de literatuur. Het gevoel van de zachte stof in mijn handjes, de smaak van de plaatjes in mijn mondje, de vele kleuren en plaatjes die mijn ogen strelen, de mooie woorden die mijn oortjes betoveren. Nee, boeken zijn niet meer uit mijn jonge leventje weg te denken: ik sta ermee op en ga ermee naar bed.

Met een boekje in de ene hand en mijn duimpje
in de mond lig ik naast de mooiste man ter wereld
(op mijn papa na dan...)

Daan, stop eens met kluiven en zeg tegen dat meisje dat ze nu
ècht haar BOEKJE te buiten gaat!

Geen woorden, maar daden? Geen boekje voor mijn
neef Emiel dus??

Waar is mijn boekje nou gebleven?

Leuk verhaal hoor mam. Hou nu je
mond maar weer, dan kan ik
rustig verder lezen...

Laatst lag ik heerlijk in de armen van mijn neef Emiel, vlak voor hij met mijn papa, oom Breinie en opa Snor naar de Kuip ging voor een westrijd Feyenoord - NAC. Zij houden niet zo van boekjes denk ik. Ik heb het niet gevraagd hoor, maar ze zingen steeds 'geen woorden, maar daden'. Geen boekjes dus, maar trappelen tegen een bal. Vind ik overigens ook heel leuk om te doen, mijn beentjes trappelen alle kanten op! Soms gooi ik ze heel hoog de lucht in en draai dan zo op mijn zij, zo leuk!
Lieve lezers, hier stopt mijn verhaaltje weer: ik wil namelijk nog even gauw mijn boekje uitlezen voor ik in slaap val...