Boffen, Mazzel en een Rode Kont

Het was op mama's drieëndertigste verjaardag dat ik er voor het eerst mee werd geconfronteerd. Nicky zal al een poosje naar me te kijken met zo'n blik van hoe-ga-ik-erover-beginnen. Gewoon op z'n Nicky's: door er over te beginnen. Voorzichtig pakte ze mijn voetje, keek me diep in de ogen en vroeg op de dreumes af: 'Wanneer krijg je ze?'
Ik wist niet waar ze het over had. 'Boffen, Mazzel en een Rode Kont' zei ze met een ernstig gezichtje. Ik twijfelde of ik het goed verstaan had, maar Nicky kan al zo goed praten, dus wuifde ik mijn twijfel direct weg. Een Rode Kont heb ik al zo vaak gehad, ik heb namelijk al acht tanden en vier kiezen! En dat Boffen en die Mazzel klonken best positief, dus ik begreep Nicky's ernst niet helemaal.
'Jij kan het aan Noémi, weet dat je het kan. En als het je teveel wordt, sla het dan maar van je af!'
Tot slot gaf ze me een kusje en wenste me veel succes. 'Meidenklets' hoorde ik Daan op de achtergrond zuchten, maar ik denk stiekem dat hij een beetje jaloers was op Nicky's kusje...

"Je kan het!" verzekerde Nicky mij. Daan houdt niet zo
van peptalk...

Nicky geeft me een bemoedigend kusje, bij Daan zakt de
moed nu echt in zijn schoenen

Een paar dagen later ging ik met papa en mama naar het konzeultaatziebuuroo en vol goede moed werd ik 'het prikhok' in gedragen. 'Kom maar op hoor, ik kan het aan!' riep ik opgetogen naar de arts. Maar prikken doen ze nooit direct, ze bouwen wat graag de spanning op. Eerst liet ze een tekening zien van mijn lengte en mijn gewicht. Nieuwsgierig keek ik mee en leverde direct commentaar: 'Het lijkt nu net alsof ik heel zwaar ben geworden, maar Daan vindt me altijd nog een veertje hoor! Trouwens, mevrouw de arts, mag ik even met die blokjes spelen? En geef dat grappige ding wat je altijd op mijn hartje legt ook maar even hier, he?!' Ze gaf direct een paar blokjes, die ik vervolgens door elkaar heen probeerde te drukken. "Ze speelt zeker met duplo he? Daar moet je iets meer kracht zetten". "Nee", zei mama "ze heeft nog geen duplo."
'Mama, wat is duplo en waarom heb ik dat niet?' vroeg ik gelijk?
De arts maakte een paar grapjes en daar moest ik wel een beetje om lachen. Ze vroeg aan mama hoe het met mijn kruipen, staan en lopen ging, waarop mama vertelde dat ik af en toe ging staan, maar nog zeker niet aan het lopen was geslagen. 'Lopen?' reageerde ik verbaasd. 'Alsof ik daaaar tijd voor heb, ik heb het nu al zo druk met spelen en kletsen!'
De arts keek me lachend aan en zei "Ja, jij hebt het ook veel te druk met spelen en kletsen en contact maken!"
'Verdien jij zo je geld? Door gewoon dreumesjes als ik na te kletsen? Da's wel makkelijk zeg' waarna ik nog een poging deed haar lampje te pakken te krijgen.
Nadat alle vriendelijkheden waren uitgewisseld, was het dan tijd voor de prikken. 'Je kan het' hoorde ik Nicky nog zeggen. Het luchtalarm ging af in Barendrecht en omstreken, toen de arts de naalden in mijn tere lijfje stak. Maar gesterkt door Nicky's woorden, wist ik de pijn en woede snel van mij af te zetten en verliet met opgeheven hoofd (en nog iets waterige oogjes) het pand.

Shit! Weer niet op tijd mijn bed gehaald...

De winter had zijn intrede gedaan, de straten lagen vol met wittigheid. De intense kou maakte mij een beetje slaperig, waardoor ik niet altijd mijn bedje op tijd haalde. Mama had een sleetje voor mij gekocht en we hadden de grootste lol buiten, totdat ik een stemmetje hoorde: "Joehoe, daar zijn we dan! Wij zijn Bee Em Er en wij komen jou het leven zuur maken!" Dit narretje had al voorzichtig een vuurtje aangestoken en zijn maatje stond klaar met een rode stift om vlekjes op mijn gezicht te tekenen. 'Niks daarvan!' snauwde ik en begon direct mijn laarsjes uit te trekken. Mama zag dit als een teken dat ik het alweer zat was in de sneeuw, dus nam mij gauw mee naar binnen. Terwijl mama de deur dicht deed, werden de doeken van het strijdtoneel geopend. Het werd een lange strijd, maar na enkele dagen van schelden, hangen en huilen, heb ik ze van me af weten te slaan. Ik heb, zoals Nicky had aanbevolen, alles letterlijk van me afgeslagen: van de spulletjes uit oma's box (die er maar niks van begreep), tot mijn sokjes van mijn voetjes. Ik heb papa van me afgeduwd, mama op haar wangetjes geslagen en Toffie aan zijn haren getrokken. Sorry allemaal, het was nu eenmaal nodig om de strijd te winnen van dat Boffen, die Mazzel en die Rode Kont...

Ik geniet met volle teugen!



Hieperdepiep, hoera!!

Oke, leuk geweest.

Hier hadden Bee Em Er zich nog niet gemeld...

Ik kom niet onbeslagen ten ijs als het om
de strijd tegen prikjes gaat! 

Lekker blijven drinken he? Een kopje thee is goed voor
de weerstand...

Kerst & Nieuw

Met haar engelengeduld legt mama mij opnieuw plat in mijn bedje, nadat ik weer met slaapzak en al mijn sta-kunsten heb laten zien. Al snel springt mijn Texels schaapje met een soepele sprong over mijn hoofdje, rent er gauw omheen en springt weer, en weer, en weer, 1-2-3-4-5-6-7-8-... Nog voor ik tien Texelse schaapjes heb kunnen tellen, ben ik in een diepe slaap gekletterd. Gelukkig maar, want ik kan nog niet verder tellen dan tien en de conditie van schaapje is ook niet geschikt voor honderden sprongen. Met de oogjes dicht droom ik over mijn eerste echte Kerst & Nieuwfeest. 'Maar Noémi,' -hoor ik jullie vragen- 'vorig jaar was toch al je eerste Kerst & Nieuw?' Jajaja, weet ik wel, maar toen was ik nog slechts een kleine baby en kon ik alleen maar liggen en hangen. Dit jaar was anders en heb ik zoooveel meegemaakt, luister maar:

Zijn ze achter mijn rug, die feestdagen?

De avond voor Kerst ging ik met papa en mama naar het nieuwe huis van mijn tante Hester. We moesten heel veel trappen op om er te komen. Dat vond ik best wel zwaar in mama's armen en met al die spullen die papa moest dragen: ik was bekaf! Wat voor spullen dat waren? Nou, mijn eigen stoeltje, want ik ging lekker eten bij tante Hes. En mijn bedje, want ik zou er zelfs even gaan slapen. Tante Hes bleek een prachtig huis te hebben, ik kon er zo heerlijk rondkruipen! Ik heb me alleen wezenloos gezocht naar de trap, daar trommel ik namelijk zo graag op met mijn handjes, maar helaas heb ik die niet kunnen vinden. Na een hapje, drankje en kletspraatje met mijn nichten Nina en Noa was het tijd om naar bed te gaan. Ik ben dol op uitstapjes en ontmoet graag andere mensen, maar slapen doe ik toch het liefst in mijn eigen bed. Het luchtalarm ging dan ook zonder pardon af toen papa en mama uit mijn logeerkamertje probeerden te glippen. Mama kwam al snel weer terug en deed iets wat pas echt mijn kleine teentjes doet krommen: zingen! Snel deed ik mijn oogjes dicht en deed alsof ik sliep en hoopte vurig dat ze gauw zou stoppen.
Toen het tijd was om te gaan en mama mij voorzichtig wakker maakte, moest ik even flink in mijn oogjes wrijven hoor, ik moest me weer even oriënteren. Toen ik mama zag en tante Hes, was ik gelijk klaarwakker en begon direct te vertellen wat ik allemaal gedroomd had. Ook in de auto bleef ik lekker wakker en het zou nog heeeeel lang duren voor de slaap mij weer overmeesterd zou hebben...

Gezellig, al die kerstpost. Schildje en Toffie hielden dagelijks
de brievenbus in de gaten

Op eerste Kerstdag ging ik fijn spelen bij de kindjes in de kerk. Behendig klauterde ik op een stoeltje en riep: 'ik ga me laten vallen!' maar er was niemand die mij opving, zo flauw! Dus kwam ik heel hard met mijn hoofdje op de grond terecht en werd toen wel een beetje boos. Toen mama mij kwam halen, moest ik wel even huilen hoor. Mijn buil was snel vergeten toen we 's middags naar oom Wijn, tante Jet, neef Sepke en neef Tjibbe gingen. Opa en oma SnorFiets waren er ook! Tante Jet had heerlijk gekookt: sucadelapjes, stoofpeertjes, aardappelkroketjes en sperzieboontjes. En vooraf een paar kleine smikkelhapjes en een toetje toe! Ook hier heb ik heerlijk gegeten, gespeeld, gelachen en gekletst. Tweede en derde Kerstdag waren best oke hoor, die heb ik thuis en bij de kindjes gevierd. Maar mijn antennes waren gericht op vierde Kerstdag, want die zou ik vieren met Daan!

Hakt er wel in, die rosé vicé. Gelukkig krijg ik die kraaltjes
ook met mijn ogen dicht op de goede plek

 

Daan, schei uit! Ik plas bijna
in mijn broek van het lachen!

Nou snap ik waarom Daan nu al een bierbuikje heeft...

Daan had een prachtige kleurplaat voor mij gemaakt met zijn 60-potlodendoos. Schitterend hoe hij dat kan. Die compositie, dat kleurenpalet, die stijl: grandioos! Toffie vond het ook zo mooi, die ging er gelijk met mijn kleurplaat vandoor! We hebben heerlijk samen zitten spelen, zelfs samen geslapen: ik in mijn bedje en hij in zijn bedje in de kamer ernaast. Ik had wel wat langer geslapen dan hij, maar ja: ik moest natuurlijk mijn mooie droom over hem nog even uitdromen. Ik werd steeds joliger: waren het de kriebels in mijn buikje (die mij overigens dunne poep bezorgden) of was het de Rosé Vicé in mijn flesje? Omdat het vierde Kerstdag was, besloten we onze ouders mee uit eten te nemen. We hadden een tafel-voor-vier gereserveerd bij de Japanner. Onze ouders bestelden sushi, maar dat vind ik zoooo afgezaagd: iedereen bestelt al sushi bij de Japanner. Nee, ik ging voor wat exclusiefs: andijviestamppot. Daan was het met me eens en zo werd het tweemaal andijviestamppot. We smikkelden en smulden en gingen daarna met volle maagjes en zware oogjes weer ieder ons eigen weg.

Mmmm.... pap... mag ik wat
persoonlijks aan je vragen?

Sushi-mi of sushi-joe?
Hihihihi, onderbroekenlol!

Oberrrr, graag de rekening voor onze ouders en geef mij nog
zo'n lekkere rosé vicé van je, wil je?

Tijdens de overige Kerstdagen heb ik fijn bij opa & oma gespeeld. Opa las mij een boekje voor en oma nam ik mee naar buiten: anders zit dat arme oude mensje ook alleen maar binnen toch? Op een van die dagen hoorde ik zoveel knallen buiten. "Zijn ze buiten een film aan het kijken, mama? Of spelen ze een computerspelletje?" "Nee schat, dat is vuurwerk, vanavond is het namelijk oud & nieuw". Ik heb maar niet gevraagd wat dat nou weer is. Mijn kleine hoofdje volgde het even niet meer...


Ja! Het einde van 2012 is in zicht!

Met mijn maatjes van 3 hoog en de mama's

Best oke hier op aarde, he meiden? He Liam?

Kennelijk zaten we ineens in een nieuw jaar, 2013 wel te verstaan. En om dat te vieren had ik besloten mijn vriendjes en vriendinnetjes uit te nodigen die ik nog kende uit de tijd dat ik in dat luxe appartement op 3 hoog woonde: juist ja, in mama's buik. We konden elkaar toen niet zien, maar kletsten wat af toen onze moeders 1x per week bij elkaar kwamen op de pufclub. Een paar kindjes konden helaas niet komen: eentje moest op haar pasgeboren zusje passen, een ander had geen vervoer want zijn ouders zaten in Parijs. Maar gelukkig konden er ook een paar wel! Jill stapte zelfverzekerd binnen, alsof ze al weeeeken kon lopen. Suus zat gezellig armpje te drukken met Toffie. Thuis hadden ze ook een poes, vertelde ze. Met Liva dook ik de boekenkast in en trokken we -als mama even niet keek- stiekem de verboden boekjes uit de kast. En Liam zat -als enige man in dit vrouwengezelschap- te glimmen en glunderen als een feestelijke glitterpanty. Zo proostte ik met mijn vrienden uit die goede oude tijd op een mooi nieuwjaar...

Waarom heet jij eigenlijk opa Snor?

Oma, mag ik jouw sjaaltje lenen?
Dan krijg jij die van mij!