Verhalfjaardag (een half jaar vrijheid)

Wie bevrijdt mij uit mijn jasje?

Vijf mei was het zover: mijn eerste verhalfjaardag...
Op papa's schouders werd ik de tuin ingedragen, waar alle feestvierende gasten al op mij zaten te wachten. Mijn wipstoeltje was versierd met roze slingers, Daan kwam als eerste mijn voeten kussen en op tafel stonden rijen potjes bruine bonen met appel! Iedereen zong voor mij, ik kon niet meer stoppen met lachen en net op het moment dat de helikopter met daarin de DJ voor een swingende feestavond naast de tuin zou landen... gingen mijn oogjes open en keken twee bekende ogen mij aan. Mama.


Zo, ik red mezelf even uit mijn babygym

Ik kon er nog net een klein lachje uitpersen en dat zou een van de weinige zijn voor die dag. Mijn hemel, wat was ik moe. Kapot, gebroken, gesloopt, gaar, uitgeput: ik was nog bezig al mijn indrukken van de vakantie een plekje te geven. Toen we beneden kwamen en ik weer al die vlaggen buiten zag wapperen (net als de week ervoor, toen de Koningin haar verjaardag vierde), kwam er toch een glimlach op mijn gezicht: "Is dat allemaal voor mijn verhalfjaardag, mama?" vroeg ik hoopvol. "Nee lieverd, vandaag is het bevrijdingsdag. Mensen vieren dat ze heeeel lang geleden zijn bevrijd uit de Tweede Wereldoorlog". Daar moest ik even over nadenken. Ik vierde die dag namelijk ook mijn vrijheid, een half jaar vrijheid wel te verstaan. Precies een half jaar geleden werd ik uit mijn moeders buik bevrijd. Mijn moeder werd van mij verlost, is ook vrijheid. En papa werd die dag bevrijd van het feit dat hij maar eindeloos kon uitslapen iedere ochtend: wat een gelukkige mensen zijn wij toch!
Echt veel trek had ik die dag niet. Tijdens een klein hoestbuitje voelde ik hoe een golf melk met daarin brokjes banaan zich losmaakte, zich bevrijdde uit mijn maagje. Ook papa en mama moesten die dag allebei 'een deel des gegetene weergeven'. Ach, het zal het Drenthe-virus wel zijn, wat in onze aderen is gaan nestelen.
Ik kon niet anders dan veel slapen op deze bijzondere dag en terwijl ik stilletjes mijn vrijheid vier, kunnen jullie nog even lezen hoe mama op haar manier over vrijheid denkt...

Niemand die ons tegenhoudt:

Hokken, LAT-ten of toch maar trouwen
Stemmen we links, rechts of helemaal niet
Gaan we verhuizen of alles verbouwen?

Zelf bepalen hoe we werken,

waar we studeren, wat we smeren op ons brood…
In huis kiezen we zèlf of het warm is of koud
Nee, niemand die ons tegenhoudt!

Wat maakt dan dat wij als mens

ons soms zo laten verstijven
van angst om ‘gewoontjes’ te blijven
Niet beter dan de rest…

Klampen we vast aan zekerheid

Belangrijk is in welke auto je rijdt
Of hoeveel man je begeleidt

Verstrikt raken we in ons eigen web,

geweven van zaken die ècht nep zijn
en geen voldoening geven…
Nee, waarlijk vrij zijn zij die
de façade opzij durven zetten
Niet bang dat mensen op ze letten
In vrede met zichzelf en de ander leven…