Van schaterlach naar vlinderslag

Hèhè, eindelijk is het gebeurd hoor: ik heb gezwommen. Dat had ik natuurlijk al vééééél eerder willen doen, maar steeds was er wel Iets wat roet in het eten gooide. Wat voor Iets, vraagt u zich wellicht af?
Daar komen ze, de roet-gooiers, de saboteurs, de schoften die het mij niet gunden:
1) Slijm (zwemmen met Slijm is zoiets als per ongeluk op je buik rollen en niet meer terug kunnen: erg benauwend). Doei zwembad.
2) Mama die persé een radiosatelliet wilde zien en die niet zo snel kon vinden èn ook nog in een wegopbreking terecht komen, waardoor er geen tijd meer was om te zwemmen: adieu kans-op-zwemmen in Drenthe.
3) Papa die, ziek als een hond, lag te spoken in de nacht voor onze eerste zwemles. Hallo mama's slapeloze nacht, dag kans op een ochtendje waterpret.



Inge de Bruijn...

... en Noémi van Horsen: zelfde postuur toch?
Garantie voor groot zwemsucces!

"Ik verpulver" kreunde Badpak vanuit de commodela, zij lag daar al zo lang te wachten op het moment dat ze om mijn ranke lijfje geschoven zou worden. Maar dat moment leek maar niet te komen. Tot vandaag! Ik veegde de slaapjes nog uit mijn oogjes, toen mama mij ineens een wel heel vreemde luier liet zien. "Wa's da-dan?" brabbelde ik met een nog brak stemmetje. "Zwemluier!" grijnsde mama en deed hem om mijn billetjes. Daarna trok ze een verbaasde Badpak uit de la, schoof haar om mijn lijfje heen en nam me mee naar de Plek der Plekken: het zwembad. Inmiddels ging mijn hartje aardig tekeer, zou het nou dan eindelijk gebeuren? Niet veel later liep mama met mij het water in. Het was net een grote badkuip, maar dan wel HEUL HEUL HEUL groot. En ontzettend diep! Al kon ik staan (en dat kan ik al een beetje, ik kan mijn voetjes al heel stevig op papa's en mama's benen zetten), dan was ik volledig omringd geweest door water, zo diep!
Jill was er ook. Mama kent de mama van Jill van de bolle-buiken-gym. Jill was al een doorgewinterde zwemster, dat zag je zo: bollig buikje, schattige spekkies, beeldig broekje en een gezellige glimlach. Nou ja, net als alle baby's eigenlijk. Afijn, dat ik aan haar zag dat ze zo ervaren was in het zwoele zwemwater kwam kennelijk doordat mama me dat verteld had.
De juf kwam, de les begon: we moesten drijven op ons buikje, drijven op ons ruggetje, hups van links naar rechts door het water en ineens -blup- zelfs even onder water. Dat was schrikken geblazen, maar snel daarna kon ik weer lachen gelukkig. Toen mama mij het water uittilde, werd niet alleen mijn lijfje weer zwaar: ook mijn ogen voelden aan als lood. Het duurde dan ook niet lang voor ik heerlijk lag te slapen, te dromen over de voetsporen van Inge de Bruijn...