Moeder

Van links naar rechts: ik, Lieke en Stelvio. We liggen alleen
wel in dromenland...

"Goed je best doen hoor!" zei de juf bij de kindjes, terwijl ik druk bezig was een 'polvork' te versieren. Het zou mijn cadeau voor mama worden, voor moederdag wel te verstaan. Ik wilde er ook nog een lief gedichtje bij doen, maar ik ben nog niet zo van de rijmelarij dus heeft juf-lief mij een handje geholpen. De dagen naar moederdag toe bonste mijn hartje zoals het nog nooit gedaan had. Ik moest hard mijn best doen niet te verklappen wat ik voor mama had gemaakt, ik beet haast mijn tongetje eraf met mijn twee ondertanden. Braaf lag ik op de bewuste dag te wachten tot mama mij uit mijn bedje zou komen halen, spannend!

Papa aangemoedigd vanuit mijn
warme voetenzak

De dag ervoor had mama afgesproken met een paar andere mama's, van de bollebuikenclub. Kent u ze nog? Ik schreef er eerder over in mama en de mama's. En de baby's waren, net als ik, flink gegroeid. Daar waren ze dan: Suus, Lieke en Stelvio. Stelvio was uit zijn moeder's buik gekropen op het moment dat ik in de armen van mijn weer frisgewassen mama kroop, dit alles aan de overkant van de gang van datzelfde Ikazia ziekenhuis. Niet te geloven he, slechts drie uurtjes schelen wij! Terwijl de mama's bijkletsten over de combinatie van moederen en werken, discussieerden wij over opvolgmelk, aanstormende tandjes en de nieuwste maaltijden van Olvarit.
Diezelfde middag stond er nog iets belangrijks op het spel: papa moest tennissen, dubbelen zelfs! Ik had er zo naar uitgekeken, mijn eigen papa die de show zou stelen op 't center court van Barendrecht: Baan 1. Op het moment dat papa en zijn maatje gingen inspelen, kwamen ze irriteren hoor: de zandmannetjes. Grrrrr.... Ze strooiden zand in mijn oogjes, die daardoor loodzwaar werden. Hoe ik ook vechtte, het mocht niet baten: een golf van slaap overviel me als een bankrover op klaarlichte dag. Knock-out lag ik in mijn Bugaboo Buggy. Toen ik wakker werd, voelde ik dat er iets niet klopte. Er was iets serieus niet in de haak. Hoewel ik geen bal kon zien, wist ik dat het niet goed ging met papa's tenniswedstrijd. Ik voelde het aan mijn water, daar hebben jonge dames als ik een antenne voor. En wat doe je dan als liefhebbende dochter? Waarmee kan je op zo'n moment je pappie, je alles, er doorheen sleuren? Juist, met gepaste aanmoediging. 'papapapapapapapapapapa' mompelde ik zacht maar wèl verstaanbaar vanuit mijn buggy, babytaal voor 'kom op papa, zet hem op, meer spirit erin, hup feller jij, stapje naar rechts tijdens 't volleren, en nu een lob, ja en nog een, nu een gematigde return, ja en nu weer een hele harde'. Ik snap de ballen van tennis, maar mijn aanmoediging scheen te helpen: het tij begon te keren! De tweede set heb ik vanaf mama's schoot in mijn voetenzak vol bewondering aanschouwd. Wat een schitterende pot, een fantastische wedstrijd! En papa WON!!! Met zak en al sprong ik in zijn armen, mijn papa had gewonnen!

Cadeautjes van papa en mij: voor meoderdag

Moederdag was aangebroken. Zachtjes begon ik te kletsen in mijn bedje en niet veel later kwam mama mij halen. Papa toverde eerst wat cadeautjes van ons samen tevoorschijn: een luchtje, een boek en een cd. Mama was er zo blij mee! En toen gaf ik mama mijn mooie polvork-met-gedicht. Haar geluk kon niet meer op, noch het mijne...

Kroelen met Mariska

Zo blij op mijn speelmat!

De dag na moederdag had mama afgesproken met een vriendin in Sliedrecht: Mariska. Ik smolt finaal toen ik haar grappige rode haren en haar snoezige sproetjes zag. Ik kon niet anders dan lachen, en dat heb ik dan ook maar gedaan. Mariska wilde mij graag verschonen. Dus zorgde ik voor een goed gevulde luier, zo lullig als ze een schone broek zou treffen, toch? Dan zou ze het gevoel kunnen krijgen dat ze het allemaal voor niets deed. Daarna een lekker flesje, ik had het wel naar mijn zin hoor! Na de zoveelste dikke knuffel weer naar huis, met moeders mee naar haar pappot...