1) Zij is jouw grootste vriendin
2) Daarnaast is zij DE kledingleverancier ("als het knelt om Nicky's benen, is het al in mijn kast verdwenen")
Nu is het zo dat ik wel regelmatig haar nieuwste ze-past-het-niet-meer-collectie ontving.... maar ik zag heel Nicky niet meer! De reden? Onze moeders hadden het druk druk druk en daar rookten wij een vuile pijp aan. Gelukkig kwamen er een paar vrije dagen aan en hadden onze moeders besloten ons weer te herenigen. Toen we bij Nicky aankwamen, kwam ze net het steegje uitgefietst. Nou ja, haar papa fietste en Nicky zat voorop te navigeren. "Wat ben je groot geworden!" riep ik uit. Maar die woorden kwamen niet aan: ze kon me alleen maar aanstaren met haar grote ogen. Later vertelde ze dat ze me niet herkende, omdat IK zo groot was geworden. We moesten er wel om lachen en gingen gezellig spelen op het grote kleed. Nicky masseerde nog even mijn voetjes; die voelden een beetje pijnlijk aan, aangezien ik regelmatig mijn tenen in mijn mondje steek.
 |
| Nicky masseert mijn knabbelvoetjes |
 |
| In Nicky's stoel! Nicky pakte maar even een ander stoeltje voor zichzelf |
Ook mocht ik even haar stoel uitproberen: ik voelde me heel stoer, maar vond het ook wel een beetje eng om zo hoog te zitten. Toen, tot overmaat van ramp, mama even uit mijn beeld verdween, had ik het niet meer: ik brulde zowat de haren uit mijn hoofd!
Na het eten las Nicky's mama ons voor uit mijn knisperboekje. Ik had het verhaal al tig keer gehoord, dus had een beetje moeite om mijn oogjes open te houden: ik wist allang hoe het zou eindigen, namelijk met de koe. Leuk hoor...
 |
| Gaaaaap... Ik ken dit boekje al |
 |
| Afscheid valt zwaar |
Toen was het afscheid daar: Nicky kwam nog even naar mijn maxicosi gekropen om gedag te zeggen. Ze legde haar handje op mijn hoofd. Ik kwijlde wat terug. We beloofden elkaar plechtig dat het noooooit meer zou lang mocht duren voor we elkaar zouden zien. Desnoods maar zonder de mama's...
Opgewekt vertrokken we weer naar huis. En dat opgewekte gevoel bleef, want het was heerlijk weer! Ik word zo vrolijk van heerlijk weer, zolang ik er maar niet direct mee geconfronteerd word. Dus geen zonlicht in mijn oogjes en niet teveel warmte op mijn lijfje aa uu bee. Mama had laatst een zonnebril voor mij gekocht, maar die is nog een beetje groot. Dat vind ik dus helemaal niks. Onding.
 |
| Nog iets te groot, die zonnebril |
Nee, het liefst geniet ik vanuit een schaduwrijk plekje van het mooie weer, aardje naar mijn vaartje he?
 |
| Kijk, opa draagt ook een hoedje! |
 |
| Toffie houdt ook van naar buiten gaan |
 |
| Met oma en mama's hoedje van 'vroegâh' |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten