Slijm

Lekker chillen met Daan, nog voordat Slijm kwam

Ik heb het gevoel dat mijn lijfje niet meer helemaal van mij is. Dat de regie door Iets Anders is overgenomen: ongeveer een week geleden heeft Slijm zijn intrede gedaan. Slijm stond ineens voor mijn neus en zat net zo snel ìn mijn neus. En in mijn keeltje, precies daar waar normaal de melk naar binnen moet stromen. Met als gevolg dat ik eerst gekke reutelende geluidjes ging maken, dat de melk niet meer goed naar mijn maagje kon komen en dat ik een beetje begon te hoesten. Toen ik laatst nog met Daan zat te chillen, was er niks aan de hand. Het begon toen de nicht en tante van mama langskwamen, even daarvoor was Slijm gearriveerd. Toffie had Slijm niet binnen gelaten, zei hij. Wie o wie dan wel? Twee dagen later kreeg ik visite terwijl ik in mijn box aan het kletsen was met de diertjes van mijn mobile: het was Julie die even een kijkje kwam nemen, Julie is ongeveer net zo oud als Nicky! Maar ook Julie wist niet hoe Slijm in mijn lijfje terecht was gekomen. Goed, Slijm had het dus slim aangepakt: niemand had hem binnen zien komen. Mama ging met mij naar de dokter. Zij gaf mij druppeltjes, waardoor Slijm zijn biezen zou pakken en mij verder met rust zou laten. Mama vroeg nog of ik de dag erna wel mijn 1e prikjes mocht krijgen, dat mocht gewoon zei de dokter. Prikjes??? Neeeee!!! Ik voelde me al zo ellendig met Slijm op bezoek, zou ik nou nòg meer vervelende gasten binnenkrijgen? Toen papa en mama mij de volgende dag meenamen naar het consultatiebureau nam ik me voor eens een stevig gesprek aan te knopen met die mevrouw daar. Ze hing met haar gezicht boven me en ik kon niet anders dan naar die tanden kijken, wow! Ik had nog nooit zulke grote tanden gezien!!! Even was ik van mijn stuk gebracht, maar ineens realiseerde ik me weer wat me te doen stond: de prikjes tegenhouden! Dus ik begon heel zielig te huilen en te hoesten. De mevrouw met de tanden zei dat het beter was de prikjes even uit te stellen. Fjieuw, kwam ik daar even goed vanaf!!

Toffie, weet jij wie Slijm heeft binnengelaten?

De dag erna nam mama mij mee naar een groot gebouw waar papa en mama werken. Slijm was intussen langzaam zijn koffers aan het pakken merkte ik, maar Slijm was wel boos, heel boos! Daardoor moest ik nog best veel hoesten. Het was zo leuk op het werk van papa en mama: er waren heel veel mensen die naar mij keken en naar me lachten en zeiden dat ik zo op papa leek. 'Dat trekt wel bij' zei mama toen. Die aardige mensen gaven allemaal mooie cadeautjes aan mij: een mooie babygym die ik ook wel eens bij Nicky heb zien staan, kan ik lekker tegenaan slaan (zou ik ook kunnen doen bij mijn mobile, maar dat wil ik die lieve diertjes niet aandoen) en een hele grote octopus met muziekjes in zijn poten! Even was ik Slijm helemaal vergeten, maar toen we weer thuiskwamen zat hij me toch weer te kietelen, ettertje... Inmiddels is Slijm bijna klaar met inpakken, ik heb het gevoel dat hij nu toch bijna gaat vertrekken. Drinken gaat ook weer ietsje makkelijker, tot grote geruststelling van papa en mama...

Julie en de diertjes van mijn mobile wisten ook niets van Slijm

Lekker bezig op de babygym: Octopus en Toffie houden
een oogje in het zeil