Over mijn grootje...

Dit verhaal gaat over mijn grootje, mijn overgrootje. Gisteren zijn we bij haar geweest. Zij woont ook al zóóó ver weg (papa had het over het nultwintig-gebied???) Mijn overgrootje is de mama van oma èn de oma van mama. Ze is al hééééél oud, al bijna éénduizenhonderdenveertien maanden, ikke bijna drie. Ik werd er een beetje draaiierig van toen ik dat hoorde...

Mama (32), oma (62), overgrootje (92) en ik (0)

Mijn overgrootje woont in een heel groot huis, samen met allemaal andere oude mensjes. Toen we daar gisteren aankwamen, zaten ze allemaal om een grote tafel heen. Ik zei nog 'denken jullie wel om je rug? Jullie kunnen beter wat rechter op zitten' maar daar gingen ze niet op in. Mijn overgrootje was heel lief voor me, ik heb nog even op haar schoot gelegen. Of was het nou op haar boezem? Of op haar buik? Het voelde wat anders dan dat ik bij mama lig, of papa, of opa of oma... Maar ze was in ieder geval heel lief voor me.
Uiteraard kwam ik niet alleen voor luchtige zaken, ik was er ook als voorzitster van de WPL (Werkgroep ter Preventie van Luieruitslag) om een vergadering voor te zitten, waarin we het eens uitvoerig over de kwaliteit van de luiers aldaar moesten hebben. Ik heb de dames (en heer, er was één heer bij) nog wat tips gegeven welke luiers ze het best kunnen gebruiken, hoe vaak te laten verschonen, etc. etc. maar ik had niet het idee dat men ook iets met mijn adviezen gaat doen. 'Eet ze haar koekje niet op?' vroeg de mevrouw naast ons steeds aan mama, net toen ik wilde beginnen over het effect van hypo-allergene melk op de ontlasting...

Tijdens de vergadering van de WPL. Ik had niet
de indruk dat mama het erg serieus nam...

Ik vond dat men nogal vaak dezelfde vragen stelde. Mama vertelde me later dat die mensjes daar niets aan kunnen doen.
Ik vond het een onvergetelijke dag, maar kreeg niet de indruk dat dat door de luitjes aldaar ook zo ervaren werd. Ach, als mijn grootje me maar niet vergeet...