"Ze is zóóóó lief, ze huilt haast nooooit: alleen als ze honger heeft!" Dat hoorde ik papa en mama echt werkelijk tegen iedereen zeggen. Zo irritant vond ik dat: net alsof ik een heilig boontje was. Ik wil niet braaf zijn! "Ze sliep met 7 weken al dooooooooooor" hoor ik mama dan weer gillen. Brrrrr.... Ik zal d'r eens krijgen, dacht ik. Zo gezegd, zo gedaan: afgelopen zaterdag pasten opa & oma SnorFiets een avondje op mij. Normaal ga ik inderdaad altijd heel braaf slapen als ik mijn laatste flesje op heb en slaap dan door tot de zon mij komt wekken. Daar had ik geen zin meer in, er was dan ook zoveel te zien bij opa & oma! Dus toen papa & mama mij weer ophaalden, legde oma verbaasd uit dat ik niet wilde slapen en vooral de vleermuis op het plafond wel erg interessant vond. Jaaa, die oma is zo gek nog niet... Dus pap en mam dachten dat ik wel even lekker zou gaan uitslapen, nou mooi niet he! Ik zette mijn inwendige wekkertje om 4 uur en ging toen roepen dat ik honger had, hihi! Mama was helemaal verbaasd toen ze bij me kwam kijken en me een flesje kwam geven. Bingo! De volgende nacht deed ik hetzelfde, haar wallen hingen tot onder haar kin toen ze weer bij me kwam kijken, ik kwam niet meer bij van het lachen. Toen moest zij ook lachen, zich niet realiserende dat ik haar uit zat te lachen, haha! Dat was afgelopen nacht en ook vandaag heb ik me eens van een hele andere kant laten zien: Slapen? Dat is zóóó 2011, heb ik dus NIET gedaan vandaag (oke, ben even weggedommeld in de MaxiCosi) en toen die lieve mevrouw van het consultatiebureau naar me ging kijken en 'koediekoedikoe' ging doen, ben ik heel hard gaan huilen. Lekker puh... En dan vinden ze het ineens schattig? Ik snap er niks van. Thuisgekomen deed ik net of ik moe was, dus mama legde mij een beetje opgelucht op bed. Grapje, hahaha! Ze was net beneden toen ik ging roepen dat ik helemaal niet moe was en dat ik eruit wilde. En ja hoor, niet veel later kwam ze me lekker weer halen. Ehm.... dacht ik toen: dorst! Ja, ik heb dorst! Mama, ik wil een flesje! Dus mama maakte een flesje voor mij, maar na vijf minuten wist ik dat dit 'm toch ook niet was. Hihihi, ohohohoh, ik ben een beetje op de plaagtoer. Als mama d'r lipje begint te trillen, produceer ik gauw even een lachje: dan krijgt ze toch weer een beetje hoop op verbetering. Ja zo ben ik dan ook wel weer hè... Ik word echt wel weer de Brave Noémi die ik altijd was hoor. Maar vandaag niet: vandaag ben ik lekker stout!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten