Het ondergeschoven kind

Sorry pap, het zal nooit meer gebeuren...
Ben je niet boos, pap?
Het spijt me pappie, o het spijt me zo!
Oma attendeerde me erop: "Noémi, je hebt nog niet verteld hoe je eerste vaderdag is geweest?!" Met pijn in mijn buikje gaf ik toe dat ik dat inderdaad nog niet gedaan had. Mijn lieve pappie, mijn allesje, mijn grote held, ...

Was ik het vergeten omdat er simpelweg minder aandacht wordt besteed aan vaderdag dan aan moederdag? Staan alle papa's in de schaduw van de mama's? Zijn de papa's als het ware de ondergeschoven kindjes van de samenleving? Kan. Maar ik ben het daar niet mee eens, want ik heb een super-papa! Daarom vertel ik nogmaals, met vuur in het hart, over de liefste man ter wereld: (sorry Daan) mijn papa...

Bij de kindjes had ik iets moois voor papa gemaakt, al heb ik geen idee wat het moest voorstellen (papa en mama ook niet trouwens), verder hadden mama en ik nog lekkere geurtjes gegeven en mooie foto's in lijstjes om op te hangen. En een mooie cd! Ook heb ik papa extra vaak geknuffeld en een mooie bruine trui gebreid. Maar helaas, die kwam in handen van mama...

Zo zal ik de komende 5 jaar de douane
tegemoet lachen!

Dat papa zo belangrijk is werd mama en mij heel duidelijk gemaakt toen we op het gemeentehuis waren om een paspoort voor mij te laten maken. Mama had keurig mijn pasfoto meegenomen, die we de week ervoor hadden gemaakt. Mama gaf net haar eigen 'iedentietijtsbuhwijs' aan de mevrouw van het gemeentehuis, toen deze vroeg om een of ander toestemmingsformulier. Een robot zou deze vraag met meer emotie hebben gesteld, maar goed. 'Toestemmingsformulier?' vroeg mama. Het lipje van de mevrouw werd nog dunner toen zij uitlegde dat er geen paspoort zou worden gemaakt voor zij de handtekening van papa zou hebben. Zo! Dat is klare taal, dacht ik toen bij mezelf. Die papa van mij is wel HEUL belangrijk zeg! Dat was zo helder als Heineken, op die maandagmiddag, in het gemeentehuis, bij de eerste mevrouw in mijn leventje die NIET naar mij gelachen heeft...
Ik vertelde mama hoe lief ik papa vind (en hoe lief ik mama vind natuurlijk), waarop mama zei dat papa inderdaad heel lief is. Ze vertelde dat zij ook een hele lieve papa heeft: mijn opa Snor. Met opa Snor is het altijd leuk, ik heb hier eerder over gezongen in mijn liedje:

We gaan naar opa, we gaan naar oma,
daar ben ik al vaak geweest
We gaan naar opa, we gaan naar oma,
want daar is het altijd feest (2x)

Want daar kan ik lekker spelen
Opa leest een boekje voor
Ik hoef mij niet te vervelen
Daar zorgt oma steeds weer voor

Biologieles van opa Snor, boeiend
maar vermoeiend...

Nu de zon wat meer gaat schijnen en het buiten warmer wordt, heeft opa Snor de boekjes ingeruild voor wat anders: biologieles. Hij neemt mij dan mee naar het park en vertelt in geuren en kleuren over de wilde geranium, de ratelaar en de akkerdistel. Om het allemaal goed in me op te nemen, sluit ik dan mijn oogjes en concentreer me op de stromen informatie, de indringende geuren en het getjilp van de vogeltjes. Helaas gebeurt het nog wel eens dat ik op zo'n moment in slaap val. Oh, het is allemaal zo boeiend maar ook vermoeiend.


Nou pap, ik hoop dat je niet verdrietig bent dat ik niet eerder over deze bijzondere dag heb geschreven. Speciaal voor jou heb ik een gedichtje gemaakt...

Papa is mijn liefie
papa is mijn held
Heb ik jou wel eens
over mijn papa verteld?

Hij knuffelt me de hele dag
en kust me hier en daar
speelt 'kiekeboe' en 'handjeklap'
geeft hapjes fruit en flesjes pap
staat altijd voor me klaar

ja, papa is mijn liefie
papa is mijn held
en ik vind dat dat
wat vaker mag worden vermeld!