Bal(len)sport

Au...
Ik heb mijn netvlies verzwikt. Al een paar weken geleden hoor, maar ik heb er nog steeds last van. Dacht eerst dat er iets mis was met mijn oogjes, aangezien ik nog maar één kleur zag, maar na wat tekst en uitleg van papa en mama is het me volkomen duidelijk: de kleur die mijn oogjes heeft doen verzwikken heet 'EK oranje' en deze kleur is werkelijk o-ve-ral te zien op het moment. Mama had zelfs een t-shirt voor papa, mij en haarzelf geregeld in die kleur. Ik snapte er de ballen van, maar nu heb ik het helemaal door: ons Nederland moet zo vaak mogelijk de bal in een soort hokje trappelen en ze moeten ervoor zorgen dat er géén bal in hun eigen hokje komt. Als ze dat constant goed doen, dan worden ze Eu-roo-pees-kam-pie-joen. Mama vertelde dat twee jaar geleden ons landje Nederland bijna Wi-rolt-kam-pie-joen is geworden, dat ze twee hele belangrijke wedstrijden samen met Daan's mama heeft gekeken op een of ander Grieks eiland met een moeilijke naam. Waarom ze dat nou helemaal daar moesten kijken? Wij hebben thuis toch ook teevee? Afijn... ik denk dat mama het over een ander groepje voetballers had, want wat ik afgelopen zaterdag heb gezien... Nee, daar kan ik geen kam-pie-joe-nen van maken, hooguit arme-oenen.
Nou kijk ik wel vaker teevee, het liefst als ik naar bed moet en geen zin heb om mijn laatste flesje te drinken. Ook al zet mama de teevee dan uit, dan nog kijk ik graag: ook een zwart beeld is een mooi beeld.

Hup Holland Hup! (en ik 'Hup' ook voor Jamaica, ook
al doen ze niet mee)

Altijd blijven lachen, ook als je nog maar twee tanden hebt!

Afgelopen zaterdag was het dan zover: Nederland moest de eerste wedstrijd spelen, tegen Legoland. Mama trok mij mijn EK oranje t-shirt aan en daaronder mijn oranje rompertje (als het zou uitlopen op t-shirts ruilen, moest ook mijn ondergoedje natuurlijk wel in stijl zijn) en zelf had ze zich ook aardig uitgedost. Ik wilde wel persé mijn rastaslofjes aan: Jamaica is namelijk ook mijn landje. Ik ben dan weliswaar in Nederland geboren, maar mijn echte roots, waar twee celletjes mijn hele 'ik' hebben bepaald, liggen toch echt daar in Jamaica. "Gaat Jamaica ook voetballen, mama?" vroeg ik, waarop zij zei dat Jamaica geen Europees land is èn ze niet zo heel erg van het voetballen zijn. Toen ik vroeg wat voor sport ze dan wel deden, zei ze "bobslee". Zou dat iets met Bob Marley te maken hebben?
Afijn, het was heel gezellig thuis tijdens de wedstrijd, er waren allemaal andere mensen bij en ook een aantal kindjes. Een van die kindjes heette Levi en hij was maar twee maandjes ouder dan ik! Details over de wedstrijd zal ik u besparen, dat is wellicht te pijnlijk. Maar wij zijn gewoon blijven lachen en zeggen met Hoop in ons Hart (en met een nog grotere Hoop in mijn Broek): volgende keer beter!

Levi drinkt nog even moed in...



Met Levi en Levi's mama!

Ik ga maar een boekje lezen, want dit lijkt nergens op natuurlijk...