Noémi: Homo ludens

"Zit mijn haar nog goed, mam?"
"Het zit weer mooi sluik op je voorhoofdje geplakt, schat!"
Un peu nerveus zweefde ik in mijn MaxiCosi de woonkamer van Daan binnen. Daan verwelkomde me op de schoot van zijn vader. We hadden weer een date, een echte 'eet-deet'. En niet zo maar eentje: nee, Daan's papa en mama zouden ook meegaan: extra spannend dus! Ik voelde een lichte druk op mijn ranke schoudertjes. Misschien vonden ze me toch niet goed genoeg voor hun Daan? Zou ik wel genoeg eten voor hun jongen? Mijn onzekerheid verdween als sneeuw voor de zon toen mama mij naast Daan zette: samen speelden we met zijn koekjestrommel, daar op de schoot van Daan's papa...

Daan, mag ik een koekje uit jouw trommel?

Het was een lange wandeling, ik had er trek van gekregen! Eenmaal aangekomen bij de Uylenburg, zette mama mij rechtop in de wandelwagen. Ik koos voor een boterham zonder korstjes, met smeerkaas. En een paar slokjes melk. Daan had stevige trek en nam een boterham met korstjes. Ook zijn melkfles ging er met vliegende vaart in. Ja, de liefde van de man gaat door de maag!

Liefde is... samen spelen

Liefde is... samen delen!

Even achter je rug om iets pakken, hoor Daan!

Met een rijstewafel in de hand,
lach ik zo verschrikkelijk charmant!

Eenmaal terug in huize Tetteroo genoot ik nog even na met een sapje en knabbelde ik voorzichtig aan mijn rijstewafeltje. Daan schrokte een pak crackers weg. Zijn papa en mama en mijn mama genoten net van een prinsessengebakje toen Daan mij zijn trein liet zien: een schitterend houten exemplaar! Al spelend hadden we de grootste lol, veel te snel was hij weer daar: het niet te omzeilen Afscheid...

Terwijl ik enkele dagen ervoor lag te spelen met Naomi, Sylvana en Toffie, realiseerde ik het me ineens: dat ik een ware homo ludens ben, een spelend mens. Spelen is mijn lust en mijn leven! Ik doe het op mijn buik, mijn rug en zittend. In bed, in de box en op de grond. Met boekjes, beestjes, vriendjes en vriendinnetjes. Als ik net wakker ben, als ik moet gaan slapen en tussendoor. Thuis, bij opa & oma, bij de kindjes: ja, spelen is echt mijn ding. Homo ludens non urinat in ventum (een spelend mens plast niet tegen de wind in): daarvoor heeft ie het veel te druk, haha!
Ik maakte geluidjes op de trompet en Sylvana produceerde hiermee de mooiste melodieën, geweldig hoe zij kan zingen! "Niet zo gillen!!" riepen haar papa en mama steeds. Ik vond het schitterend en genoot met volle teugen, terwijl de glazen in het kastje stonden te trillen. Toen ik zag hoe Naomi en Toffie met de jojo aan het spelen waren, dacht ik: dat wil ik ook! Spelen met mijn grote broer...

Acta est fabula, Lectori salutem! ('het spel is afgelopen, lezer gegroet!')

Au, mijn tong verzwikt...