De tand (des tijds)

Ken je dat gevoel? Dat gevoel van 'er-hangt-iets-in-de-lucht-maar-ik-weet-niet-wat'. Ik ken dat gevoel inmiddels maar al te goed: steeds staat er iets te gebeuren, maar ik weet niet wat ik ervan moet verwachten want alles is zo NIEUW voor mij. Ook dit keer was het raak. Er zat iets aan te komen, maar kon mijn kleine vingertje er niet op krijgen.

"Komt wel goed, schatje"

Nou ben ik echt een klein ochtendmensje. Doordeweeks gaan rond half zeven mijn luikjes open en vertel ik gelijk aan een ieder die het horen wil (en ook aan een ieder die het NIET wil horen) wat ik heb gedroomd, wat ik die dag wil gaan doen, hoe ik mijn haartjes gekamd wil hebben die dag, wat ik aan wil, wat ik wil eten, hoe laat ik wil drinken, etc. etc. Omdat papa en mama in het weekend de hele dag bij me zijn, wilde ik nòg langer van deze dagen genieten en zette mijn inwendige wekkertje gerust een uurtje eerder. Of zij dat ook zo leuk vonden, is me nog niet helemaal duidelijk, moet ik eerlijk zeggen. Papa heeft sowieso een beetje moeite om aan de dag te beginnen. Het liefst wil hij de hele ochtend met mama, Toffie en mij knuffelen. Daarom praat ik hem regelmatig een beetje moed in: "komt wel goed, papa" zeg ik dan en leg ter bemoediging mijn handje op zijn schouder. Even de tanden op elkaar...
Weer terug naar dat gevoel waar ik het eerder over had: op een goede dag (nee, niet Goede Vrijdag, maar de dinsdag ervoor) kwam oma erachter wat het was: "Je hebt een tandje!" riep zij blij, ik wist niet eens wat een tandje was. Kennelijk had het iets te maken met mijn mondje, want het water gutste er al enige tijd uit. Ik dacht dat dat met Daan had te maken, of met al die lekkere hapjes die ik krijg, maar het feit dat ik de laatste tijd met een drijfnat shirt lag kwam dus kennelijk door een tandje in mijn mond. De En Oo Es werd gebeld, de champagneflessen opengerukt, opa rende met het blijde nieuws de straat op, mama barstte in huilen uit, Toffie kreeg eindelijk respect voor me en de Koningin gaf me een lintje: mijn eerste tand was een feit...

"Nee mama, ik zal overoma niet plagen"

Hand in hand, kameraden...

Afgelopen zaterdag gingen mama, Tand en ik naar overoma toe: zij was die dag elfhonderdzestien maanden oud geworden. Ik had twee dagen ervoor de leeftijd van vijf maanden bereikt, verschil moet er zijn he?! Overoma was dolblij om me te zien en ik werd gelijk tegen haar zachte boezem aangelegd, twee opgedroogde bronnen die het gevecht tegen de zwaartekracht opgegeven hadden. Het was een intiem onderonsje en ik voelde haar aan de tand over vroegâh. Hoe ik het ook formuleerde, ze begreep mijn vragen niet, ik beet mijn tanden er stuk op! Dus hielden we het maar bij simpelweg zitten en lachen naar elkaar. Hand in hand, als echte kameraden.
Later gingen we ook nog even naar boven, waar overoma met andere overoma's en een overopa woont. Ik lachte mijn tandje bloot, waarop zij direct een fanclub oprichtte. Ik had deze mensjes al eens eerder gezien, alleen leken ze zich dat niet te herinneren. Toen had ik ze nog met haar op mijn tanden toegesproken, door me flink te bemoeien met hun luierzaken (zie "Over mijn grootje")
Dit waren zij kennelijk vergeten: het ene na het andere compliment vloog over tafel. En ik? Ik stond met mijn bek vol tanden...
De dag erna gingen we naar de hondertwintig-maanden-oude Juliska, mijn oudste nicht.

Met overoma, oma en mama

Kletsen met tante Kirsten, oom Wijn was een beetje jaloers

Met tante Kirsten en Juliska. Oma moest zeker niezen?

Ook daar weer het gebruikelijk liedje: veel knuffelen, kroelen en kletsen met alle aanwezigen. Uiteraard kon een kroelpartij met tante Kirsten, neef Emiel en nicht Juliska niet ontbreken!
Moe maar voldaan gingen we weer naar huis. De tand des tijds slaat duidelijk toe en laat zijn sporen na. Maar nog niet voor mij, dan moeten er eerst nog wat tandjes bij!