Willie Wortel

Geef die fles maar hier papa, ik kan het zelf wel...

Kusje?

Mam, alsjeblieeeeeeefffft: mag ik van tafel?

Toen ik vanmiddag weer eens hopeloos met mezelf in de knoop lag onder de babygym, kwam mama met verrassend nieuws: vandaag zou ik mijn eerste hapje krijgen! Ik had al meerdere baby's gesproken over dit magische moment: de verhalen over de zachte zoete smaak van banaan deden mij opnieuw het water in de mond lopen. En nu was het zover! Ik vond dat ik er wel aan toe was, die fles melk ken ik inmiddels wel. Laatst nog rukte ik de fles uit papa's handen, terwijl ik in zijn armen lag: 'Geef maar hier pap, ik kan het zelluf!'

Wat is nòg erger dan de jeuk van waterpokken? Precies,
de smaak van Olvarit Wortel...

Mama zette mij in mijn wipstoeltje, deed mijn slab om en kwam even later met een bordje en een lepeltje aangelopen. Ze proefde even voor, maar ik zag aan haar gezicht dat ze het zelf nog maar net binnen kon houden. 'Hier schat, lekkere worteltjes!' zei ze quasi-blij. Worteltjes???? Geen banaan dus, ach nou ja: ik kan nog heel mijn leven banaan eten. Het lepeltje kwam dichterbij, het raakte mijn lipjes en... JAK!!! wat een ranzige troep, smerige zooi! Dit geef je je hond nog niet te eten. Ze deed nog een paar pogingen en om zeker te zijn dat het niet aan haar lag, probeerde papa ook nog iets bij me naar binnen te krijgen. Maar nee hoor, ik ben heel consequent: als ik het niet hoef, dan hoef ik het echt niet! Kom nou maar op met die banaan, dan pas kunnen we weer verder praten...