Pokke(n)zooi

Er is weer een nieuw figuur mijn nog jonge leventje binnen gekropen: haar naam is Varicella Z.
Zo dadelijk hier meer over...
Eerst naar het afgelopen bezoek aan het consultatiebureau. Een bijzonder bezoek, aangezien vlak voor mij mijn naamgenoot bij het prikkenmonster naar binnen ging. Alleen werd haar naam geschreven als Noëmi, heeeel anders dus eigenlijk dan mijn naam. Afijn, ik werd zoals gebruikelijk eerst gewogen en gemeten: vijfenzestig centimeters en éénenzestighonderdvijfentwintig grammen, aanzienlijk langer en ietsje lichter dan de gemiddelde baby van mijn leeftijd. Ik zag mijn carriere als fotomodel al voor me... Eenmaal binnen bij de prikkenfee(ks) zette ik me al schrap: ik mag dan wel blond zijn, maar ben zeker niet op mijn kalende achterhoofdje gevallen. De lieve lachjes en opbeurende woorden zijn er slechts om mij een beetje te ontspannen voor die ellendige naalden in mijn beentjes worden gezet. Dit vrouwmens vertelde dat ze docent babymassage was. Fijn. Ook al was ik erop bedacht, toch verrasten de helse pijn en de barbaarse werkwijze van DKTP-Hib en Pneu mij weer. Echter, voordat zij hun pijnlijke werk konden voortzetten, werden ze als twee hulpeloze projectielen in de hoek geslingerd: knock-out. Het prikkenmens had wat met mijn benen zitten schudden en kneden en zo snel als de pijn gekomen was, zo snel was deze ook weer weg. DKTP-Hib en zijn maat lagen volledig uitgeschakeld in de hoek en ik hoefde niet meer te huilen. Zo zoet als suiker verliet ik de kamer in de armen van mijn moeder...

Met mijn pokjes bij papa: mama had mij wantjes aangedaan,
zodat ik niet kon krabben (en niet kon duimen)

De familie Smurf hield de wacht over mij...

Hoe kom ik nou weer zo terecht?

'Dag Noémi, mijn naam is Varicella Z' hoorde ik die avond, terwijl ik weer in mama's armen lag, drinkend uit mijn flesje. Ze zat me ongelooflijk te pesten en fikkie te stoken in mijn lange slanke lijfje. Ik werd er helemaal naar van en moest direct weer huilen. 'Die vervelende prikken toch' zei mama sussend, maar mama kon niet weten dat die twee hulpeloze zielen ergens in een hoekje van mijn lijfje lagen, nog schreeuwend om hun moeder. Nee, dit dametje had ik nog niet eerder ontmoet, maar zij liet er geen gras over groeien! Het getreiter ging nog een tijdje door en niemand die het door had. Totdat ik de volgende dag bij 'de kindjes' uit mijn bedje werd gehaald en een van de juffen schrok toen ze mij een schoen broekje omdeed. Mama werd gelijk gebeld en ik hoorde haar iets zeggen over waterpokken. Papa en mama kwamen mij al snel halen en ik mocht met hen mee naar huis, veel eerder dan normaal. Het begon aardig te jeuken op mijn lijfje, gelukkig smeerde mama me af en toe in met een soort verkoelend schuim. De volgende dag mocht ik niet terug naar de kindjes, maar werd ik bij opa & oma SnorFiets gebracht, waar ik weer heerlijk werd vertroeteld. De dag erna mocht ik wéér naar opa & oma, dit keer mocht ik er zelfs blijven slapen! De familie Smurf hield de wacht over mij. Hoi hoi, ik vond het zo leuk! Nog heerlijk met oma gelachen om die malle mevrouw die daar zonder armen in de tuin stond. Niet te hopen dat zij waterpokken krijgt en even flink op haar wangetjes wil krabbelen! 's Nachts werd ik wakker en kon echt niet meer slapen. 'Oma, oma, ik ben wakker en ik wil lekker met je kletsen, oma, omaaaaa!' riep ik en even later kwam oma zonder haar bril (ik herkende haar eerst even niet) bij me kijken. Later viel ik wel weer in slaap, maar kreeg van dat geklets wel al heel vroeg honger. Sorry oma dat ik je zo vroeg uit je bedje heb gehaald! Ik vond het erg fijn bij opa & oma.
Toen ik weer naar huis ging, zwaaide ik nog even en Varicella Z. zwaaide mee...

Hihihi, oma, heb je die mevrouw zonder armen in de tuin gezien?
Hahaha!