Noémi: Peutertje precies

Eerlijk gezegd was ik wel een beetje opgelucht toen ze weer weggingen.
Ik vond het maar rare snuiters, die Laas en Tiet. En dat ze zomaar 's nachts ons huis binnenkwamen om een cadeau onder mijn schoen te leggen... nee, vond ik geen prettig idee.
Je kon je kont niet keren of die Spaanse knakkers waren er weer: op mama's werk, bij tante Jet thuis, bij 'de kindjes', in het winkelcentrum en of dat niet genoeg was, kwamen ze 's nachts dan ook nog even over de vloer. Rare opdringerige lui, brrrr... En als je zo nodig overal je neus wilt laten zien, zorg dan in ieder geval dat je op tijd komt. Bij mama op het werk bijvoorbeeld: iedereen was er al, behalve??? Precies! Laas en Tiet. We waren met z'n allen maar vast gaan spelen op de luchtkussens en met alle speelattributen die er toevallig waren. En ja hoor, na een uur kwamen ze ein-de-lijk eens aanscheuren met de watertaxi. Nou, van mij hoefde het niet meer. Cadeautje, vooruit en daarna lekker naar huis.

Papa, als jij Laas en Tiet zo leuk
vindt, ga dan lekker zelf op
de foto met ze!

Nee, ik heb veel meer met deze tijd. "Advent" schijnt het te heten. Althans, ik heb van mama een Minnie Mouse adventskalender gekregen. Ze vertelde dat ik steeds een vakje mag openmaken en het chocolaatje wat erin zit mag opeten. En als alle vakjes dan open zijn, dan is het Kerst. Schijnt.
Nou daar klopt echt geen mallemoer van, want dan zou het wat mij betreft vanmiddag al Kerst zijn! Maar zo schijnt het dus niet te werken, want iedere keer dat ik naar deze Chocoschat wijs en ik "Minnie open!" roep, dan krijg ik steeds hetzelfde antwoord: "Morgen weer, lieverd".
Ik heb eigenlijk liever dat de vakjes allemaal weer dicht gaan. Hetzelfde geldt voor kastjes, laatjes en deuren: "Dicht!" roep ik dan en voeg dan gauw de daad bij het woord. Staat een stuk netter. Ik help ook graag met opruimen en breng al netjes lege (en volle) borden en bakjes naar de keuken. Een poosje terug hoorde ik dat mama en oma een beetje verdrietig waren. Ik spitste mijn kleine oortjes en zo hoorde ik dat overoma er niet meer was. Niet meer was? Dat kan niet! Als papa of mama iets kwijt is, dan zegt de ander altijd dat het niet weg kan zijn. Zo ook met overoma, op een dag zullen we haar vast terugvinden...
Op een ochtend kwam ik beneden en daar stond ie in de hoek: Boom! Zo mooi, met al die lichtjes en al die ballen erin. En in de vensterbank stonden huisjes, ook weer met lichtjes erin. Op tafel een bak met ballen. Mijn priemende vingertjes hadden al een bal vastgegrepen toen mama riep dat deze ballen er zijn om naar te kijken. "En kijken doe je met je...?" vroeg ze toen. "Oven!" riep ik gauw. "En dus niet met je...?" "Deus!" riep ik opnieuw, terwijl ik naar mijn neusje wees. Goed, boodschap begrepen. Als mama kijkt alleen kijken dus, maar ik brand van verlangen om ze lekker door de kamer te smijten.
Het is gezellig, niet alleen binnen, maar ook buiten: laatst gingen we naar het Winterfeest en tot mijn grote vreugd kwamen we mijn vriendje Hugo tegen! "Tutooo!" riep ik uit. "Emieeee!" kreeg ik terug. En niet veel later liepen we, hand in hand, over ons Winterfeest. Hugo was pas jarig geweest en het schijnt dat er heel veel kindjes op zijn verjaardag waren. Maar wij hebben ze niet gezien, wij hadden namelijk alleen maar oog voor elkaar. Toen papa en mama met de mededeling kwamen dat we naar huis zouden gaan, spatte de luchtbel waarin we zaten met een grote PANG! uiteen.

Spelen met Hugo!

Hoe bedoel je dat precies: WE gaan naar huis?

Hand in hand bij het Winterfeest

Tuto, niet te hard rijden hoor. Ik heb nog geen geld
voor een prent!

Ook met Daan heb ik het zo gezellig. Even geleden kwam hij fijn bij me spelen en bleef ook bij mij eten. We hadden eerst zelf uitgebreid staan kokkerellen in mijn eigen keuken, maar bedachten dat mama's spinazie waarschijnlijk beter zou smaken dan onze gebakken broodrooster en gekookte knoflook. Toch ga ik ook graag uit eten. Nicky en ik zijn allebei dol op Sushi! Nicky vindt het vooral erg lekker, ik smeer het graag aan mijn trui, dat blijft zo grappig plakken! Nu moet ik bekennen dat ik toen een beetje zenuwachtig was hoor, dan ga ik wel vaker gekke dingen doen.

Kom Daan, doen we net of we slapen!

Titty en ik houden wel van een borrel!

Mmm, waar zou Carmine van worden gemaakt?

Helemaal verbouwereerd:
hij is binnen!
Teddybeer Bronsss!!!

Ik moest de volgende dag namelijk diplomazwemmen! Gelukkig viel het allemaal mee en kreeg ik na afloop mijn eerste echte zwemdiploma uitgereikt: Teddybeer Brons!! Ik was in eerste instantie een beetje overdonderd, maar dat maakte gelukkig snel plaats voor trots! Ik vond dat alles en iedereen het recht had om te leren zwemmen en besloot dat papa's aaifoon wel een pilot verdiende. Helaas waren papa en mama niet zo blij dat ik aaifoon zijn eerste les gaf in dat mooie kleine badje (papa en mama noemen het een weecee). Aaifoon bleek toch niet zoveel talent te hebben als ik, hij ligt nog altijd in kritieke toestand in een bakje met rijst. Dehydratatietherapie.
En zo speel ik fijn met mijn Kerststal en terwijl Schaap en de drie Wijzen in de pan liggen te sudderen, zwijmel ik bij die mooie boom en smeed een plan hoe ik die glimmende bal bovenin te pakken kan krijgen...

Vrolijk Kerstfeest!