Frisse wind



Toffie stapt in zijn reiswieg, op weg naar de kapper

Opa, volgens mij neemt Sepke me in de maling

Voelen jullie het ook? Er hangt iets in de lucht. Wat dat dan is, weet ik niet precies: het lijkt nog het meest op een frisse wind. Zelf laat ik wel eens een windje wat niet zo fris is: dus dat is het niet. Nee, het ruikt naar vernieuwing, verfrissing, verandering... Het begon laatst met onze kat Toffie: zoals jullie weten heeft Toffie hele lange haren, vééél langer dan Poessie van opa Hennie en tante Hes. "Toffie moet weer naar de kapper" zeiden papa en mama. Zo gezegd, zo gedaan: Toffie kwam als herboren terug, hij was zijn wilde haren kwijt.

Toffie weer terug van de kapper, waar is de rest van Toffie
nou gebleven?

Alwéééér op mijn buikje... vooruit dan maar

Toen ik de vorige keer bij opa en oma was, waren mijn grote neven Sepke en Tjibbe er ook, dat vond ik zo gezellig! Terwijl ik me zat uit te leven op de babygym, gingen zij met opa Snor naar buiten, even een frisse neus halen. Ik weet niet wat opa met ze gedaan had, maar ze waren helemaal moe toen ze weer binnenkwamen: het was net alsof ze een grote fles melk op hadden! Dus erg veel aan mijn neven had ik niet... Later in de middag kwamen ze weer een beetje bij kennis en wilden met me kroelen: vooruit dan maar. Ach, ze zijn wel heel lief hoor...
Mama kwam laatst op het rare idee om mij iets aan te trekken wat zij zelf als baby aanhad: een of ander gek roze pakje, zag er niet uit natuurlijk: zóóóó 1980! Afijn, ik heb het even toegelaten, maar om duidelijk te maken dat ik hier echt niet de hele dag in wilde liggen, heb ik het lekker helemaal natgeplast, hihi! Dag pakje, doe de groeten aan Wasmachine he! Nou maar hopen dat ze hier van geleerd heeft, is dus duidelijk GEEN teken van vernieuwing (ben geen retro-baby). Had ik verteld van mijn opa Hennie? Die kreeg ineens pijn in zijn hartje, zo zielig! Hij moest toen gelijk naar het ziekenhuis, het zat helemaal vast bij zijn hartje. Net zoals het wel eens vast zit in mijn neusje. "Krijgt opa dan ook een beetje zout water in zijn hartje?" vroeg ik aan mama. Nee, ze gingen het wel los maken, maar niet met zout water. Ik weet niet meer hoe ze dat wel deden hoor, was zo'n moeilijk woord! Gelukkig zit het nu niet meer vast en heeft opa geen pijn meer in zijn hartje. Het is dat ik nog niet kan tekenen, anders had ik een mooie tekening voor opa gemaakt. Ik kan wel heel goed kleien zegt mama, maar toen ik voorstelde om dan een mooi kleiwerkje te maken voor opa, schudde mama nee... Flauw hoor! Nou, ik pak later nog wel een ander moment om te schrijven, ik pak namelijk alles wat in mijn bereik ligt met mijn natgesabbelde handjes...



Wat moet ik hier nou weer van vinden?

In mama's pakje, zóóó 1980... (maar goed dat
Daan me niet heeft gezien zo)