Strafblad

"Ik ben jarig!"
"Nee Noémi, je bent jarig geweest" corrigeert mama mij.
"Nee maar ik ben jarig!!!" probeer ik nog een keer.
Wat een onzin dat een mens maar één dag jarig zou zijn. Ik weet heus wel dat ik drie maanden geleden ook jarig was, maar ik vind gewoon dat ik nog steeds jarig ben. Bastaaa!

Mooie fiets van papa en mama
gekregen! Poes krijgt een lift

"Onder moeders parasjuuuu!"

Toen was het feest en wat mij betreft is het iedere dag feest. Met slingers, mooie kleertjes, cadeautjes en muziek. Lekker dansen op 'mamaseemamasaa' of 'lokoleelokolaaaaaa', uiteraard in een rokje en met zoveel mogelijk kettingen om. "Ik wil rok aan!" is steevast het eerste wat ik roep als het weer eens tijd is om aan te kleden. En als mama dan een rokje heeft gepakt, dan besluit ik toch dat ik het anders wil. "Nee, ik wil jurk aan, ik wie DIE jurk aan" en wijs met een priemend vingertje naar mijn favoriete jurkje met blauwe bollen. Van mama moet ik daar wel een vestje overheen, want het schijnt een zomerjurk te zijn. Zomer, winter, voor mij is er geen verschil hoor: ik wil gewoon die jurk aan ZONDER vestje en nee, ik heb het NOOIT koud.

Met Nicky naar K3! Onze mama's wilden persé mee
-genààààànt- maar ja...

IJsjes stapelen in mijn
favoriete jurk

Ik hoor jullie denken: 'Wat een eigenwijs dametje!' en uiteraard ben ik het daar niet mee eens. Maar ik moet nu wel terugdenken aan de laatste keer op het consultatiebureau. Die mevrouw daar wilde weten hoe lang ik was. 'Gaat je niks aan' dacht ik bij mezelf en ik heb me dan ook in alle bochten gewurmd om maar niet tegen dat muurtje te hoeven staan. Mama liet het er niet zomaar bij zitten, maar die mevrouw zei heel zachtjes dat het niets gaf, dat ze het beter niet konden fossjeren ofzoiets.
Kijk, die snapt het. Daarna gingen we naar een andere mevrouw en zij zette een paar blokjes naast elkaar en één blokje daarbovenop. "Kijk" zei ze "dit is een trein". Onder welke steen die vandaan gekropen was is me nog steeds een raadsel, maar lieve lezers, ik zal jullie één ding vertellen: dat was geen trein! Om deze genante vertoning gauw te vergeten, stapelde ik de blokjes op elkaar. En toen kwam het verzoek hoor, of ik die trein even na kon maken. No way, ik verlaag me niet tot een dergelijk niveau. Alsof ze dacht dat ik het niet begrepen had, deed ze het nog een keer voor. Tevergeefs, ik bleef ze opstapelen tot een torentje en zou dit blijven doen zolang het nodig was. Helaas, ze gaf niet op: of ik even bij mama op schoot wilde zitten en naar plaatjes wilde kijken. 'Beste mevrouw, ik lees thuis uit Dora, ik maak al de moeilijkste puzzels en ik kijk filmpjes op een echte aaj pet: denk je nou echt dat ik mijn tijd hier ga verdoen met die plaatjes van je?'
Ik dacht het, mijn ogen zeiden het, maar mijn mondje hield ik wijselijk gesloten.
En toen gebeurde het: de mevrouw begon te tikken op haar kompjoetur en vertelde ook wat ze tikte, terwijl ze dat deed. "Is-erg-eigenwijs."
BOEM, die kwam aan. De geboorte van een strafblad, een strafblad voor peuters.
Lang kon ik er niet mee zitten, daar had ik helemaal geen tijd voor...

Naar de dierentuin met papa,
mama, tante Nie & Gier!
Staan we nou wel aan de goede
kant van het hek?



IJsje?

En nou heel hard stampen?

Had ik trouwens al verteld dat mama een hele dikke buik heeft? Er zit een beebie in en ik word Grote Zus! De mama van Daan heeft ook een beebie in haar buik, dus Daan wordt ook Grote Zus. Laatst waren Daan en ik bij een mevrouw thuis die allemaal foto's ging maken van die dikke buiken van onze mama's. Wij zaten in een hoekje op schoot bij onze papa's en Daan zei ineens vanuit het niets: "Ik wil niet op de fotooooo!"
Ik schrok me wezenloos. Had me niet gerealiseerd dat het de bedoeling was dat wij ook op de foto zouden gaan! "Ik wil ook niet op fotoooo!" zong ik met Daan mee. En dat hebben we akelig lang volgehouden, moet ik zeggen. Maar toen deed die mevrouw met de camera mij een aanbieding, waar ik geen nee tegen kon zeggen: ik mocht mama's buik helemaal onderkliederen met verf! Ik ben dol op kliederen en kleuren en zo stond ik daar mama's buik te versieren in een waar kunstwerk. Ik hoorde de camera klikken, maar dat kon me op dat moment niets schelen: ik mocht kliederen en was op slag al mijn principes vergeten. Diep respect voor Daan, die zelfs dat met gepaste trots weigerde. Een man met een rug, daar houd ik van.

En op dat moment besloot ik dat het tijd werd dat ik mijn penseeltje gauw over zou dragen aan mijn kleine broertje, die nog lekker in mama's buik zat. Ik heb gewoonweg geen tijd meer om al mijn belevenissen toe te vertrouwen aan het digitale papier. Terwijl ik daar zo stond, fluisterde ik hem toe dat hij mijn penseeltje zou krijgen. Hij nam dat alleen iets te letterlijk op, want een paar dagen later probeerde hij zich naar buiten te worstelen om daadwerkelijk dat penseeltje over te nemen (wat overigens niet gelukt is), maar dat verhaal, lieve lezers, zal hij zelf vast wel een keer vertellen. Of niet, als hij net zo eigenwijs is als ik...

Mama, als jouw buik klaar is, mag ik dan verder op jouw broek?