Noémi: Kom maar...

"Ga maar lekker slapen"
"Wil niet slapen"
"Jawel, moet slapen"
"NEE, wil niet slapen!"
Ik slaak een diepe zucht. Pop wil niet slapen, maar ze heeft het zo hard nodig. Dus druk ik pop in de buggy en ga maar weer een rondje met haar lopen, in de hoop dat haar plastic oogjes dichtvallen. Eigenlijk mag ik er niks over zeggen, want ik wil zelf ook niet meer slapen overdag. 's Avonds trouwens ook niet, maar dan wint Slaap het toch nog altijd. Een heel enkel keertje, als ik het echt niet meer trek (al zal ik dat natuurlijk noooooit toegeven), glip ik even weg en creëer ik zelf een lekker slaapplekje!

Alles om mijn popje in
slaap te krijgen...

Soms wordt het me even te veel...

... en stort ik letterlijk in slaap!

Het was tijdens de vakantie op Kreta dat ik besloot dat het genoeg was: er was zoveel te zien, zoveel te beleven, daar kon ik echt geen Slaap bij gebruiken! En als ie me dan toch te pakken kreeg, vaak als we net even in de auto zaten of als ik even bij papa lag, dan weigerde ik 's avonds in mijn bedje te gaan liggen: ik moest toch echt even die gemiste tijd inhalen!
Mama had me er al ruim van tevoren op voorbereid: steeds als ik een vliegtuig zag, vertelde ze dat wij op vakantie zouden gaan, naar Kreta, ook met het vliegtuig. Ik probeerde zo'n vliegtuig steeds met mijn handjes te pakken. "Hoooooog!" riep ik dan uit. En uiteindelijk was het zover: stonden we voor het vliegtuig dat ons naar Kreta zou brengen. Eerst een grote trap op en eenmaal binnen besloot ik dat het een bus was. "Bus!" De bus ging eerst heel hard rijden, prachtig vond ik dat en daarna kreeg ik een raar gevoel in mijn buik. Kennelijk was dat het moment dat Bus zijn ware identiteit onthulde. Bus, vliegtuig, wat maakt het uit: ik heb me prima vermaakt met mijn tekenbord en schudde de ene na de andere Picasso uit mijn mouw.

Woeshhhhh! Heb ik mijn zwembroek
nog aan?

Op Kreta was het minstens net zo leuk. Er was een zwembad met glijbaantjes en ook een zwembad met Grote Glijbaan: het kostte wat overtuigingskracht, maar uiteindelijk ging mama door de hoeven en nam zij me mee van Grote Glijbaan. En papa ook, al ging papa helemaal niet hard van de glijbaan. Hij zei dat dat kwam door zijn zwembroek, maar daar geloof ik natuurlijk niets van.
Ik heb daar ook met kindjes gespeeld: eerst met Aaron. Ik mocht zelfs met zijn treinen spelen! En later ook met mijn buurjongen Guus. Dat was heel gezellig hoor, als we in ons huisje waren zochten we elkaar vaak even op. "Even bij de buren gluren" zei hij dan. Ik niet, ik riep gewoon heel hard "Guuuuuuuuuuus!" en stormde als een F16 op zijn deur af. Er was ook nog een meisje, maar onze conversaties kwamen meestal niet verder dan heel hard "van MIJ!!" naar elkaar te gillen.

Ga jij maar lekker zonnen hoor Dora,
ikke doe het werk wel.

Samen spelen met Aaron

Cooooool met Guus!

Guus, waar is krokodil nou?

Ook was er soms voetbal op de televisie, maar dat was wel heel anders dan thuis: er waren heeeeeeeeeel veel mensen en ze hadden bijna allemaal oranje kleren aan. Zag er wel vrolijk uit! Maar ik vond het niet zo leuk als er een doelpunt viel, want dan sprongen ze al-le-maal ineens uit hun stoel en gilden het uit! Nou, toen was hoog tijd dat IK van me liet horen en begon dan heel hard te huilen. Dus voetbal was van korte duur en zo zat ik lekker met mama buiten. Na het voetballen gingen we nog even naar de disco. Kijk, dat is meer mijn straatje! Normaal dans ik bij de kindjes, samen met Hugo, dus ik was blij dat ik de schade even in kon halen.
Ook zijn we een paar keer naar het strand geweest en heb ik lekker in Grote Bad gespeeld. Papa zei dat het geen bad is, maar de zee. Ach ja, mannen weten het altijd beter he? Je kon er heerlijk met zand spelen en mama liet zien dat je ook met zand èn water tegelijk kan spelen: aan de rand van het Grote Bad maakte ze een mooi zwembad voor Dora. Af en toe kwam er een golf die het bad gedeeltelijk stuk sloeg, maar mama bouwde dapper door. En ik hielp mee!
Ach Dora, mijn popje: wat heeft ze genoten! Andere kindjes wilden soms ook met haar spelen, maar daar probeerde ik wel een stokje voor te steken. En als ik Dora weer voor mij alleen had, stak ik mijn armpjes naar haar uit en zei: "Kom maar, niet huilen, overrrrr" en sloot haar in mijn armen...

Voorzichtig werp ik een blik in de buggy en haal opgelucht adem: ze slaapt!
Niet voor lang, want even later smijt ik haar op de grond en roep "WAKKER WORDEN!"