Noémi: Met een mond vol tanden

Lieve lezers, jullie zijn wellicht geschokt na mijn laatste bericht. Noémi die niet wil eten... dat is zoiets als een dominee die niet in God gelooft. Of een skischansspringer met hoogtevrees. Of een baliemedewerker op het gemeentehuis met humor. Niet te bevatten dus.

Bij de tandarts. O, o, wat heb ik genoten...

Gelukkig kan ik jullie melden dat ik langzaam uit het dal gekropen ben. Al heeft het even geduurd voor ik weer mijn graaslust volledig terug had hoor. Maar wat is een slager zonder goede messen? Een timmerman zonder zijn hamer? Niet veel, dus vond ik dat mijn binnensmondse trots -mijn acht tanden en vier kiezen- wel een Aa Pee Kaatje verdiend hadden en besloot met mama mee te gaan naar de tandarts. De tandarts vond het wel wat, hij was dol op kindertjes vertelde hij. Ik mocht met mama mee in de stoel en zo lagen we samen klaar voor inspectie. De tandarts keek in mijn mondje, terwijl hij een hoop 'koetie koetie-taal' richting mij uitsprak. 'Ja, koetie koetie, concentreer je nou maar op je werk, anders loop ik op mijn vijfde al met een brug en op mijn zevende met een kroon en dat zal mijn spaarvarkentje niet op prijs stellen' dacht ik bij mezelf. Mijn interne messenset was goedgekeurd, dus ik kon de praktijk met een gerust hart verlaten. Wat de tandarts precies gedaan had, weet ik niet, maar prompt kwamen alle vier de hoektanden binnen een week door. Met de positieve affirmatie 'pijn is fijn' in mijn hoofdje, kwam ik deze doorbraak weer glansrijk door. Staken de handen, dan staken de tanden. Nu had ik zestien vrienden in mijn mondje die het werk konden doen. Bofkont die ik ben!

Mijn haar huilt

Ik vond dat het tijd was voor een nieuwe start: ik had de vier-Russen (tijdelijk) overwonnen, ik was tot de tand toe bewapend, voelde me als herboren! Waarom zag mijn kapsel er dan uit als een nestje dode vogeltjes? Mama had deze onbalans gelukkig snel in de gaten en nam mij mee naar de kapster. Een hele lieve kapster, want zij gaf mij een lekker koekje! Een schortje wilde ik niet voor, want dat zou betekenen dat ik heel even mijn koekje los zou moeten laten. "Wat denk je zelf?" huilde ik haar toe. Deze lieve kapster ging de zinloze strijd gelukkig niet aan en knipte en knapte zo mijn haartjes mooi op. Deze kapster is heeeeeel beroemd, want zij knipt ook de haartjes van -jawel- mijn vriendinnetje Nicky! Je snapt dat ik na afloop wel even mijn nieuwe coupe wilde laten zien. Nicky liep al in haar pyjama, maar vond het heel leuk om mij nog even te zien. Ze bekeek mijn haartjes van alle kanten en wilde tot in detail weten hoe het was geknipt. Terwijl ik uitgebreid verslag deed, schreef Nicky het gauw op met haar samba-pen. We hebben nog even gespeeld, maar toen was het ècht tijd om naar huis en naar bed te gaan. De knuffelbeestjes in mijn bedje sliepen al, dus die kon ik mijn nieuwe haren pas de volgende dag laten zien...

Smullen van mijn koekje bij
de kapster

Trots als een pauw op mijn
nieuwe coupe!

Hoera! voor de kapster

Nicky schrijft gauw op hoe je mijn nieuwe haren maakt

De dagen erna pronkte ik waar ik maar kon met mijn nieuwe lokken. Het leven lachte mij weer volledig toe! En ik? Ik lachte terug met mijn zestien-tanden-en-kiezen. Bij opa en oma speelde ik met de bal, buiten fietste ik vrolijk rond en thuis bekeek ik uitgebreid de stapel folders met aanbiedingen.

Hierrrrrr is die bal!

Bij tante Hes

Zelfs mijn drinken lijkt lekkerder
te smaken met zo'n nieuwe haardos!

Mmmm, er ziet niks bij deze week

Hoi! Weet jij hoe laat
de trein komt?

Toen besefte ik ineens dat ik mijn sociale leven een beetje had verwaarloosd. Wat heb je aan een goed gebit als er niets te lachen valt? En lachen doe je met je maten! Mama nam mij mee naar een echte 'borrel'. Een mevrouw was klaar met studeren en gaf daarom een borrel, vertelde mama aan mij. Zoals gewoonlijk ben ik eerst even de kat uit de boom wezen kijken. Gewoon op mijn gemakje, in gezelschap van Minnie en onder het genot van een drankje, zat ik dat borrelende publiek van onder mijn tafeltje te observeren. Die kat was gauw de boom uit, dus ben ik met mama eens een rondje gaan lopen. Ook hier bleek dat die de minste tanden hebben, het meest kauwen. Al gauw kwam ik een meisje tegen van mijn leeftijd en drentelde zelfverzekerd op haar af (mama drentelde gelukkig mee met haar handjes aan de mijne, anders was ik natuurlijk languit gegaan). Het meisje in kwestie was hier duidelijk niet uit vrije wil en sloeg mijn uitnodiging met haar te kletsen vriendelijk af. Ik stond met mijn mond vol tanden. Het volgende slachtoffer was gelukkig snel gevonden: haar naam was Roos, ze was negen jaar oud en ik hoorde 'klik' nog voor ik "eten" kon zeggen. Haar moeder was 'Culinair Historica'. Zo vertelde zij dat tegen mama, waarop ik spontaan begon te watertanden. Wat het precies inhield? Geen idee, maar ik denk iets met eten en dat ze vroeger ook al aten. En dat ze noooooit gestopt zijn met eten. En dat doet mij goed! De rest heb ik niet gevolgd, daarvoor had ik het veel te druk met het netwerken met Roos: ik wilde haar armband zien, aan haar rokje trekken, zij kroop op haar beurt weer achter mij aan en tot slot hebben we samen naar de mooie draaiende ventilator liggen kijken. Het leven is vurrukkulluk!