Get up, stand up...

'Stukke beter!' dacht ik bij mezelf, toen ik mij voor het eerst in de box tot een staande positie had opgetrokken. Nu zat ik tenminste niet zo tegen die spijlen aan te kijken. Wat een uitzicht, wow! Ik trok me al langer op tot op mijn knietjes, dat vond ik wel hoog genoeg. Maar ja, die spijlen he...
Met een voldaan gevoel zat ik van mijn wijdse uitzicht te genieten, toen papa verbaasd de achterdeur binnenstapte. Het was papadag die dag, wat betekent dat mama aan het werk was. Via de moderne communicatiemiddelen werd mama direct op de hoogte gebracht van mijn Grote Prestatie.
Niet veel later kwam mama binnengestormd alsof ze achterna werd gezeten door een zwerm wilde wespen. 'Je kan staaaaaaaaaaaan!!!' gilde ze uit en ik werd overladen door kroeltjes, knuffels en kusjes. Ze zette me terug in mijn box en verwachtingsvol ging ze ervoor zitten. Lieve mensen, jullie begrijpen natuurlijk wel dat ik niks, NIKS op commando doe he. Dus liet ik mama gewoon lekker zitten met die blik.
Mijn obstinate bui waaide, gelukkig voor mama, gauw over en 's avonds toen ze mij op bed had gelegd, besloot ik haar alsnog te verrassen. Ze had me net neergelegd in mijn slaapzakje en rommelde nog wat in mijn kast. 'Dit is mijn kans!' dacht ik en ging gauw-gauw-gauw eerst zitten en trok me, met mijn laatste kracht van die dag, op. Klaas Vaak had namelijk al wat zand in mijn oogjes gestrooid en wat van mijn spierballen weggesnoept. Toen mama de kast dichtdeed en richting mijn bedje draaide, stond ik haar met een grote grijns aan te kijken. 'O wat goed, wat knap van je!' riep ze uit, terwijl ze zelf op haar knietjes ging zitten. Voor het eerst kon ik mama nu op eigen kracht recht in haar ogen kijken...
Toen ik de volgende ochtend wakker werd, zag ik in eerste instantie haast niets. Ik riep enkele malen 'wakker!' in mijn eigen taaltje en niet veel later kwam mama aangekropen. Niet dat ik mama zag, ik zag immers haast niks zoals ik net vertelde, maar ik rook de geur van mijn nog-niet-wakkere-en-ongewassen-mama. Haar hand veegde mijn haardos uit mijn oogjes en zowaar zàg ik haar ook. 'Ach meisje, je haar wordt lang he. Vandaag ga je met papa naar de kapper' vertelde ze me. Kapper? Zo eentje die bomen kapt? Ik had werkelijk geen benul wat een kapper was, ik liet me maar meenemen (alsof ik een keus had). Even later gingen we een ruimte binnen met allemaal vrolijke dames die naar me zaten te lachen. Mama ging op een stoel zitten en kreeg een mallotig schortje om. Ik zat haar net even vierkant uit te lachen op haar schoot, toen een van de dames aankwam met nòg zo'n mallotig schortje en ze die bij mij omdeed. Daar zat ik dan met mijn goede gedrag. Ik was blij dat Daan mij zo niet kon zien. De dame van het schortje pakte een schaar en knipte in mijn haartjes. Het werd gelijk een stuk lichter om me heen en ineens merkte ik papa op: hij zat in de stoel naast me en ook zijn haartjes werden geknipt! Ik wilde mezelf natuurlijk graag goed bekijken in de spiegel voor me en draaide alle kanten op met mijn hoofdje. Dit maakte het wel een beetje moeilijk voor de knip-mevrouw, maar toch slaagde ze erin mijn betoverende krullen weer in model te krijgen. Uiteraard was ik eerder klaar dan papa (ik heb makkelijk haar he), dus heb me nog maar even vermaakt met de plaatselijke stoelpoten.
Zo, ik ga nog even wat druifjes eten: dat kan ik namelijk helemaal zelluf! En dan voer ik mama ook gelijk even, vind ik leuk!

Dag weelderige krullen, hallo bloempot!

Papa, schiet eens op! Ik ben al klaar hoor...

Pico bello!

Mama, wil jij nog een druifje van me?



Grapje! Ik eet 'm lekker zelf op...