Olympisch bruin

Helaas zijn ze weer voorbij, de Olympische spelen. Aangezien ik dol ben op spelen (zie Homo ludens), moest ik deze natuurlijk op de voet volgen! Samen met papa heb ik zitten smullen voor de teevee. De eerste dagen van De Spelen was mama met oma op stap, zodat papa en ik ongegeneerd voor de buis konden hangen, wat een genot was dat! Toen mama thuiskwam, moest ik me een klein beetje inhouden: ook braaf een boekje lezen, beetje kletsen met mama, mee naar de winkels, maar als mama dan die televisie aanzette, kon ik mijn grote ogen er toch niet vanaf houden hoor! Ik voelde zoveel herkenning wanneer ik die sportende meneren en mevrouwen over het beeld zag denderen. Tsja, net als ik zijn zij dol op spelen en dat was te zien!


Dat kogelstoten gaat steeds beter...

Discuswerpen: eitje!



Bij een perfecte vouwhang draait het maar om één ding:
controle over die spieren...












Als een speer die rand aantikken:
essentieel bij professioneel zwemmen!



Anky: eat your heart out! Mijn 'bonvaajur'
is veel sierlijker dan jouw knol!

Opperste concentratie bij het onderdeel
'Poldersport'

Nu, twee weken later, kan ik toch wel voorzichtig concluderen dat ik eigenlijk ook een Olympisch sporter ben: ik ben namelijk best goed in kogelstoten en discuswerpen. Ook de vouwhang heb ik al aardig onder de knie. En mijn zwemkunsten mogen er best wel zijn: ik kan al heel goed de rand aantikken van het Grote Bad. Die paardensport stelt geen bal voor, balanceren op een hobbellieveheersbeestje is vele malen moeilijker hoor. Maar waar ik ècht een kei in ben, is toch wel in poldersport: een lekker tukje doen tussen de koeien...

Als lachen een Olympische sport was,
zou ik Goud hebben gepakt!

Tussen al dat sporten door was er gelukkig ook nog tijd voor een feestje. Ik ben laatst namelijk negenendertig weken en vier dagen oud geworden. 'Noémi vertel! Wat-is-daar-bijzonder-aan-dan??' zullen jullie je vast afvragen. Nou, dat is net zo lang als dat ik in mama's buik heb gewoond! Om het even wat gelikter te formuleren, zou je kunnen zeggen: verblijftijd-in = verblijftijd-uit.
Deze bijzondere dag heb ik met mijn lieve Daan gevierd, onder het genot van -hoe kan het ook anders- een uitgebreide lunch. Ondanks Daan's lieve woordjes, het heerlijke boterhammetje en het heuglijke feit, was ik toch niet helemaal in de stemming: ik had ontzettend veel pijn in mijn mondje, die vervelende tandjes zaten te duwen tegen mijn tere tandvleesje, au au au! Dus af en toe moest ik even huilen, uiteraard weer gevolgd door gulle & brede glimlachjes!

Wat heb je aan een doorkomend gebit als
er niets te lachen valt???

"Mama, denk je dat ik later ook Olympisch kampioen kan worden?" vroeg ik laatst, terwijl mama mij van de zoveelste volgebreide luier aan het bevrijden was. "Lieve schat, je hebt nu al een plak te pakken: een bruine plak". Olympisch bruin, die pakken ze me niet meer af!

Feestelijke lunch met Daan

We kunnen gaan hoor mam, ik heb de sleutels!