Logeer & oorzeer

"We gaan naar opaaaa, we gaan naar omaaaa!" zong ik -geheel op eigen wijze- op de achterbank, terwijl ik de Woezel en Pip-slinger voor de zoveelste keer van mijn MaxiCosi rukte. Ik had paps en mams een paar daagjes samen op pad gestuurd, want ik wilde zo graag bij opa en oma logeren. Papa en mama zijn schatten hoor, maar ik was zo ontzettend toe aan een beetje ontspanning: en waar kan je die beter halen dan bij 'de Snor en de Fiets'...

Ik krijg 'm heus wel op hoor mama!

Eenmaal aangekomen dronken papa en mama nog even een bakje koffie, ik kreeg van oma een heerlijk koekje, eindelijk een van formaat! Maar mama vond mij daar nog te klein voor en at 'm zelf op. Zo flauw.

Met de benen omhoog een boekje lezen:
op en top ontspanning...

Al gauw zwaaiden we papa en mama uit, mijn uitje kon beginnen! Eindelijk tijd om op mijn gemak een boekje te lezen, lekker met de benen in de lucht, af en toe een hapje van mijn tenen nemend.
Ook heeeeerlijk in het grote bad geweest, zo leuk om met oma wat te spetteren. En uiteraard genoten van opa's grote avonturentuin, daar zat ik 'in mijn Noppies' met oma te genieten van de vele bloemen en planten waarvan ik de namen maar moeilijk kon onthouden, ze gingen het ene oor in en het andere weer uit (gelukkig heb ik mijn tebblut, waar ik het allemaal terug kan vinden).

Kom je ook in bad, oma? Het is niet
te diep hoor, je kunt er heus wel staan!

In 'mijn Noppies' met oma in de tuin

Had ik al verteld dat oma zo zalig kan koken? Ze maakte alles zelf en deed het daarna in zo'n chique potje van Ol-va r'it, duur hoor! Overdag slapen wilde ik niet, wilde zoveel mogelijk kunnen genieten van alle ontspanning. Maar als opa en oma met mij aan de wandel gingen, dan hielden mijn ogen het niet meer hoor, die klapten dan dicht als een venusvliegenvanger...
Al deze zaligheid kon echter een ding niet wegnemen: ik had zoveel pijn aan mijn oortje, au au au. Eerst lachte ik het nog vrolijk weg, deed net of het er niet was. Maar die slimme oma van mij had heus wel in de gaten dat er iets niet in de haak was. 's Avonds moest ik zo hard huilen, mijn oortje deed zo'n pijn!

Oma, is dat nou de Lonicera periclymenum of de
Coniferales Pinaceae?

Toen ik later weer thuis was bij papa en mama (ik had gelukkig wel mijn boekje uit kunnen lezen bij oma), namen zij mij mee naar de dokter. Zij keek met een apparaatje, eerst in mijn ene oortje: dat kietelde een beetje, hihi! Daarna keek zij ermee in mijn andere oortje AUWAUWAUWAUW!!!! Dat deed pijn, niet te zuinig zeg! De dokter kreeg zo'n medelijden met mij, dat ze me gauw een fles met zoete drank gaf. Ja, ze had me pijn gedaan, maar gelukkig zag ze het op tijd in en heeft het goedgemaakt.
Inmiddels geniet ik thuis weer van papa, mama en Toffie. En af en toe bij de kindjes natuurlijk! Ik ben heerlijk ontspannen geraakt van mijn uitje bij opa & oma, hopelijk zij ook van mij...

Haute-cuisine: wachtend op de
haricots rouges au pommes,
 geserveerd in een kristallen
pot van L'Ol-va r'it