Je kan m'n rug op! (buikje vol van...)

Buiten prikjes en honger om, ben ik een
heel lief schattig meisje!

O o o, wat een week. Ik had al veel eerder willen schrijven, maar moest voor mijn zieke mama zorgen. Hulpeloos moest ik toekijken hoe Slijm, gewapend met een fikse voorraad brandhoutjes, zo van mijn lijfje oversprong naar dat van mama. En ja hoor, binnen mum van tijd ging mama zo akelig uit haar ogen kijken, moest ze zich vastklampen aan mijn commode en belandde rillend en zwetend tegelijk in haar bedje. "Zullen we aan de dominee vragen of hij mama's hoofdje ook even kan verfrissen?" vroeg ik nog aan papa, maar papa zei dat dat vroeger al gebeurd was, toen mama nog een baby was. Ik zag de logica hier niet van in, dan doet ie dat toch nog een keer??? Er zat voor mama niets anders op dan Paraceta-molletjes te nemen, in bed te liggen en maar te wachten tot het een beetje beter ging. Ik had er mijn handen vol aan wanneer ik thuis was hoor: mama kusjes geven, lief naar mama lachen, bemoedigende woorden toespreken, enz. enz. En het heeft geholpen, het vuur is gedoofd: mama is weer op de been!

Hier was ik nog een kleine baby. Ik trilde toen als
Marijke Helwegen als ik op mijn buikje lag...

Valentijnskaart van Daan!

Afijn, voor dit allemaal begon was IK weer eens de dupe, de sigaar, de pechvogel, de sjaak. Vorige week gingen we voor de verandering weer eens naar het consultatiebureau, dit keer was er een mevrouw die erg veel op een chocoladeletter leek. Ook zij was weer heel lief voor me: ze vroeg hoe het ging, of ik zo lekker aan het kletsen was ('dat hoor je toch?') en toen deed ze iets waar ik een spuughekel aan heb: ze draaide me op mijn buikje! Eventjes vind ik niet erg, maar ik heb het al snel gehad, dus ik zette het op een brullen joh! En weet je wat die mevrouw zei tegen papa en mama? Dat ze mij dit nog MEER en nog LANGER moesten laten doen, het liefst zo'n 10-15 minuten achter elkaar!!! Het was dat ik geen kant op kon, zo op mijn buikje, anders had ik haar even laten voelen hoe sterk mijn beentjes gebaby-gymd zijn en dat ik vuistjes van staal heb, rrrrrr! Als ik zó moet liggen, kan ze m'n rug op, letterlijk en figuurlijk! Toen ze me weer terugdraaide en ik aanstalte maakte om flink uit te halen, zette ze nog even twee flinke spuiten in mijn been: mijn 'vrienden' Pneu en DKTP-Hib kwamen weer op bezoek, ik zal het verhaal niet nog eens herhalen, lees het nog maar eens na op 'BOOS! (rappers in mijn lijfje)'. Toen we weer thuis kwamen, kwam de stoom nog uit mijn oren. Uiteraard was mama weer eens een minuut te laat met mijn flesje. Oehhhh, dan kan ik zo tekeer gaan! Terwijl ik ein-de-lijk de melk naar binnen kon gieten, boog papa weer de spijlen terug van de box, draaide de losgetrapte schroeven vast en kalmeerde de diertjes van mijn mobile. En toen... gebeurde er iets wat alles weer goed maakte: er was post voor me gekomen, voor MIJ! Van Daan!!! Het was een Valentijnskaartje, waarin hij mij de Liefde verklaarde... Ik kreeg er mijn buik vol van, van vlinders dan wel te verstaan. De prikken, het buikliggen, de te laat geserveerde maaltijden: alle zorgen verdwenen als sneeuw voor de zon en ik ging met een grijns van oor tot oor mijn bedje in...

Papa en ik tijdens papa-dag

Afgelopen vrijdag, tijdens de eerste papa-dag (mama lag nog ziek op bed), vertelde ik het tegen papa dat ik zóveel vlinders in mijn buikje had. "Is goed hoor meisje" zei papa toen "maar voorlopig blijf je nog wel papa's kleine meid hè?!"